Fentermina + topiramat

Działanie - Fentermina + topiramat

Mechanizm działania
Obie substancje, fentermina i topiramat, stosowane w leczeniu otyłości, zmniejszają łaknienie, ale na drodze różnych mechanizmów. Fentermina nasila uwalnianie norepinefryny w podwzgórzu, w dawkach leczniczych nieznacznie wpływa na stężenie dopaminy i nie wpływa na stężenie serotoniny. Topiramat jest lekiem przeciwpadaczkowym oraz przeciwmigrenowym o złożonym mechanizmie działania. Zmniejsza łaknienie poprzez hamowanie perystaltyki układu pokarmowego. Hamuje też aktywność niektórych izoenzymów anhydrazy węglanowej, które są zaangażowane w biosyntezę lipidów, diurezę i obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Ponadto wykazano, że topiramat moduluje geny wątrobowe, w tym geny kodujące ekspresję enzymów metabolicznych i białek sygnalizacyjnych zaangażowanych w metabolizm lipidów.

Skuteczność kliniczna
Wpływ preparatu złożonego fenterminy z topiramatem na zmniejszenie masy ciała po 1 roku leczenia badano u pacjentów otyłych oraz u pacjentów z otyłością i nadwagą ze znacznymi chorobami współistniejącymi. W obu grupach wykazano większą redukcję masy ciała niż u pacjentów leczonych fenterminą lub topiramatem w monoterapii.

Farmakokinetyka
Dostępność biologiczna fenterminy i topiramatu jest duża i wynosiła odpowiednio 75–85% oraz 81–95%. t_max po podaniu p.o. wynosił dla tych substancji odpowiednio 2–10 h (mediana 6 h) i 7–16 h (mediana 10 h). Nie wykazano klinicznie znaczącego wpływu pokarmu na dostępność biologiczną fenterminy lub topiramatu. Obie substancje w niewielkim stopniu wiążą się z białkami osocza. Topiramat i fentermina nie są w znacznym stopniu metabolizowane i są eliminowane głównie w postaci niezmienionej w moczu. U ludzi zidentyfikowano sześć metabolitów topiramatu, powstających w wyniku hydroksylacji, hydrolizy lub łączenia z kwasem glukuronowym. Żaden z nich nie stanowi więcej niż 5% podanej dawki. Topiramat jest słabym induktorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2C19 in vitro. Badania in vitro wykazały że głównym enzymem metabolizujacym fenterminę jest CYP3A4. t_1/2 fenterminy i topiramatu w końcowej fazie eliminacji wynosił odpowiednio 21 h i 49 h. Ok. 75–85% podanej dawki fenterminy i ok. 70% podanej dawki topiramatu jest wydalane w postaci niezmienionej w moczu. Odpowiednio 3–4% i <5% podanej dawki fenterminy było wydalane w moczu ludzkim w postaci produktów p-hydroksylacji i N-oksydacji. Farmakokinetyka obu substancji jest liniowa.

Wskazania do stosowania - Fentermina + topiramat

Kontrola masy ciała u osób dorosłych z początkowym wskaźnikiem masy ciała (BMI) wynoszącym ≥30 kg/m2 (otyłość) lub ≥27 kg/m2 (nadwaga) ze związanymi z masą ciała chorobami współistniejącymi, takimi jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2 lub dyslipidemia, jako uzupełnienie diety o zmniejszonej kaloryczności oraz aktywności fizycznej.

Przeciwwskazania stosowania - Fentermina + topiramat

Nadwrażliwość na aminy sympatykomimetyczne lub którykolwiek składnik preparatu.

Ciąża, kobiety w wieku rozrodczym
Ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń neurorozwojowych u dzieci narażonych na działanie topiramatu, leku nie należy stosować u kobiet w ciąży oraz kobiet w wieku rozrodczym niestosujących wysoce skutecznych metod antykoncepcji. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym należy wykonać test ciążowy.

Inhibitory MAO
Nie stosować równocześnie z inhibitorami MAO (takimi jak: iproniazyd, izoniazyd, fenelzyna, tranylcypromina) lub w ciągu 14 dni od ich odstawienia.

Leki stosowane w kontrolowaniu masy ciała
Nie stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeznaczonymi do zmniejszenia masy ciała.

Zaburzenia nastroju, depresja
Podczas leczenia fenterminą z topiramatem obserwowano związane z dawką zwiększenie częstości występowania zaburzeń nastroju i depresji. Pacjentów należy uprzedzić o zwiększonym ryzyku wystąpienia depresji lub nasilenia jej objawów oraz możliwości wystąpienia nietypowych zmian nastroju lub zachowania, jak również poinformować o konieczności natychmiastowego skonsultowania się z lekarzem w takich przypadkach. Pacjentów z występującymi obecnie lub w wywiadzie zaburzeniami nastroju lub depresją należy poddać dokładnej ocenie w celu upewnienia się, że stosowanie fenterminy z topiramatem jest uzasadnione, a w trakcie leczenia chorych tych należy uważnie monitorować pod kątem wystąpienia nowych zaburzeń lub pogorszenia nastroju czy depresji. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z nawracającą dużą depresją, zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym lub psychozą w wywiadzie lub u pacjentów z aktualną depresją o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim.

Próby samobójcze, myśli samobójcze
U pacjentów, przyjmujących leki przeciwpadaczkowe w różnych wskazaniach, w tym topiramat, zgłaszano występowanie myśli i zachowań samobójczych. U osób przyjmujących fenterminę z topiramatem, w badaniach klinicznych częstość występowania myśli samobójczych była mała i zbliżona do częstości ich występowania po podaniu placebo. Po wprowadzeniu do obrotu, zgłaszano występowanie myśli samobójczych i rzadkie przypadki prób samobójczych. Należy kontrolować pacjentów pod kątem występowania myśli i zachowań samobójczych, a w razie konieczności wdrożyć odpowiednie leczenie. Należy poinformować pacjentów i ich opiekunów, aby zwrócili się o pomoc lekarską w przypadku wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych.

Zwiększenie częstości akcji serca
Podczas stosowania fenterminy z topiramatem obserwowano zwiększenie spoczynkowej częstotliwości rytmu serca. Zaleca się regularny pomiar spoczynkowej częstotliwości rytmu serca przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie. Pacjenci powinni informować lekarzy o występowaniu kołatania serca lub uczucia znacznie przyspieszonej pracy serca w spoczynku podczas leczenia. W przypadku utrzymującego się zwiększenia spoczynkowej częstotliwości rytmu serca podczas leczenia fenterminą z topiramatem, należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Choroba sercowo-naczyniowa
Brak danych dotyczących stosowania fenterminy z topiramatemu osób z niedawno przebytym zawałem serca (<6 mies.) ani u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA). Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z niedawno przebytym zawałem serca (<6 mies.) ani u innych pacjentów z grupy wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego, w tym osób z zaawansowaną chorobą sercowo-naczyniową w wywiadzie, np. niedawno przebytym (<3 mies.) udarem, złośliwymi zaburzeniami rytmu serca, zastoinową niewydolnością serca (klasa II–IV wg NYHA).

Kamica nerkowa, kamica żółciowa
Stosowanie topiramatu w innych wskazaniach niż kontrola masy ciała wiązało się, zwłaszcza u osób z predyspozycjami do kamicy nerkowej, z większym ryzykiem wystąpienia kamicy nerkowej i powiązanych z nią objawów, takich jak kolka nerkowa, ból nerek lub ból w okolicy lędźwiowej. Kamicę nerkową zgłaszano również podczas stosowania fenterminy z topiramatem. Podczas leczenia należy dbać o odpowiednie nawodnienie.
Szybkie zmniejszenie masy ciała może przyspieszyć wystąpienie kamicy żółciowej lub nasilić tworzenie się kamieni żółciowych.

Ostra krótkowzroczność i jaskra wtórna z zamkniętym kątem przesączania
U pacjentów przyjmujących topiramat zgłaszano zespół składający się z ostrej krótkowzroczności związanej z jaskrą wtórną z zamkniętym kątem przesączania, z takimi objawami jak nagłe wystąpienie zmniejszonej ostrości wzroku i/lub ból oczu. Występowanie jaskry zgłaszano też u pacjentów przyjmujących fenterminę z topiramatem w badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu leku do obrotu. W przypadku wystąpienia ostrej krótkowzroczności z jaskrą wtórną z zamkniętym kątem przesączania, należy niezwłocznie przerwać leczenie i podjąć odpowiednie działania w celu zmniejszenia ciśnienia śródgałkowego. Przerwanie stosowania fenterminy z topiramatem powinno prowadzić do zmniejszenia ciśnienia śródgałkowego.

Kwasica metaboliczna
Podczas stosowania topiramatu istnieje ryzyko wystąpienia hiperchloremicznej kwasicy metabolicznej z prawidłową luką anionową (tzn. zmniejszenie stężenia wodorowęglanów w surowicy poniżej prawidłowego zakresu referencyjnego bez zasadowicy oddechowej), wynikającej z hamującego działania topiramatu na aktywność anhydrazy węglanowej w nerkach. Zachować ostrożność u osób z grup ryzyka wystąpienia kwasicy metabolicznej, a w przypadku jej wystąpienia należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania preparatu. U osób z grupy ryzyka wystąpienia kwasicy metabolicznej, np. u pacjentów otyłych, z cukrzycą, leczonych metforminą, nie ma konieczności dostosowywania dawek topiramatu ani metforminy, natomiast zaleca się okresowo badać stężenie wodorowęglanów w surowicy. Badanie to, w zależności od chorób współistniejących, zaleca się wykonywać okresowo również w innych populacjach pacjentów leczonych fenterminą z topiramatem.

Upośledzenie funkcji poznawczych
Podczas leczenia fenterminą z topiramatem zgłaszano działania niepożądane w zakresie funkcji poznawczych, takie jak: jak trudności z uwagą, pamięcią i językiem, znalezieniem słowa. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia tych działań, należy stosować małe dawki początkowe i stopniowo je zwiększać.

Dostosowanie dawkowania innych leków
W wyniku zmniejszenia masy ciała u pacjentów konieczne może być dostosowanie dawkowania leków przeciwcukrzycowych, zwłaszcza insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, oraz leków przeciwnadciśnieniowych.

Hipokaliemia
Podczas leczenia zgłaszano występowanie hipokaliemii. Jednoczesne stosowanie fenterminy z topiramatem z lekami moczopędnymi nieoszczędzającymi potasu może nasilać wydalanie potasu; należy kontrolować pacjentów pod kątem hipokaliemii.

Nadużywanie leku, uzależnienie
Fentermina wykazuje słabe działanie pobudzające i może mieć potencjał do nadużywania i uzależnienia.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie ma doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby; nie zaleca się stosowania leku w tej grupie chorych. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby należy dostosować dawkowanie.

Zaburzenia czynności nerek
Fentermina i topiramat są wydalane głównie przez nerki, a ekspozycja na te substancje jest większa u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek; u osób z niewydolnością nerek należy dostosować dawkowanie.
Zaleca się badanie stężenia kreatyniny w surowicy przed rozpoczęciem stosowania leku i przed zwiększeniem jego dawki. Jeśli podczas leczenia występuje utrzymujące się zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, należy zmniejszyć dawkę lub lek odstawić.

Pacjenci z nadczynnością tarczycy
Nie zaleca się do stosowania leku u pacjentów z nadczynnością tarczycy.

Drgawki
Istnieje ryzyko wystąpienia drgawek po nagłym przerwaniu leczenia maksymalną dawką preparatu. Odstawianie leku stosowanego w dawce 15 mg fenterminy+ 92 mg topiramatu należy przeprowadzać stopniowo.

Dodatkowe składniki preparatu
Preparatu zawierającego sacharozę nie należy stosować u osób z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.

Interakcje - Fentermina + topiramat

Substraty CYP3A4
Topiramat in vitro indukował CYP3A4. W przypadku równoległego stosowania, zaleca się kontrolowanie działania wrażliwych substratów CYP3A4 o małym indeksie terapeutycznym (np. alfentanyl, cyklosporyna, dihydroergotamina, ergotamina, ewerolimus, fentanyl, pimozyd, chinidyna, sirolimus, takrolimus).

Substraty CYP2C19
Topiramat in vitro hamował CYP2C19. Brak jest badań in vivo, jednak nie można wykluczyć wpływu na stężenie substancji metabolizowanych przez ten izoenzym (np. diazepam, imipramina, moklobemid, proguanil, omeprazol).

Leki przeciwpadaczkowe
Fenytoina i karbamazepina powodowały zmniejszenie stężenia topiramatu w osoczu. Włączenie lub odstawienie fenytoiny lub karbamazepiny podczas leczenia fenterminą z topiramatem może wymagać dostosowania dawki preparatu złożonego, w zależności od działania klinicznego.
Dodanie topiramatu do schematu leczenia takimi lekami przeciwpadaczkowymi jak: karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, prymidon lub lamotrygina, nie miało klinicznie istotnego wpływu na ich stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym. W przypadku równoległego stosowania fenterminy z topiramatem oraz fenytoiny, prawdopodobnie na skutek hamowania CYP2C19 przez topiramat, u niektórych pacjentów stężenie fenytoiny w osoczu może się zwiększyć; zaleca się kontrolowanie stężenie fenytoiny.

Leki moczopędne
Jednoczesne stosowanie fenterminy z topiramatem z lekami moczopędnymi nieoszczędzającymi potasu może nasilać wydalanie potasu; należy kontrolować pacjentów pod kątem hipokaliemii.

Hydrochlorotiazyd
Wykazano, że jednoczesne podawanie hydrochlorotiazydu z topiramatem powoduje zwiększenie c_max i AUC topiramatu odpowiednio o 27% i 29%.

Ziele dziurawca zwyczajnego
Podczas jednoczesnego podawania ziela dziurawca zwyczajnego z preparatem złożonym, zawierającym fenterminę i topiramat, obserwowano zmniejszenie stężenia topiramatu w osoczu, prowadzące do utraty skuteczności. Nie przeprowadzono żadnych badań klinicznych oceniających tę interakcję.

Hormonalne środki antykoncepcyjne o działaniu ogólnoustrojowym
Jednoczesne podawanie wielu dawek preparatu fenterminy z topiramatem (15 mg fenterminy+ 92 mg topiramatu 1 ×/d) z pojedynczą dawką doustnego środka antykoncepcyjnego, zawierającego 35 µg etynyloestradiolu i 1 mg noretysteronu, otyłym, ale poza tym zdrowym ochotniczkom zmniejszyło ekspozycję na etynyloestradiol o 16% i zwiększyło ekspozycję na noretysteron o 22%. U pacjentek stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne o działaniu ogólnoustrojowym jednocześnie z preparatem zawierającym fenterminę i topiramat, skuteczność antykoncepcji może się zmniejszyć, a krwawienia międzymiesiączkowe występować częściej. Kobietom stosującym hormonalne środki antykoncepcyjne o działaniu ogólnoustrojowym należy zalecić stosowanie dodatkowo mechanicznej metody antykoncepcji.

Dostosowanie dawkowania innych leków
W wyniku zmniejszenia masy ciała u pacjentów konieczne może być dostosowanie dawkowania leków przeciwcukrzycowych, zwłaszcza insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, oraz leków przeciwnadciśnieniowych.

Metformina
U zdrowych otyłych pacjentów, w przypadku równoległego stosowania wielokrotnych dawek fenterminy z topiramatem (15 mg fenterminy+ 92 mg topiramatu 1 ×/d) z wielokrotnymi dawkami metforminy (500 mg 2 ×/d) c_max i AUC_0-τ metforminy uległy zwiększeniu odpowiednio o ok. 16% i 23%. Nie zaleca się dostosowywania dawkowania, niemniej chorych należy odpowiednio kontrolować.
Zbyt małe stężenie wodorowęglanów w surowicy, spowodowane nadmiernym wydalaniem wodorowęglanów związanym z leczeniem topiramatem, u pacjentów otyłych, z cukrzycą, leczonych metforminą, którzy już są w grupie ryzyka wystąpienia kwasicy mleczanowej, może zwiększać ryzyko wystąpienia tego działania niepożądanego. Nie zaleca się rutynowego dostosowywania dawkowania, jednak należy okresowo badać stężenie wodorowęglanów w surowicy.

Pioglitazon
Podczas jednoczesnego stosowania pioglitazonu i topiramatu w badaniu klinicznym zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na pioglitazon i jego aktywne metabolity. Znaczenie kliniczne tych obserwacji jest nieznane, jednak w przypadku rozpoczynania równoległego stosowania tych leków należy zachować szczególną ostrożność i monitorować pacjentów pod kątem odpowiedniej kontroli cukrzycy.

Sitagliptyna
W przypadku równoległego stosowania sitagliptyny (100 mg) i fenterminy z topiramatem (15 mg fenterminy+92 mg topiramatu), farmakokinetyka sitagliptyny nie zmieniła się u zdrowych otyłych osób.

Glibenklamid
W badaniu interakcji międzylekowych przeprowadzonym z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oceniano farmakokinetykę glibenklamidu w stanie stacjonarnym (5 mg/d) podawanego w monoterapii i jednocześnie z topiramatem (150 mg/d). W przypadku równoległego stosowania topiramatu stwierdzono zmniejszenie wartości AUC₂₄ glibenklamidu o 25%, zmniejszeniu uległa też ekspozycja ogólnoustrojowa na aktywne metabolity, 4-trans-hydroksygliburyd (M1) i 3-cis-hydroksygliburyd (M2) odpowiednio o 13% i 15%. Farmakokinetyka topiramatu w stanie stacjonarnym nie zmieniła się podczas jednoczesnego podawania glibenklamidu. W przypadku rozpoczynania równoległego stosowania fenterminy z topiramatem oraz glibenklamidu, pacjentów należy uważnie monitorować pod kątem odpowiedniej kontroli cukrzycy.

Digoksyna
W badaniu z użyciem pojedynczej dawki AUC digoksyny zmniejszyło się o 12% wskutek jednoczesnego podania topiramatu. Nie jest znane znaczenie klinicznego tej obserwacji. W przypadku rozpoczynania równoległego stosowania należy zwrócić szczególną uwagę na rutynowe kontrolowanie stężenia digoksyny w surowicy.

Lit
Podczas jednoczesnego podawania litu z topiramatem (200 mg/d) u zdrowych ochotników obserwowano zmniejszenie AUC litu o 18%. W przypadku równoległego stosowania należy kontrolowania stężenie litu.

Rysperydon
Badania interakcji międzylekowych, prowadzone z zastosowaniem dawki pojedynczej u zdrowych ochotników i dawek wielokrotnych u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi, wykazały, że w przypadku jednoczesnego podawania z topiramatem w zwiększanych dawkach, wynoszących 100 i 200 mg/d, nie wystąpiła istotna różnica ekspozycji na rysperydon (podawany w dawkach 1–6 mg/d) między leczeniem z rysperydonem w monoterapii a leczeniem skojarzonym z topiramatem; nie wystąpiła również istotna zmiana ekspozycji ogólnoustrojowej na topiramat.

Inhibitory MAO
Stosowanie fenterminy z topiramatem jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO obecnie lub w ciągu ostatnich 14 dni.

Środki działające depresyjnie na OUN
Nie oceniano w badaniach klinicznych jednoczesnego podawania fenterminy z topiramatem i leków działających depresyjnie na OUN; zaleca się unikanie równoległego stosowania.

Inhibitory anhydrazy węglanowej
Jednoczesne stosowanie topiramatu z innym inhibitorem anhydrazy węglanowej (np. zonisamid, acetazolamid, dichlorofenamid) może nasilać kwasicę metaboliczną i ryzyko tworzenia się kamieni nerkowych.

Kwas walproinowy
Jednoczesne podawanie topiramatu z kwasem walproinowym może powodować hiperamonemię z towarzyszącą encefalopatią lub bez encefalopatii u pacjentów, którzy tolerowali monoterapię każdym z tych leków. W większości przypadków objawy podmiotowe i przedmiotowe zmniejszały się po przerwaniu stosowania jednego z leków. To działanie niepożądane nie wynika z interakcji farmakokinetycznych. Występowanie hipotermii, zdefiniowanej jako niezamierzony spadek temperatury ciała <35°C, zgłaszano w przypadkach jednoczesnego stosowania topiramatu i kwasu walproinowego, w powiązaniu z hiperamonemią i bez występowania hiperamonemii. To działanie niepożądane może występować po rozpoczęciu leczenia topiramatem lub po zwiększeniu dawki dobowej topiramatu.

Alkohol
Nie oceniano w badaniach klinicznych jednoczesnego podawania fenterminy z topiramatem i alkoholu; zaleca się unikanie spożycia alkoholu podczas leczenia.

Działania niepożądane - Fentermina + topiramat

Bardzo często: parestezje, suchość w jamie ustnej, zaparcia.

Często: jadłowstręt, bezsenność, depresja, lęk, ból głowy, zaburzenia smaku, zawroty głowy, zaburzenia uwagi, niedoczulica, zaburzenia pamięci, niewyraźne widzenie, suchość oka, kołatanie serca, nudności, biegunka, bóle brzucha, niestrawność, łysienie, zmęczenie, drażliwość, uczucie pragnienia, uczucie zdenerwowania.

Niezbyt często: zakażenie układu moczowego, hipokaliemia, hipoglikemia, zatrzymywanie płynów, odwodnienie, zwiększone łaknienie, nerwowość, zmiana popędu płciowego, zmiana nastroju, pobudzenie, stan splątania, zaburzenia snu (w tym nietypowe sny i koszmary senne), niepokój, zwłaszcza ruchowy, płacz, stres, labilność uczuciowa, zaburzenia emocjonalne, apatia, gniew, napad paniki, paranoja, niepamięć, letarg, ospałość, afazja, drżenie mięśni, zaburzenia funkcji poznawczych, hipogeuzja, migrena, słaba jakość snu, omdlenie, neuropatia, hiperaktywność psychomotoryczna, parosmia, zespół niespokojnych nóg, nieprawidłowa koordynacja ruchowa, ból oka, blefarospazm, światłowstręt, fotopsja, podwójne widzenie, świąd oka, szumy uszne, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, tachykardia, nagłe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie, nadciśnienie tętnicze, kaszel, krwawienie z nosa, duszność, ból gardła i krtani, zatkanie zatok, przekrwienie błony śluzowej nosa, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, wzdęcia, refluks żołądkowo-przełykowy, wymioty, odbijanie się, świąd, wysypka, sucha skóra, nadmierna potliwość, trądzik, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, rumień, nieprawidłowa struktura włosów, skurcze mięśni, ból kończyny, bóle mięśni, bóle stawów, ból pleców, osłabienie mięśni, drżenia mięśni, kamica nerkowa, częstomocz, trudności z oddawaniem moczu, nokturia, zaburzenia wzwodu, zaburzenia miesiączkowania, astenia, nietypowe samopoczucie, uczucie zimna, obrzęk obwodowy, ból w klatce piersiowej, większa energia, uczucie gorąca, zwiększenie częstości akcji serca, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zmniejszenie klirensu kreatyniny.

Rzadko: zakażenie układu oddechowego, zapalenie zatok przynosowych, grypa, zapalenie oskrzeli, kandydoza, zakażenie ucha, kwasica metaboliczna, dna, myśli samobójcze, agresja, anhedonia, reakcja żałoby, bruksizm, zmniejszenie apetytu, omamy, dezorientacja, dysfemia, formikacja, zwiększone łzawienie, jaskra, krwotok spojówkowy, głuchota, ból ucha, migotanie przedsionków, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żył głębokich, suchość błony śluzowej gardła, wyciek wydzieliny z nosa, nieprzyjemny zapach oddechu, ból dziąseł, zapalenie języka, glossodynia, guzki krwawnicze, nieczęste oddawanie kału, kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, łamliwość paznokci, napięcie mięśniowe, nietypowy zapach moczu, zaburzenia chodu, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, upadki.

Częstość nieznana: wirusowe zapalenie żołądka i jelit, próba samobójcza, słowotok, drgawki, neuralgia, Jaskra z zamkniętym kątem przesączania, przemijająca ślepota, zaćma, mydriaza, zwyrodnienie plamki żółtej, zapalenie błony naczyniowej, niedosłuch, wysięk do ucha środkowego, niewydolność serca, polipy nosa, ostra niewydolność oddechowa, dysfagia, dyskomfort w jamie ustnej, odruch wymiotny, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, uczucie ciała obcego, zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, zwiększenie aktywności TSH we krwi, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi, zwiększenie stężenia hemoglobiny glikowanej, reakcje nadwrażliwości.

Przedawkowanie
Podczas nadzoru po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono jeden przypadek przedawkowania fenterminy z topiramatem.
Objawy przedawkowania fenterminy stosowanej w monoterapii: niepokój, zwłaszcza ruchowy, drżenie mięśni, hiperrefleksja, przyspieszony oddech, splątanie, agresja, omamy, stany paniki, następowe zmęczenie i depresja, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze, zapaść krążeniowa, nudności, wymioty, biegunka, skurcze brzucha. Śmiertelne zatrucie zazwyczaj kończy się drgawkami i śpiączką.
Objawy przedawkowania topiramatu stosowanego w monoterapii: ciężka kwasica metaboliczna, drgawki, senność, zaburzenia mowy, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, zaburzenia myślenia, letarg, zaburzenia koordynacji, stupor, niedociśnienie, ból brzucha, pobudzenie, zawroty głowy i depresja.
Leczenie zwykle objawowe, można zastosować węgiel aktywowany. W przypadku ostrego zatrucia fenterminą można zastosować barbiturany w celu zmniejszenia stymulacji OUN. Zwiększanie kwasowości moczu nasila wydalanie fenterminy. Sugerowano podanie fentolaminy i.v. w przypadku ostrego, ciężkiego nadciśnienia, jeśli jest ono powikłaniem przedawkowania fenterminy. Hemodializa jest skutecznym środkiem eliminacji topiramatu z organizmu.

Ciąża i laktacja - Fentermina + topiramat

Ciąża

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w ciąży oraz u kobiet zdolnych do zajścia w ciążę, niestosujących wysoce skutecznej antykoncepcji.

U pacjentek stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne o działaniu ogólnoustrojowym jednocześnie z preparatem zawierającym fenterminę i topiramat, ze względu na interakcje lekowe skuteczność antykoncepcji może być zmniejszona. Należy stosować co najmniej jedną wysoce skuteczną metodę antykoncepcji (np. wkładkę wewnątrzmaciczną) lub dwie uzupełniające się formy antykoncepcji, w tym metodę barierową, w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 tyg. po jego zakończeniu. U kobiet w wieku rozrodczym należy rozważyć alternatywne opcje terapeutyczne. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym należy wykonać test ciążowy oraz odpowiednio poinstruować pacjentkę o ryzyku związanym z przyjmowaniem leku w trakcie ciąży, w tym o konieczności konsultacji w przypadku planowania ciąży oraz konieczności niezwłocznego skontaktowania się ze specjalistą, jeśli pacjentka zajdzie w ciążę lub podejrzewa, że może być w ciąży.

Wykazano teratogenne działanie topiramatu u zwierząt i ludzi. Topiramat przenika przez barierę łożyska u ludzi, osiągając podobne stężenie w pępowinie i krwi matki.
Dane kliniczne z rejestrów ciąż wskazują, że u niemowląt narażonych w życiu płodowym na topiramat w monoterapii występuje większe ryzyko wrodzonych wad rozwojowych po ekspozycji w I trymestrze ciąży, np. rozszczepu warg/podniebienia, spodziectwa i innych anomalii dotyczących różnych układów. Wykazano 2–3-krotnie większą częstość występowania dużych wrodzonych wad wrodzonych w porównaniu z grupą referencyjną nieprzyjmującą leków przeciwpadaczkowych. Wykazano większą częstość występowania małej masy urodzeniowej (<2500 g) w porównaniu z grupą referencyjną. Wykazano większą częstość występowania niedoboru masy ciała w stosunku do wieku ciążowego (SGA). Dane z dwóch obserwacyjnych rejestrów populacyjnych sugerują, że częstość występowania zaburzeń ze spektrum autyzmu, niepełnosprawności intelektualnej lub ADHD może występować 2–3 razy częściej u dzieci matek chorych na padaczkę i narażonych na topiramat w życiu płodowym, w porównaniu z dziećmi matek chorych na padaczkę nienarażonych na leki przeciwpadaczkowe. Trzecie obserwacyjne badanie kohortowe nie wykazało zwiększonej skumulowanej częstości występowania tych powikłań do 8. rż. u dzieci matek chorych na padaczkę narażonych na topiramat w życiu płodowym, w porównaniu z dziećmi matek chorych na padaczkę nienarażonych na leki przeciwpadaczkowe.

Karmienie piersią

Topiramat przenika do mleka samic ssaków. Nie oceniano wydzielania topiramatu do pokarmu kobiecego w badaniach z grupą kontrolną, natomiast ograniczone obserwacje u pacjentek wskazują, że topiramat w znacznym stopniu przenika do pokarmu kobiecego. W przypadku stosowania przez matkę topiramatu, u dziecka karmionego piersią obserwowano objawy takie jak: biegunka, senność, drażliwość i nieprawidłowy przyrost masy ciała.
Nie wiadomo, czy fentermina przenika do pokarmu kobiecego.
Fenterminy z topiramatem nie należy stosować podczas karmienia piersią.

Dawkowanie - Fentermina + topiramat

Dorośli.

P.o., 1 ×/d, rano, niezależnie od posiłku; kaps. należy przyjmować w całości.

Początkowo 3,75 mg + 23 mg przez 14 dni, a następnie 7,5 mg + 46 mg. Jeśli po 3 mies. stosowania dawki 7,5 mg + 46 mg pacjent nie straci co najmniej 5% początkowej masy ciała, leczenie należy przerwać. Jeśli pacjent dobrze toleruje leczenie i reaguje na nie, tzn. po 3 mies. przyjmowania dawki 7,5 mg + 46 mg wystąpiło zmniejszenie masy ciała ≥5%, ale BMI nadal wynosi ≥30 kg/m², można rozważyć stosowanie dawki 11,25 mg + 69 mg przez 14 dni, a następnie, po rozważeniu korzyści do ryzyka, zwiększenie dawki do 15 mg + 92 mg.

Ze względu na ryzyko wystąpienia drgawek po nagłym przerwaniu stosowania leku w dawce 15 mg + 92 mg, w przypadku przerywania leczenia należy dawkę zmniejszać stopniowo, poprzez przyjmowanie leku co 2. dzień co najmniej przez tydzień przed całkowitym odstawieniem preparatu.

W przypadku pominięcia dawki leku, można ją przyjąć do połowy dnia, w przeciwnym razie należy poczekać do następnego dnia rano, aby jak zwykle przyjąć następną dawkę; nie należy przyjmować podwójnej dawki. W przypadku pominięcia dawki przez więcej niż 7 dni należy rozważyć ponowne rozpoczęcie leczenia od małej dawki.

Specjalne grupy chorych
Ze względu na brak badań, u pacjentów w wieku >70 lat lek należy stosować z zachowaniem ostrożności.
U osób z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥60–<90 ml//min) początkowo 3,75 mg + 23 mg 1 ×/d; w 3. mies. dawkę można zwiększyć do 7,5 mg + 46 mg 1 ×/d pod warunkiem dobrej tolerancji i BMI >30 kg/m²; dawka maks. 7,5 mg + 46 mg 1 ×/d. U osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥30–<60 ml/min) dawka początkowa, podtrzymująca i maksymalna wynosi 3,75 mg + 23 mg 1 ×/d. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15–<30 ml/min) początkowo 3,75 mg + 23 mg co 2. dzień; w 14. dniu dawkę można zwiększyć do dawki maks. 3,75 mg + 23 mg 1 ×/d pod warunkiem dobrej tolerancji.
U osób z łagodną niewydolnością wątroby (stopień 5–6 w skali Childa i Pugha) nie ma konieczności dostosowywania dawkowania; u osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień 7–9 w skali Childa i Pugha) dawka maks. wynosi 7,5 mg + 46 mg 1 ×/d; u osób z ciężką niewydolnością wątroby (stopień ≥10 w skali Childa i Pugha) nie zaleca się stosowania.
Niezależnie od stopnia zaburzeń czynności nerek lub wątroby, leczenie należy przerwać u pacjentów, którzy nie osiągną zmniejszenia masy ciała o co najmniej 5% w ciągu 3 mies. od rozpoczęcia przyjmowania leku.

Uwagi dla Fentermina + topiramat

Fentermina z topiramatem wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, może wpływać na funkcje poznawcze, powodując głównie niedobór uwagi. Podczas stosowania topiramatu zgłaszano senność, zawroty głowy, zaburzenia widzenia i/lub niewyraźne widzenie. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdu lub stosowania maszyn, aż do ustalenia wpływu leku na daną osobę.

Preparaty na rynku polskim zawierające fentermina + topiramat