Patiromer

Działanie - Patiromer

Mechanizm działania
Patiromer jest niewchłanialnym organicznym polimerem, mającym zdolność wymiany kationów, który jako przeciwjon zawiera kompleks wapń-sorbitol. Patiromer zwiększa wydalanie potasu w kale poprzez wiązanie jonów potasu w świetle przewodu pokarmowego. Wiązanie jonów potasu powoduje zmniejszenie stężenia wolnego potasu w świetle przewodu pokarmowego, co skutkuje zmniejszeniem jego stężenia w surowicy. Wykazano, że u zdrowych dorosłych osób patiromer powoduje zależne od dawki zwiększenie ilości potasu wydalanego w kale oraz odpowiednie zmniejszenie ilości potasu wydalanego w moczu, bez zmiany jego stężenia. Zaobserwowano statystycznie istotne zmniejszenie stężenia potasu w surowicy u pacjentów z hiperkaliemią po 7 h od przyjęcia 1. dawki. Po przerwaniu przyjmowania patiromeru stężenie potasu pozostało na stałym poziomie przez 24 h po przyjęciu ostatniej dawki, a następnie ponownie wzrosło w czasie 4-dniowej obserwacji.

Farmakokinetyka
Ze względu na nierozpuszczalność i brak wchłaniania patiromeru w przewodzie pokarmowym, nie przeprowadzono wielu klasycznych badań farmakokinetycznych. Działanie leku polega na wiązaniu potasu w przewodzie pokarmowym, w związku z czym stężenie w surowicy nie ma znaczenia dla jego skuteczności. W badaniach na zwierzętach z użyciem znakowanego izotopowo ¹⁴C patiromeru, lek ten był wydalany z kałem. W zależności od średniego czasu przejścia przez układ pokarmowy przyjęty patiromer jest wydalany po upływie ok. 24–48 h. Analiza ilościowej autoradiografii całego ciała wykonanej na organizmie zwierzęcym po podaniu patiromeru wykazała, że promieniotwórczość dotyczyła wyłącznie przewodu pokarmowego, żadne inne tkanki ani narządy nie wykazywały możliwego do wykrycia stopnia promieniotwórczości.

Wskazania do stosowania - Patiromer

Leczenie hiperkaliemii u dorosłych i młodzieży w wieku 12–17 lat.

Przeciwwskazania stosowania - Patiromer

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.

Hipomagnezemia
Hipomagnezemia to stężenie magnezu <0,65 mmol/l. Objawy z niedoboru magnezu zazwyczaj pojawiają się u osób, u których stężenie magnezu jest mniejsze niż ok. 0,5 mmol/l lub gdy bardzo szybko się zmniejsza. W badaniach klinicznych, u 7,1% dorosłych pacjentów leczonych patiromerem, stężenie magnezu w surowicy wynosiło <0,58 mmol/l, przy czym u 0,3% pacjentów wynosiło ono <0,4 mmol/l. W badaniu klinicznym z udziałem dzieci i młodzieży u żadnego pacjenta stężenia magnezu w surowicy nie zmniejszyło się do <0,58 mmol/l.

Zaburzenia żołądka i jelit
Do badań klinicznych nie włączono pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono niedrożność jelit, przebycie poważnego zabiegu chirurgicznego przewodu pokarmowego, ciężkie zaburzenia żołądka i jelit lub zaburzenia połykania. W przypadku stosowania innych preparatów wiążących potas zgłaszano występowanie niedokrwienia jelit, martwicy i/lub perforacji jelit. U pacjentów dorosłych, dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami żołądka i jelit, występującymi obecnie lub w wywiadzie, należy dokładnie ocenić korzyści i zagrożenia dotyczące podawania patiromeru zarówno przed leczeniem, jak i w jego trakcie.

Przerwanie leczenia
Po przerwaniu leczenia patiromerem stężenie potasu w surowicy może się zwiększyć, co może prowadzić do nawracającej hiperkaliemii, w szczególności w przypadku kontynuacji leczenia inhibitorem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Pacjenci nie powinni przerywać leczenia bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym. Do zwiększenia stężenia potasu w surowicy może dojść już po 2 dniach od przyjęcia ostatniej dawki patiromeru. Dane dotyczące stężenia potasu w surowicy u dzieci i młodzieży po odstawieniu patiromeru są ograniczone.

Monitorowanie stężenia potasu w surowicy
Gdy jest to wskazane klinicznie, należy monitorować stężenie potasu w surowicy zgodnie ze standardowymi procedurami, m.in. po zmianach dawkowania leków, które wpływają na stężenie potasu w surowicy (np. inhibitorów RAA lub leków moczopędnych) i po dostosowaniu dawki lub odstawieniu patiromeru.

Ciężka postać hiperkaliemii
Dane dotyczące stosowania u pacjentów ze stężeniem potasu w surowicy wynoszącym >6,5 mmol/l są ograniczone, dane dotyczące dzieci i młodzieży ograniczają się do pacjentów z maks. stężeniem potasu w osoczu 6,2 mmol/l. Patiromeru nie należy stosować w leczeniu doraźnym hiperkaliemii zagrażającej życiu ze względu na opóźniony początek działania.

Długotrwała ekspozycja
Dane dotyczące ekspozycji na patiromer ≥1 rok u dorosłych są ograniczone, badania kliniczne u dzieci i młodzieży obejmowały ekspozycję maks. 6 mies. U młodzieży w wieku 12–17 lat należy zachować ostrożność podczas leczenia trwającego >6 mies.

Stężenie wapnia w surowicy
Struktura chemiczna patiromeru zawiera jony wapnia. Jony te są częściowo uwalniane i mogą się częściowo wchłaniać. Należy dokładnie ocenić korzyści i zagrożenia wynikające z podawania patiromeru u pacjentów z ryzykiem wystąpienia hiperkalcemii. Należy monitorować stężenie wapnia w surowicy przez ≥1 mies. po rozpoczęciu leczenia oraz zgodnie ze wskazaniami klinicznymi w trakcie leczenia.

Substancje pomocnicze
Struktura chemiczna patiromeru zawiera kompleks wapnia z sorbitolem. Osoby z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy nie powinny przyjmować tego leku.

Interakcje - Patiromer

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Leki podawane p.o.
Patiromer może wiązać niektóre jednocześnie przyjmowane leki doustne, co może zmniejszać ich wchłanianie w przewodzie pokarmowym. W przeprowadzonych badaniach dotyczących interakcji międzylekowych nie zaobserwowano zwiększonej dostępności biologicznej jednocześnie podawanych leków. Ponieważ patiromer nie jest wchłaniany ani metabolizowany, jego wpływ na działanie innych leków jest ograniczony. W celu zachowania ostrożności, patiromer należy podawać w odstępach co najmniej 3 h od innych leków doustnych.

Wpływ na dostępność biologiczną innych leków
Wykazano, że jednoczesne podawanie patiromeru z cyprofloksacyną, lewotyroksyną i metforminą zmniejsza ich dostępność biologiczną, jednak nie wykazano żadnych interakcji w przypadku przyjmowania patiromeru i któregokolwiek z tych leków w odstępach 3 h.
Wykazano, że jednoczesne podawanie patiromeru nie miało wpływu na AUC amlodypiny, cynakalcetu, klopidogrelu, furosemidu, litu, metoprololu, trimetoprimu, werapamilu i warfaryny. W przypadku tych leków nie ma potrzeby podawania ich oddzielnie.

Interakcje w badaniach in vitro
Badania in vitro wykazały możliwe interakcje patiromeru z bisoprololem, karwedilolem, mykofenolanem mofetylu, nebiwololem, chinidyną i telmisartanem.
Badania in vitro nie wykazały interakcji patiromeru z następującymi substancjami: allopurynol, amoksycylina, apiksaban, kwas acetylosalicylowy, atorwastatyna, azylsartan, benazepryl, bumetanid, kanagliflozyna, kandesartan, kaptopryl, cefaleksyna, dapagliflozyna, digoksyna, empagliflozyna, enalapryl, eplerenon, finerenon, fozynopryl, glipizyd, irbesartan, lizynopryl, losartan, olmesartan, peryndopryl, fenytoina, chinapryl, ramipryl, ryboflawina, rywaroksaban, sakubitryl, sewelamer, spironolakton, takrolimus, torasemid, trandolapryl i walsartan.

Działania niepożądane - Patiromer

Większość działań niepożądanych obserwowanych w badaniach u dorosłych pacjentów dotyczyła hipomagnezemii i zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Reakcje związane z zaburzeniami żołądka i jelit miały z reguły nasilenie łagodne lub umiarkowane, prawdopodobnie nie były związane z dawką i zasadniczo ustępowały samoistnie lub w wyniku leczenia. Hipomagnezemia miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.

Często: hipomagnezemia, zaparcia, biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia.

Niezbyt często: wymioty.

Z nieznaną częstością: reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk jamy ustnej i warg – o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym).

Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania patiromeru należy monitorować stężenie potasu we krwi i w razie konieczności podjąć odpowiednie leczenie, ponieważ zbyt duże dawki patiromeru mogą doprowadzić do hipokaliemii.

Ciąża i laktacja - Patiromer

Ciąża
Brak danych dotyczących stosowania patiromeru u kobiet ciężarnych. W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania patiromeru w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Ekspozycja ogólnoustrojowa na patiromer u kobiet karmiących piersią jest minimalna, dlatego prawdopodobnie nie ma on wpływu na organizm dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią lub czy przerwać podawanie patiromeru, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Dawkowanie - Patiromer

P.o. Preparat w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej należy wymieszać z wodą albo płynami lub potrawami o półpłynnej konsystencji, a następnie przyjąć zawiesinę w ciągu 1 h od jej przygotowania. Zawartość potasu w płynach lub potrawach użytych do przygotowania mieszaniny należy uwzględnić w zaleceniach dietetycznych dotyczących spożycia potasu u poszczególnych pacjentów. Lek można podawać niezależnie od posiłków, ale należy zachować odstęp 3 h od podania innych leków p.o. Leczenie patiromerem nie powinno zastępować leczenia ratunkowego w hiperkaliemii zagrażającej życiu.

Dawka początkowa dla dorosłych – 8,4 g 1 ×/d, dla młodzieży w wieku 12–17 lat –4 g 1 ×/d. Dawkę dobową można dostosowywać w odstępach ≥1 tyg., w oparciu o stężenie potasu w surowicy krwi i żądany zakres docelowy. Dawka maks. 25,2 g/d. U dorosłych dawkę dobową można zwiększać lub zmniejszać o 8,4 g. Lek wykazuje działanie farmakologiczne po 4–7 h od podania. W razie pominięcia dawki należy jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę tego samego dnia, jednak pominiętej dawki nie powinno się przyjmować łącznie z dawką kolejną.

Nie ma konieczności modyfikowania dawkowania u osób w podeszłym wieku. Brak danych dotyczących podawania leku osobom ze schyłkową niewydolnością nerek (eGFR <15 ml/min/1,73 m² pc.), a dane dotyczące podawania leku osobom poddawanym dializom są ograniczone. W badaniach klinicznych ekspozycja na lek u młodzieży w wieku 12–17 lat trwała maks. 6 mies., dlatego też w tej populacji wiekowej należy zachować ostrożność podczas leczenia trwającego >6 mies.

Uwagi dla Patiromer

Patiromer nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Preparaty na rynku polskim zawierające patiromer