Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Dynamiczne rozdęcie płuc

Dynamiczne rozdęcie płuc

Rozdęcie płuc, czyli nadmierne ich wypełnienie powietrzem, jest jednym z ważniejszych mechanizmów patofizjologicznych u chorych na POChP. Istotą choroby jest trwałe i nieodwracalne zwężenie drobnych oskrzeli.

Zwężone oskrzela łatwiej zapadają się podczas wydechu; dodatkowo zniszczenie miąższu płucnego podtrzymującego z zewnątrz ściany oskrzeli ułatwia ich zapadanie. Podczas wdechu oskrzela są „rozciągane” przez zwiększającą się objętość płuca, natomiast podczas wydechu dodatnie ciśnienie wewnątrz klatki piersiowej ułatwia zapadanie się oskrzeli. Dlatego u chorych zwiększa się objętość powietrza zalegająca w płucach po zakończeniu wydechu (określana jako RV – residual volume, czyli właśnie objętość zalegająca).

Zwiększona ilość powierza pozostająca w płucach po wykonaniu wydechu powoduje, że do nabrania normalnej ilości powietrza w czasie kolejnych wdechów potrzeba więcej wysiłku (chory musi nabrać powietrza do większej niż prawidłowa objętości płuc, co związane jest z dodatkowym wysiłkiem mięśni oddechowych). W czasie wysiłku, kiedy chory oddycha szybciej i głębiej, a zmiany ciśnienia w klatce piersiowej w czasie faz oddychania są większe, opisany mechanizm ulega nasileniu. Jest to jedna z przyczyn duszności wysiłkowej u chorych na POChP.

RV nie można zmierzyć za pomocą spirometrii, gdyż badanie to rejestruje tylko ilości powietrza wydmuchiwane z płuc. Aby ocenić, ile powietrza pozostaje w płucach po zakończeniu wydechu, konieczne jest wykonanie pletyzmografii albo oznaczenie metodą rozcieńczania gazu wskaźnikowego.

Metoda rozcieńczania gazu polega na oddychaniu przez chorego z zasobnika, zawierającego określoną objętość gazu obojętnego, który nie wchłania się z płuc (zwykle jest to hel). Po pewnym czasie stężenie helu w zasobniku spadnie proporcjonalnie do pojemności płuc badanego, co pozwala wyliczyć całkowitą objętość płuc. Metoda ta może jednak zaniżać objętość płuc, ponieważ gaz wskaźnikowy nie przepływa przez niedrożne oskrzela (np. zatkane śluzem). Najlepszym wskaźnikiem pozwalającym na ocenę stopnia rozdęcia płuc jest stosunek RV do całkowitej pojemności płuc czyli TLC (total lung capacity) – RV/TLC.

Data utworzenia: 20.08.2010
Data aktualizacji: 26.03.2012
Dynamiczne rozdęcie płucOceń:
(5.00/5 z 4 ocen)
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?