Epkorytamab

Działanie - Epkorytamab

Mechanizm działania
Epkorytamab jest humanizowanym, bispecyficznym przeciwciałem IgG1, które wiąże się ze specyficznym zewnątrzkomórkowym epitopem CD20 na limfocytach B oraz z markerem powierzchniowym CD3 na limfocytach T. Aktywność epkorytamabu zależy od jednoczesnego zaangażowania komórek nowotworowych wykazujących ekspresję CD20 i endogennych limfocytów T wykazujących ekspresję CD3 przez ten lek, co indukuje specyficzną aktywację limfocytów T i zabijanie komórek wykazujących ekspresję CD20 za pośrednictwem limfocytów T. Region Fc epkorytamabu jest wyciszony, aby zapobiec aktywacji efektorowych mechanizmów odpornościowych niezależnych od celu, takich jak cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał (ADCC), cytotoksyczność komórkowa zależna od dopełniacza (CDC) lub fagocytoza komórkowa zależna od przeciwciał (ADCP).
W badaniach klinicznych epkorytamab wywoływał szybką i trwałą deplecję krążących limfocytów B u pacjentów z wykrywalnymi limfocytami B na początku leczenia. Bezpośrednio po każdej dawce w 1. cyklu obserwowano przejściowe zmniejszenie liczby krążących limfocytów T, po którym następowała ekspansja limfocytów T w kolejnych cyklach. Po podaniu epkorytamabu s.c., w zalecanym dwupoziomowym schemacie zwiększania dawki, u pacjentów z chłoniakiem z dużych komórek B wystąpiło przejściowe, niewielkie zwiększenie stężenia wybranych krążących cytokin (IFN-γ, TNF-α, IL-6, IL-2 oraz IL-10), głównie po podaniu 1. pełnej dawki (48 mg), przy czym maks. stężenie odnotowano 1–4 dni po podaniu dawki. Stężenia cytokin wracały do punktu wyjściowego przed podaniem następnej pełnej dawki, jednak zwiększenie stężenia cytokin można było również zaobserwować po 1.cyklu. Po podaniu epkorytamabu s.c., w zalecanym trzypoziomowym schemacie zwiększania dawki, u pacjentów z chłoniakiem grudkowym, mediana stężeń IL-6, związanych z ryzykiem CRS, pozostawała niezmiennie mała po każdej dawce w 1.cyklu i później, szczególnie po 1. pełnej dawce, w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali dawkę w ramach dwupoziomowego schematu zwiększania dawki.
W badaniach klinicznych często wykrywano przeciwciała przeciwlekowe (ADA). Nie stwierdzono jednak wpływu ADA na farmakokinetykę, skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania, chociaż dane są ograniczone. Nie oceniano przeciwciał neutralizujących.

Farmakokinetyka
Obserwowano umiarkowaną do dużej zmienność farmakokinetyki epkorytamabu, która charakteryzowała się zmiennością międzyosobniczą, przy czym współczynnik zmienności (CV) parametrów farmakokinetycznych epkorytamabu wahał się w zakresie 25,7–137,5%. Parametry ekspozycji na epkorytamab u pacjentów z chłoniakiem grudkowym były zgodne z parametrami ekspozycji obserwowanymi u pacjentów z chłoniakiem z dużych komórek B. Ekspozycja na epkorytamab jest podobna u pacjentów z chłoniakiem grudkowym, u których zastosowano schemat trzypoziomowego zwiększania dawki, jak i u pacjentów z dwupoziomowym schematem zwiększania dawki. Wyjątek stanowią przejściowo mniejsze c_min, zgodnie z oczekiwaniami, w 15. dniu 1. cyklu, po 2. dawce pośredniej (3 mg), przy trzypoziomowym schemacie zwiększania dawki, w porównaniu z 1. pełną dawką (48 mg) przy dwupoziomowym schemacie zwiększania dawki. t_max wynosił ok. 3–4 dni u pacjentów z chłoniakiem z dużych komórek B otrzymujących pełną dawkę 48 mg. Szlak metaboliczny epkorytamabu nie został bezpośrednio zbadany. Jak w przypadku innych terapii opartych na białkach, spodziewany jest rozkład epkorytamabu na małe peptydy i aminokwasy na szlakach katabolicznych. Oczekuje się, że klirens epkorytamabu jest nieliniowy i zależy od miejsc wiążących lek. t_1/2 epkorytamabu zależy od stężenia. Średnia geometryczna t_1/2 pełnej dawki epkorytamabu (48 mg) obliczona na podstawie modelu farmakokinetycznego w populacji wynosiła 22–25 dni w zależności od częstości dawkowania.
Nie obserwowano klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki epkorytamabu w zależności od wieku (w zakresie 20–89 lat), płci, czy rasy lub pochodzenia etnicznego, klirensu kreatyniny w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30– <90 ml/min) lub łagodnych zaburzeń czynności wątroby (bilirubina całkowita ≤górnej granicy normy i AST >górnej granicy normy lub bilirubina całkowita 1–1,5-krotności górnej granicy normy i dowolna wartość AST) po uwzględnieniu różnic w masie ciała. Istnieją bardzo ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina całkowita >1,5–3-krotności górnej granicy normy i dowolna wartość AST). Nie badano pacjentów z ciężką lub schyłkową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) ani z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina całkowita >3-krotności górnej granicy normy i dowolna wartość AST), farmakokinetyka epkorytamabu w tych grupach pacjentów jest nieznana. Nie ustalono farmakokinetyki epkorytamabu u dzieci i młodzieży.

Wskazania do stosowania - Epkorytamab

Monoterapia dorosłych pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie chłoniakiem rozlanym z dużych komórek B (DLBCL) po ≥2 liniach terapii ogólnoustrojowej.

Monoterapia dorosłych pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie chłoniakiem grudkowym (FL) po ≥2 liniach terapii ogólnoustrojowej.

Przeciwwskazania stosowania - Epkorytamab

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.

Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu.

Zespół uwalniania cytokin
U pacjentów otrzymujących epkorytamab obserwowano zespół uwalniania cytokin (CRS), który może zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Do najczęstszych objawów CRS należą gorączka, niedociśnienie i niedotlenienie. Inne objawy CRS, które w badaniu klinicznym wystąpiły u >2 pacjentów, obejmują dreszcze, tachykardię, ból głowy i duszność. Większość zdarzeń CRS wystąpiła w trakcie 1. cyklu i była związana z podaniem 1. pełnej dawki epkorytamabu. Należy podawać profilaktycznie glikokortykosteroidy w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia CRS, a także monitorować pacjentów pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych CRS po podaniu epkorytamabu. W momencie wystąpienia pierwszych objawów CRS należy rozpocząć leczenie wspomagające tocilizumabem i/lub glikokortykosteroidami, w zależności od sytuacji. Postępowanie w przypadku wystąpienia CRS zależy od stopnia jego nasilenia i może wymagać tymczasowego opóźnienia podania epkorytamabu lub zakończenia leczenia.

Limfohistiocytoza hemofagocytarna
U pacjentów otrzymujących epkorytamab obserwowano wystąpienie limfohistiocytozy hemofagocytarnej (HLH), w tym przypadki zakończone zgonem. HLH to zagrażający życiu zespół, charakteryzujący się gorączką, wysypką skórną, limfadenopatią, hepatomegalią i/lub splenomegalią oraz cytopeniami. HLH należy wziąć pod uwagę, gdy objawy CRS są nietypowe lub długotrwałe. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych HLH. W przypadku podejrzenia HLH, należy przerwać podawanie epkorytamabu w celu przeprowadzenia diagnostyki i rozpocząć leczenie HLH. Jeśli potwierdzono HLH, podawanie epkorytamabu należy zakończyć.

Zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego
U pacjentów otrzymujących epkorytamab wystąpiły przypadki zespołu neurotoksyczności związanego z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS), w tym przypadki zakończone zgonem. ICANS może objawiać się afazją, zmienionym poziomem świadomości, upośledzeniem zdolności poznawczych, osłabieniem motorycznym, napadami drgawkowymi i obrzękiem mózgu. Większość przypadków ICANS miała miejsce w trakcie 1. cyklu leczenia epkorytamabem, przy czym niektóre wystąpiły z opóźnieniem. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych ICANS po podaniu epkorytamabu. W momencie wystąpienia pierwszych objawów przedmiotowych lub podmiotowych ICANS należy rozpocząć leczenie odpowiednio glikokortykosteroidami i lekami przeciwdrgawkowymi, które nie mają działania uspokajającego, a leczenie epkorytamabem należy opóźnić lub zakończyć. Należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych związanych z ICANS oraz o możliwości wystąpienia tych zdarzeń z opóźnieniem.

Ciężkie zakażenia
Leczenie epkorytamabem może zwiększać ryzyko zakażeń. W badaniach klinicznych obserwowano ciężkie i/lub prowadzące do zgonu zakażenia u pacjentów leczonych epkorytamabem. Należy unikać podawania epkorytamabu pacjentom, u których występują klinicznie istotne aktywne zakażenia ogólnoustrojowe. W razie potrzeby należy podać profilaktycznie leki przeciwdrobnoustrojowe przed leczeniem epkorytamabem i w jego trakcie. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów zakażenia przed podaniem epkorytamabu i po nim, a w razie konieczności wdrożyć odpowiednie leczenie.
W przypadku gorączki neutropenicznej pacjentów należy zbadać pod kątem zakażenia i podać antybiotyki, uzupełniać płyny i podjąć inne, adekwatne leczenie wspomagające.
U pacjentów przyjmujących epkorytamab notowano również hipogammaglobulinemię. Stężenie immunoglobulin należy kontrolować przed rozpoczęciem leczenia i w jego trakcie.
Zgłaszano przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), w tym przypadki prowadzące do zgonu, u pacjentów leczonych epkorytamabem, którzy wcześniej byli również leczeni innymi lekami immunosupresyjnymi. Jeśli podczas leczenia epkorytamabem wystąpią objawy neurologiczne sugerujące PML, należy zakończyć stosowanie epkorytamabu i rozpocząć odpowiednie procedury diagnostyczne.

Zespół rozpadu guza
U pacjentów otrzymujących epkorytamab zgłaszano wystąpienie zespołu rozpadu guza (TLS). Pacjentom ze zwiększonym ryzykiem TLS zaleca się nawodnienie i profilaktyczne leczenie lekiem zmniejszającym stężenie kwasu moczowego. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych TLS, zwłaszcza w przypadku dużej masy guza lub szybko proliferujących guzów oraz zaburzeń czynności nerek, a także pod kątem wyników badań biochemicznych krwi, a nieprawidłowości należy szybko leczyć.

Zaostrzenie objawów nowotworu
U pacjentów leczonych epkorytamabem obserwowano przypadki zaostrzenia objawów nowotworu. Objawy mogą obejmować miejscowy ból i obrzęk. Zgodnie z mechanizmem działania epkorytamabu, zaostrzenie objawów nowotworu jest prawdopodobnie spowodowane napływem limfocytów T do miejsc w obrębie guza po podaniu tego leku. Nie zidentyfikowano specyficznych czynników ryzyka wystąpienia zaostrzenia objawów nowotworu, jednak istnieje zwiększone ryzyko pogorszenia stanu zdrowia i zachorowalności z powodu efektu masy, który jest zjawiskiem wtórnym do zaostrzenia objawów nowotworu u pacjentów z masywnymi guzami zlokalizowanymi w pobliżu dróg oddechowych i/lub ważnego narządu. Pacjenci leczeni epkorytamabem powinni być monitorowani i oceniani pod kątem zaostrzenia objawów nowotworu w kluczowych lokalizacjach anatomicznych.

Choroba z utratą ekspresji CD20
Dane dotyczące leczonych epkorytamabem pacjentów z DLBCL i pacjentów z chłoniakiem grudkowym z negatywnymi wynikami ekspresji CD20 są ograniczone. Pacjenci z tych grup mogą odnosić mniejszą korzyść z leczenia, w porównaniu z pacjentami z pozytywną ekspresją CD20. Należy rozważyć potencjalne ryzyko i korzyści związane z leczeniem epkorytamabem pacjentów z DLBCL lub chłoniakiem grudkowym z utratą ekspresji CD20.

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci w wieku <18 lat.

Substancje pomocnicze
Preparat epkorytamabu zawiera polisorbat 80, który może powodować reakcje alergiczne.

Interakcje - Epkorytamab

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji epkorytamabu z innymi lekami.

Leki metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P-450
Przejściowe zwiększenie stężeń niektórych cytokin prozapalnych przez epkorytamab może hamować aktywność enzymu CYP-450. Na początku leczenia epkorytamabem u pacjentów leczonych substratami CYP-450 o małym indeksie terapeutycznym należy rozważyć monitorowanie leczenia tymi lekami.

Szczepionki
Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów, którzy otrzymali szczepionki zawierające żywe drobnoustroje. Podczas leczenia epkorytamabem nie należy podawać szczepionek żywych i/lub żywych atenuowanych.

Działania niepożądane - Epkorytamab

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi w badaniu klinicznym (≥20%) były: CRS, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zmęczenie, zakażenie wirusowe, neutropenia, ból mięśniowo-szkieletowy, gorączka i biegunka. Ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 50% pacjentów. Najczęstszym ciężkim działaniem niepożądanym był CRS. Działania niepożądane, które doprowadziły do zakończenia leczenia, wystąpiły u 6,8% pacjentów. Zakończenie leczenia epkorytamabem było spowodowane najczęściej zapaleniem płuc, a także zakażeniem wirusowym, zmęczeniem, CRS, ICANS lub biegunką. Opóźnienia przyjęcia dawki z powodu działań niepożądanych wystąpiły u 42% pacjentów.

Bardzo często: zakażenie wirusowe (w tym: choroba COVID-19, zapalenie błony naczyniowej oka i siatkówki wywołane przez wirusa cytomegalii, zapalenie jelita grubego wywołane przez wirusa cytomegalii, zakażenie wirusem cytomegalii, reaktywacja zakażenia wirusem cytomegalii, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, wirus opryszczki zwykłej, reaktywacja wirusa opryszczki zwykłej, zakażenie wirusem opryszczki, półpasiec, opryszczka jamy ustnej, zespół chorobowy po ostrym przebiegu COVID-19 oraz zakażenie wirusem wywołującym ospę wietrzną i półpasiec), zapalenie płuc (w tym: zapalenie płuc w przebiegu choroby COVID-19 oraz zapalenie płuc), zakażenie górnych dróg oddechowych (w tym: zapalenie krtani, zapalenie gardła, zakażenie wywołane przez syncytialny wirus oddechowy, nieżyt nosa, zakażenie rinowirusem oraz zakażenie górnych dróg oddechowych), neutropenia (w tym: neutropenia i zmniejszona liczba neutrofili), niedokrwistość (obejmuje niedokrwistość i zmniejszone stężenie ferrytyny w surowicy), małopłytkowość (w tym: zmniejszenie liczby płytek krwi i małopłytkowość), limfopenia (w tym: zmniejszenie liczby limfocytów i limfopenia), CRS, hipogammaglobulinemia, zmniejszenie apetytu, ból głowy, biegunka, ból brzucha (w tym: dyskomfort w brzuchu, ból brzucha, ból w podbrzuszu, ból w nadbrzuszu oraz tkliwość brzuszna), nudności, wysypka (w tym: wysypka, wysypka rumieniowa, wysypka plamista, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka grudkowa, wysypka swędząca, wysypka krostkowa oraz wysypka pęcherzykowa), bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym: ból pleców, ból kości, ból w boku, ból mięśniowo-szkieletowy, ból w klatce piersiowej, ból mięśniowo-szkieletowy, ból mięśni, ból szyi, ból w klatce piersiowej niezwiązany z sercem, ból, ból w kończynie oraz ból kręgosłupa), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (w tym występujące w miejscu wstrzyknięcia: siniak, rumień, hipertrofia, stan zapalny, obrzmienie, guzek, obrzęk, ból, świąd, wysypka, opuchlizna oraz pokrzywka), zmęczenie (w tym: osłabienie, zmęczenie oraz senność), gorączka (w tym: podwyższona temperatura ciała i gorączka), obrzęk (w tym: obrzęk twarzy, obrzęk uogólniony, obrzęk, obrzęk obwodowy, opuchlizna obwodowa, opuchlizna oraz opuchlizna twarzy).

Często: zakażenie grzybicze (w tym: zakażenie wywołane Candida, kandydoza przełyku, kandydoza jamy ustnej oraz kandydoza jamy ustnej i gardła), posocznica (w tym: bakteriemia, posocznica oraz wstrząs septyczny), zapalenie tkanki łącznej, zaostrzenie objawów nowotworu, gorączka neutropeniczna, hipokaliemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia, zespół rozpadu guza, zespół ICANS, zaburzenia rytmu serca (w tym: bradykardia, bradykardia zatokowa, tachykardia zatokowa, częstoskurcz nadkomorowy oraz tachykardia), wysięk opłucnowy, wymioty, świąd, zwiększenie aktywności ALT, zwiększenie aktywności AST, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie aktywności ALP, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (w tym: zmniejszone stężenie sodu we krwi i hiponatremia).

Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania należy monitorować pacjenta pod kątem objawów przedmiotowych lub podmiotowych reakcji niepożądanych i zastosować odpowiednie leczenie wspomagające.

Ciąża i laktacja - Epkorytamab

Ciąża
Brak danych dotyczących stosowania epkorytamabu u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach dotyczących toksycznego wpływu epkorytamabu na reprodukcję. Przeciwciała IgG1, takie jak epkorytamab, mogą przedostawać się przez łożysko, powodując narażenie płodu. Ze względu na mechanizm działania, epkorytamab podawany kobietom w okresie ciąży może powodować uszkodzenie płodu, w tym limfocytopenię limfocytów B i zmiany w prawidłowej odpowiedzi immunologicznej.
Nie zaleca się stosowania epkorytamabu w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas leczenia epkorytamabem i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić czy pacjentka w wieku rozrodczym nie jest w ciąży. Należy poinformować pacjentki w ciąży o potencjalnym ryzyku dla płodu. SmPC

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy epkorytamab przenika do pokarmu kobiecego lub ma wpływ na jego produkcję. Ponieważ immunoglobuliny IgG przenikają do mleka ssaków, dzieci karmione piersią mogą być narażone na działanie tego leku. Należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia epkorytamabem i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.

Dawkowanie - Epkorytamab

Epkorytamab musi być podawany wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Przed podaniem epkorytamabu w 1. cyklu dostępna powinna być co najmniej 1 dawka tocilizumabu w celu zastosowania w przypadku wystąpienia CRS. Należy zapewnić dostęp do dodatkowej dawki tocilizumabu w ciągu 8 h od podania jego poprzedniej dawki.

Premedykacja jest konieczna u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia, a przed każdym z kolejnych cykli u tych pacjentów, u których przy poprzedniej dawce epkorytamabu wystąpił CRS 2. lub 3. stopnia. Premedykacja przed rozpoczęciem leczenia obejmuje 15 mg deksametazonu p.o. lub i.v. lub 100 mg prednizolonu p.o. lub i.v. albo lek równoważny, podany 30-120 min przed każdym cotygodniowym podaniem epkorytamabu, a następnie przez 3 kolejne dni po każdym cotygodniowym podaniu epkorytamabu w cyklu 1., a także 50 mg difenhydraminy p.o. lub i.v. lub lek równoważny oraz 650–1000 mg paracetamolu p.o., podane 30-120 min przed każdym cotygodniowym podaniem epkorytamabu. W przypadku premedykacji przed kolejnymi cyklami należy podać 15 mg deksametazonu p.o. lub i.v. lub 100 mg prednizolonu p.o. lub i.v. lub lek równoważny, 30-120 min przed kolejnym podaniem epkorytamabu po zdarzeniu CRS stopnia 2. lub 3. i przez 3 następne dni po kolejnym podaniu epkorytamabu. Postępowanie należy powtarzać podczas kolejnych cykli, do braku wystąpienia CRS jakiegokolwiek stopnia przy podaniu epkorytamabu.

S.c., najlepiej w dolną część brzucha lub udo. Zaleca się wykonywanie wstrzyknięcia na przemian po lewej i po prawej stronie ciała, zwłaszcza podczas cotygodniowego schematu podawania (tj. cykli 1.-3.). Lek należy podawać pacjentom odpowiednio nawodnionym.

Lek podaje się w 28-dniowych cyklach. W 1. cyklu: w 1. dniu 0,16 mg, w 8. dniu 0,8 mg, w 15. dniu 48 mg w przypadku chorych z DLBCL oraz 3 mg w przypadku chorych z FL, w 22. dniu 48 mg. Następnie dawkę 48 mg podaje się w 1., 8., 15. i 22. dniu cykli 2. i 3., w 1. i 15. dniu cykli 4.–9. i w 1. dniu cyklu 10. i każdego następnego. Po podaniu leku chorych należy monitorować pod kątem objawów CRS i/lub zespołu ICANS. Leczenie kontynuuje się do czasu wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Szczegółowe informacje na temat właściwego nawodnienia pacjentów, modyfikacji dawkowania i postępowania w przypadku działań niepożądanych oraz w razie pominięcia lub opóźnienia dawki – patrz: zarejestrowane materiały producenta.

Zaleca się stosowanie leków profilaktycznych przeciwko zapaleniu płuc wywoływanym przez P. jirovecii i zakażeniu wirusem opryszczki, zwłaszcza u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy. Zaleca się również, aby pacjenci, którzy mają zwiększone ryzyko wystąpienia klinicznego zespołu rozpadu guza, byli nawadniani i profilaktycznie otrzymywali lek zmniejszający stężenie kwasu moczowego.

Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w wieku ≥65 lat, z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby.

Uwagi dla Epkorytamab

Epkorytamab wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ze względu na możliwość wystąpienia zespołu ICANS, u pacjentów otrzymujących epkorytamab istnieje ryzyko zmiany poziomu świadomości. Należy poinformować pacjentów o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych, jazdy na rowerze lub używania ciężkich lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn (lub unikanie tych czynności w przypadku wystąpienia objawów).

Preparaty na rynku polskim zawierające epkorytamab