Xuvelex XR - tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Leczenie cukrzycy typu 2 u dorosłych, zwłaszcza u pacjentów z nadwagą, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli glikemii poprzez zastosowanie samej diety i ćwiczeń fizycznych. Lek można stosować w monoterapii lub leczeniu skojarzonym z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi albo z insuliną. U dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą leczonych metforminą, stosowaną jako lek pierwszego rzutu w razie nieskuteczności diety, wykazano zmniejszenie liczby powikłań cukrzycy. Dorośli. 1 ×/d, z wieczornym posiłkiem; tabl. przyjmować w całości. W monoterapii lub leczeniu skojarzonym z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi początkowo zwykle 500 mg/d; po 10–15 dniach dawkę dostosować na podstawie wyników oznaczeń stężenia glukozy we krwi. Dawkę należy zwiększać o 500 mg co 10–15 dni. Powolne zwiększanie dawki może zapobiec wystąpieniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Maks. zalecana dawka wynosi 2 g/d. Jeśli podawanie metforminy o przedłużonym uwalnianiu w dawce 2 g 1 ×/d nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii, podawać 1 g 2 ×/d, a w razie niepowodzenia takiego postępowania, można zamienić lek na preparat metforminy o natychmiastowym uwalnianiu, w maks. dawce 3 g/d. U pacjentów leczonych wcześniej metforminą w postaci o natychmiastowym uwalnianiu dawka początkowa preparatu o przedłużonym uwalnianiu powinna być równoważna z dotychczas stosowaną dawką dobową metforminy; u osób stosujących dotychczas dawki >2 g/d nie zaleca się zamiany na preparat o przedłużonym uwalnianiu. W przypadku zamiany innego doustnego leku przeciwcukrzycowego na metforminę należy odstawić poprzednio stosowany lek i zastosować metforminę zgodnie z zaleceniami. W leczeniu skojarzonym z insuliną początkowo zwykle 500 mg/d; dawkę insuliny ustala się w zależności od stężenia glukozy we krwi. Dawka maks. u osób z niewydolnością nerek jest ustalana w zależności od wartości GFR: 60–89 ml/min – 2 g/d (można rozważyć zmniejszenie dawki w reakcji na pogarszającą się czynność nerek), 45–59 ml/min – 2 g/d, 30–44 ml/min – 1 g/d; w przypadku GFR <59 ml/min przed rozważaniem rozpoczęcia leczenia metforminą, należy przeanalizować czynniki mogące zwiększyć ryzyko kwasicy mleczanowej, a dawka początkowa nie może przekraczać 1/2 dawki maks. U osób w podeszłym wieku dawkę ustalić na podstawie parametrów czynności nerek. Wartość GFR należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia metforminą, a następnie co najmniej 1 ×/rok; u osób ze zwiększonym ryzykiem dalszego pogorszenia czynności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek należy oceniać częściej, np. co 3–6 mies.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, każdy rodzaj ostrej kwasicy metabolicznej (np. kwasica mleczanowa, cukrzycowa kwasica ketonowa), stan przedśpiączkowy w cukrzycy, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ostre stany mogące prowadzić do zaburzeń czynności nerek (np. odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs), choroby, szczególnie o ostrym przebiegu lub zaostrzenie chorób przewlekłych, mogące być przyczyną niedotlenienia tkanek (np. niewyrównana niewydolność serca, niewydolność oddechowa, świeżo przebyty zawał serca, wstrząs), niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, choroba alkoholowa. Nie stosować u dzieci.