Erythromycinum Intravenosum TZF - proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Ciężkie zakażenia wywołane przez wrażliwe drobnoustroje, gdy konieczne jest szybkie uzyskanie dużego stężenia leku we krwi lub nie jest możliwe jego podanie p.o.: zakażenia górnych dróg oddechowych (zapalenie migdałków, gardła, krtani, zatok, ropień okołomigdałkowy, wtórne zakażenia bakteryjne w przebiegu grypy lub przeziębień), zakażenia dolnych dróg oddechowych (zapalenie tchawicy, ostre zapalenie oskrzeli lub zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, płatowe zapalenie płuc, odoskrzelowe, pierwotne atypowe zapalenie płuc, rozstrzenie oskrzeli, choroba legionistów), zapalenie ucha środkowego i zewnętrznego, zapalenie dziąseł, angina Vincenta, zapalenie powiek, zakażenia skóry i tkanek miękkich (czyraki, czyraki mnogie, zapalenie tkanki łącznej, róża), zakażenia przewodu pokarmowego (zapalenie pęcherzyka żółciowego, gronkowcowe zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy), zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym, wtórnym zakażeniom w przebiegu oparzeń, zapaleniu wsierdzia u osób poddawanych zabiegom stomatologicznym, posocznica, zapalenie wsierdzia, zapalenie szpiku, zapalenie cewki moczowej, rzeżączka, kiła pierwotna, ziarniniak weneryczny pachwin. I.v., w stężeniu 0,1%, we wlewie ciągłym lub przerywanym, trwającym 20–60 min, co 6–8 h. W razie konieczności stężenie leku można zwiększyć do 0,5%, wlew należy wówczas podawać co najmniej przez 60 min. Zawartość fiolki rozpuścić w 6 ml wody do wstrzykiwań, a następnie uzupełnić 0,9% roztw. NaCl lub 5% roztw. glukozy do uzyskania odpowiedniego stężenia. Wielkość dawki zależy od ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu ogólnego pacjenta, wieku i masy ciała. Po uzyskaniu poprawy klinicznej, jeśli to możliwe, zaleca się kontynuację leczenia preparatem w postaci p.o. Dorośli. W łagodnych i umiarkowanie ciężkich zakażeniach 25 mg/kg mc./d, w ciężkich zakażeniach 50 mg/kg mc./d we wlewie ciągłym (4 g/d). Dzieci i młodzież. Zwykle 12,5 mg/kg mc. 4 ×/d; w ciężkich zakażeniach 25 mg/kg mc. 4 ×/d. Noworodki. 10–15 mg/kg mc. 3 ×/d. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku. Stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby. Czas leczenia zależy od ciężkości i rodzaju zakażenia.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, równoległe leczenie astemizolem, terfenadyną, cisaprydem, pimozydem, ergotaminą, dihydroergotaminą, lowastatyną, simwastatyną, lomitapidem, wydłużenie odstępu QT w wywiadzie (wrodzone lub udokumentowane nabyte), częstoskurcz komorowy (w tym zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes) w wywiadzie, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia). Nie podawać w szybkim wstrzyknięciu i.v.