Risperon - tabletki powlekane

Substancją czynną preparatu jest rysperydon. Mechanizm jego działania polega na oddziaływaniu na określone receptory w mózgu. Wykazuje duże powinowactwo do receptorów serotoninowych (5-HT₂), dopaminowych (D₂), adrenergicznych (α₁ i słabsze do α₂) oraz histaminowych (H₁). Nie wykazuje powinowactwa do receptorów cholinergicznych ani β-adrenergicznych. Silne blokowanie receptorów dopaminowych D₂ powoduje zmniejszenie objawów wytwórczych schizofrenii; rysperydon w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami słabiej hamuje czynności ruchowe i wykazuje słabsze działanie kataleptyczne. Ponieważ działa z równą siłą zarówno na receptory serotoninowe, jak i dopaminowe w ośrodkowym układzie nerwowym, może zmniejszać ryzyko wystąpienia pozapiramidowych działań niepożądanych oraz rozszerzyć działanie terapeutyczne na objawy negatywne schizofrenii oraz na objawy zaburzeń afektywnych.

Preparat jest wskazany w leczeniu:
• schizofrenii
• epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych
• krótkotrwałym (do 6 tygodni) uporczywej agresji u osób z zespołem otępiennym typu alzheimerowskiego w stopniu umiarkowanym do ciężkiego, u których leczenie niefarmakologiczne nie jest skuteczne, oraz gdy istnieje ryzyko, że pacjent będzie stanowił zagrożenie dla samego siebie lub innych osób
• krótkotrwałym objawowym (do 6 tygodni) uporczywej agresji w przebiegu zaburzeń zachowania u dzieci od 5. roku życia i młodzieży ze sprawnością intelektualną poniżej przeciętnej bądź upośledzonych umysłowo, zdiagnozowanych według kryteriów DSM-IV, u których nasilenie agresji i innych zachowań destrukcyjnych wymaga leczenia farmakologicznego. Farmakoterapia powinna stanowić integralną część wszechstronnego programu terapeutycznego obejmującego działania psychospołeczne i edukacyjne. Zaleca się, aby rysperydon był przepisywany przez lekarza specjalistę w dziedzinie neurologii dziecięcej oraz psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej lub lekarza specjalizującego się w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Należy zachować szczególną ostrożność u osób z otępieniem, jednocześnie przyjmujących furosemid. U takich pacjentów przed zastosowaniem preparatu, lekarz powinien dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. Nie należy dopuszczać do odwodnienia pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem leczonych preparatem, gdyż stanowi ono dodatkowy czynnik ryzyka zgonu.

U osób w podeszłym wieku z otępieniem leczonych lekami przeciwpsychotycznymi występuje również nieznacznie zwiększone ryzyko zgonu w porównaniu do osób nieleczonych. Brak wystarczających danych, aby dokładnie ocenić wielkość ryzyka. Nie jest też znana przyczyna zwiększonego ryzyka. Nie wiadomo na ile zwiększenie umieralności w tych badaniach obserwacyjnych można przypisać stosowaniu leków przeciwpsychotycznych, a na ile niektórym cechom samych chorych. Należy zachować ostrożność.

Osoby w podeszłym wieku z otępieniem innego typu niż związane z chorobą Alzheimera nie powinny stosować preparatu ze względu na znacznie większe ryzyko wystąpienia udaru mózgu. Jeśli w trakcie leczenia wystąpią:
• nagłe osłabienie
• zdrętwienie twarzy, nóg lub rąk
• problemy z mową lub widzeniem
należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, gdyż mogą to być objawy zaburzeń krążenia mózgowego.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych, w tym rysperydonu, mogą wystąpić: leukopenia, neutropenia i agranulocytoza, dlatego chorych z istotną klinicznie leukopenią albo polekową leukopenią i/lub neutropenią w wywiadzie należy monitorować przez pierwsze kilka miesięcy leczenia. Jeśli wystąpi zmniejszenie liczby leukocytów o nieznanej przyczynie, lekarz rozważy zaprzestanie stosowania preparatu. Należy zachować ostrożność i obserwować chorych ze znaczącą neutropenią pod kątem wystąpienia gorączki lub innych objawów infekcji. U osób z ciężką neutropenią (bezwzględna liczba neutrofilów <1 x 109/l) należy zaprzestać stosowania rysperydonu i badać liczbę leukocytów, do czasu, gdy wynik będzie prawidłowy.

W początkowej fazie dostosowania dawki, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych, preparat może powodować ortostatyczne spadki ciśnienia. Należy zachować ostrożność u osób z chorobami układu krążenia (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodzenia, odwodnienie, zaburzenia krążenia mózgowego, niedostateczne wypełnienie łożyska naczyniowego). Lekarz prawdopodobnie zaleci w takim przypadku stopniowe zwiększanie dawki.

Jeżeli wystąpią objawy późnych dyskinez (mimowolne ruchy mięśni żwaczy, języka, kończyn górnych i tułowia), należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, który prawdopodobnie zaleci przerwanie leczenia i poinformuje dalszym postępowaniu.

Jeśli podczas leczenia wystąpi znaczne, niewyjaśnione podwyższenie temperatury ciała bez innych objawów, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, gdyż może to stanowić objaw groźnego dla zdrowia i życia tak zwanego „złośliwego zespołu neuroleptycznego”. Inne jego objawy to:
• zwiększenie napięcia mięśniowego
• zaburzenia świadomości
• objawy niestabilności autonomicznego układu nerwowego (niemiarowe tętno lub wahania ciśnienia tętniczego krwi, częstoskurcz, obfite pocenie się, zaburzenia rytmu serca)
• dodatkowo mogą wystąpić: wzrost aktywności fosfokinazy kreatyninowej i mioglobinuria spowodowana rozpadem mięśni (rabdomioliza) oraz ostra niewydolność nerek.
Lekarz prawdopodobnie zaleci odstawienie preparatu i poinformuje o dalszym postępowaniu.

Podczas stosowania preparatu stwierdzano przypadki znacznego zwiększenia masy ciała, należy ją regularnie kontrolować.

Preparat może mieć działanie hamujące wymioty, co może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub stany, takie jak niedrożność jelit, zespół Reye’a.

Należy zachować ostrożność u osób z zaburzeniami czynności wątroby i/lub nerek.

Podczas operacji usunięcia zaćmy, u osób stosujących ten preparat może wystąpić śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, który może zwiększać ryzyko powikłań ocznych w trakcie i po zabiegu. Należy poinformować lekarza przeprowadzającego zabieg o stosowaniu preparatu.

Należy zachować ostrożność u osób:
• z chorobą Parkinsona lub otępieniem z ciałami Lewy’ego, gdyż mogą być oni szczególnie wrażliwi na skutki działania preparatu i bardziej zagrożeni wystąpieniem złośliwego zespołu neuroleptycznego
• z cukrzycą i czynnikami ryzyka wystąpienia cukrzycy; należy ich monitorować pod kątem wystąpienia objawów hiperglikemii (takich jak nadmierne pragnienie i łaknienie, wielomocz i osłabienie)
• z hiperprolaktynemią lub guzami zależnymi od prolaktyny w wywiadzie
• z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym, równolegle stosujących inne leki wydłużające odstęp QT lub ze zmniejszonym stężeniem potasu lub magnezu we krwi, ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii
• z drgawkami w wywiadzie lub z innymi stanami, które mogą obniżać próg drgawkowy
• u których mogą wystąpić czynniki sprzyjające podwyższeniu podstawowej temperatury ciała (np. wykonujących intensywny wysiłek fizyczny, narażonych na działanie ekstremalnie wysokich temperatur, przyjmujących jednocześnie leki o działaniu przeciwcholinergicznym lub odwodnionych).

Podczas leczenia u mężczyzn może wystąpić priapizm, czyli długotrwały, bolesny wzwód bez pobudzenia seksualnego.

Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia preparatem oraz podczas jego trwania lekarz zidentyfikuje wszystkie możliwe czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i podejmie działania zapobiegawcze.

Ze względu na możliwy wpływ preparatu na zdolność uczenia się u dzieci i młodzieży należy monitorować działanie uspokajające; zmiana pory podawania leku może zmniejszyć wpływ na zdolność koncentracji. Stosowanie preparatu u dzieci i młodzieży wiąże się ze zwiększeniem masy ciała i BMI; nie zbadano wystarczająco długotrwałego wpływu na dojrzewanie płciowe i wzrost. Ze względu na możliwość wpływu długotrwałej hiperprolaktynemii na rozwój fizyczny i dojrzewanie płciowe dzieci i młodzieży pacjenci w tym wieku powinni być objęci szczególną opieką lekarza (pomiary wzrostu, wagi, dojrzewania płciowego, kontrola występowania menstruacji i innych potencjalnych działań prolaktynozależnych). Podczas stosowania preparatu u dzieci i młodzieży należy regularnie kontrolować występowanie objawów pozapiramidowych oraz innych zaburzeń ruchu.

Podczas leczenia należy regularnie kontrolować masę ciałą, ponieważ rysperydon może powodować jej zwiększenie.

Informacje o dodatkowych składnikach preparatu:
Preparat zawiera laktozę; nie powinien być stosowany u osób z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Podczas jego stosowania zachowaj ostrożność!

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Schizofrenia.
Dorośli. Dawkę dobową podawać 1 ×/dobę lub w 2 dawkach podzielonych. Początkowo 2 mg/dobę, 2. dnia dawkę można zwiększyć do 4 mg/dobę. Dawka podtrzymująca wynosi zwykle 4–6 mg/dobę; u niektórych chorych korzystne jest zastosowanie mniejszej dawki i/lub wolniejsze zwiększanie dawki przez lekarza. Dawki większe niż10 mg/dobę nie wykazują większej skuteczności, mogą natomiast wywołać pozapiramidowe działania niepożądane. Nie badano bezpieczeństwa stosowania dawek większych niż 16 mg/dobę. U osób w podeszłym wieku początkowo 0,5 mg 2 ×/dobę, dawkę można zwiększać stopniowo o 0,5 mg 2 ×/dobę do dawki 1–2 mg 2 ×/dobę.

Leczenie epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych.
Dorośli. Początkowo 2 mg 1 ×/dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększać o 1 mg, nie częściej niż co 24 godziny. Zakres dawek 1–6 mg/dobę. U osób w podeszłym wieku początkowo 0,5 mg 2 ×/dobę, w razie potrzeby dawkę można zwiększać stopniowo o 0,5 mg 2 ×/dobę do dawki 1–2 mg 2 ×/dobę.

Krótkotrwałe leczenie (do 6 tygodni) uporczywej agresji u osób z zespołem otępiennym typu alzheimerowskiego w stopniu umiarkowanym do ciężkiego, u których leczenie niefarmakologiczne nie jest skuteczne, oraz gdy istnieje ryzyko, że pacjent będzie stanowił zagrożenie dla samego siebie lub innych osób.
Początkowo 0,25 mg 2 ×/dobę, w razie potrzeby dawkę zwiększać o 0,25 mg 2 ×/dobę nie częściej niż co 2. dzień. Zwykle dawka wynosi 0,5 mg 2 ×/dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dawek do 1 mg 2 ×/dobę.
Krótkotrwałe leczenie objawowe (do 6 tygodni) uporczywej agresji w przebiegu zaburzeń zachowania u dzieci od 5. roku życia i młodzieży ze sprawnością intelektualną poniżej przeciętnej bądź upośledzonych umysłowo, zdiagnozowanych według kryteriów DSM-IV, u których nasilenie agresji i innych zachowań destrukcyjnych wymaga leczenia farmakologicznego. Farmakoterapia powinna stanowić integralną część wszechstronnego programu terapeutycznego obejmującego działania psychospołeczne i edukacyjne. Zaleca się, aby rysperydon był przepisywany przez lekarza specjalistę w dziedzinie neurologii dziecięcej oraz psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej lub lekarza specjalizującego się w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.
Osoby o masie ciała powyżej 50 kg. Początkowo 0,5 mg 1 ×/dobę, w razie potrzeby dawkę zwiększać o 0,5 mg/dobę, nie częściej niż co 2. dzień; dawka podtrzymująca zwykle 1 mg 1 ×/dobę, zakres dawek 0,5–1,5 mg 1 ×/dobę.
Osoby do 50 kg. Początkowo 0,25 mg 1 ×/dobę, w razie potrzeby dawkę można zwiększać o 0,25 mg/dobę, nie częściej niż co 2. dzień; dawka podtrzymująca zwykle 0,5 mg 1 ×/dobę, zakres dawek 0,25–0,75 mg 1 ×/dobę.

Preparat stosować doustnie, niezależnie od posiłku.
U osób z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek lekarz prawdopodobnie zaleci zmniejszenie dawki o połowę, a ich zwiększanie będzie prowadzone wolniej.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku.

Nie należy stosować preparatu w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. W przypadku konieczności przerwania leczenia preparatem w czasie ciąży, należy go odstawiać stopniowo.

W przypadku konieczności stosowania preparatu podczas karmienia piersi, lekarz indywidualnie rozważy stosunek korzyści do ryzyka dla dziecka.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Należy zachować ostrożność podczas przyjmowania preparatu z następującymi lekami:
• leki wydłużające odstęp QT, np. leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, sotalol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina), czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. maprotylina), niektóre leki przeciwhistaminowe, inne leki przeciwpsychotyczne, niektóre leki przeciwmalaryczne (np. chinina i meflochina),
• leki powodujące zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia),
• leki powodujące bradykardię
• inne substancje działające ośrodkowo - w szczególności produkty zawierające alkohol, opioidy, leki przeciwhistaminowe oraz benzodiazepiny (zwiększone ryzyko nadmiernego uspokojenia)
• leki psychostymulujące, np. metylofenidat (możliwe wystąpienie objawów pozapiramidowych po zmianie jednego lub obu leków; interakcja dotyczy stosowania u osób dorosłych, nie występuje i dzieci i młodzieży)
• paliperydon – jest aktywnym metabolitem rysperydonu, może wystąpić nasilenie działania przeciwpsychotycznego
• silne inhibitory CYP2D6, np. paroksetyna w dawkach >20 mg/dobę, chinidyna, sertralina i fluwoksamina w dawkach >100 mg/dobę (możliwe zwiększenie stężenia rysperydonu w osoczu; lekarz oceni konieczność modyfikacji dawkowania preparatu)
• silne inhibitory CYP3A4 i/lub P-gp, np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir (możliwe zwiększenie stężenia rysperydonu w osoczu; lekarz oceni konieczność modyfikacji dawkowania preparatu)
• silne induktory CYP3A4 i/lub P-gp, np. karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, (możliwe zmniejszenie stężenia rysperydonu w osoczu; lekarz oceni konieczność modyfikacji dawkowania preparatu; maksymalne działanie tych leków może wystąpić po 2 tygodniach stosowania; indukcja enzymatyczna może się utrzymywać do 2 tygodni po odstawieniu preparatu)
• topiramat, pochodne fenotiazyny, niektóre leki beta-adrenolityczne, cymetydyna, ranitydyna, fluoksetyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (zmniejszenie w umiarkowanym stopniu dostępności biologicznej preparatu, ale nie jego czynnej frakcji przeciwpsychotycznej, dlatego interakcje te nie są istotne klinicznie)
• werapamil - umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, (zwiększenie stężenia rysperydonu i jego czynnej frakcji przeciwpsychotycznej)
• arypiprazol – rysperydon zwiększa stężenie w osoczu arypiprazolu i jego metabolitu.

Leki, które nie pływają na stężenie rysperydonu w osoczu: erytromycyna, donepezil, galantamina, amitryptylina.

Leki, na których stężenie rysperydon nie ma wpływu: walproinian, topiramat, digoksyna, lit.

U osób w podeszłym wieku, podczas równoległego stosowania rysperydonu z furosemidem, istnieje zwiększone ryzyko zgonu; należy zachować ostrożność.

Jak każdy lek, również Risperon może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Bardzo często mogą wystąpić: bezsenność, sedacja, senność, parkinsonizm, ból głowy.

Często mogą wystąpić: zapalenia płuc, zapalenia oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenia zatok, zakażenie dróg moczowych, zakażenie ucha, grypa, hiperlpolaktynemia, zwiększenie masy ciała, zwiększenie apetytu, zmniejszenie apetytu, zaburzenia snu, pobudzenie, depresja, lęk, akatyzja, dystonia, zawroty głowy, dyskineza, drżenie, niewyraźne widzenie, zapalenie spojówek, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, duszność, ból gardła i krtani, kaszel, krwawienie z nosa, przekrwienie błony śluzowej nosa, ból w jamie brzusznej, dyskomfort w jamie brzusznej, wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, niestrawność, suchość w jamie ustnej, ból zęba, wysypka, rumień, skurcze mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, ból stawów, nietrzymanie moczu, obrzęk, gorączka ból w klatce piersiowej astenia (osłabienie), zmęczenia, ból, upadki.

Niezbyt często mogą wystąpić: zakażenie dróg oddechowych, zapalenie pęcherza moczowego, zakażenie oka, zapalenia migdałków, grzybica paznokci, miejscowe zapalenie tkanki łącznej, zakażenie wirusowe, akaroza skórna, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość , niedokrwistość, zmniejszenie wartości hematokrytu, zwiększenie liczby eozynofilów, nadwrażliwość, cukrzyca, hiperglikemia, polidypsja, zmniejszenie masy ciała, jadłowstręt, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, mania, stan splątania, zmniejszone libido, nerwowość, koszmary senne, dyskineza późna, niedokrwienie mózgu, brak reakcji na bodźce, utrata świadomości, zmniejszony poziom świadomości, napady drgawkowe, omdlenie, nadpobudliwość psychoruchowa, zaburzenia równowagi, nieprawidłowa koordynacja, zawroty głowy zależne od postawy ciała, zaburzenia koncentracji, dyzartria, zaburzenia smaku, niedoczulica, parestezje, światłowstręt, suche oko, zwiększone łzawienie, przekrwienie oczu, zawroty głowy, szum w uszach ból ucha, migotanie przedsionków, blok przedsionkowo-komorowy, zaburzenia przewodzenia, wydłużenie odstępu QT w EKG, bradykardia, nieprawidłowy zapis EKG, kołatanie serca, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, napady zaczerwienienia, zachłystowe zapalenie płuc, przekrwienie płuc, przekrwienie dróg oddechowych, rzężenie, sapanie, dysfonia, zaburzenia oddechowe, nietrzymanie stolca, kamienie kałowe, zapalenie żołądka i jelit, dysfagia, wzdęcia, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i GGTP, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, pokrzywka, świąd, łysienie, hiperkeratoza, wyprysk, sucha skóra, odbarwienie skóry, trądzik, łojotokowe zapalenie skóry, zaburzenia skóry, uszkodzenie skóry, zwiększenie stężenia kinazy fosfokreatynowej we krwi, nieprawidłowa postawa ciała, zesztywnienie stawów, obrzęk stawów, osłabienie mięśni, ból szyi, częstomocz, zastój moczu, dyzuria (bezmocz), zaburzenia erekcji, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia miesiączkowania, brak miesiączki, ginekomastia, mlekotok, zaburzenia funkcji seksualnych, ból piersi, dyskomfort piersi, wydzielina z pochwy, obrzęk twarzy, dreszcze, zwiększenie temperatury ciała, nieprawidłowy sposób chodzenia, pragnienie, dyskomfort w klatce piersiowej, złe samopoczucie, dziwne samopoczucie, dyskomfort, ból związany z procedurami medycznymi.

Rzadko mogą wystąpić: zakażenie, agranulocytoza, reakcja anafilaktyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obecność glukozy w moczu, zatrucie wodne, hipoglikemia, hiperinsulinemia, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi, katatonia, somnabulizm, zaburzenia odżywiania związane ze snem, przytępiony afekt, anorgazmia, złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, śpiączka cukrzycowa, kiwanie głową, jaskra, zaburzenia ruchu gałek ocznych, rotacyjne ruchy gałek ocznych, owrzodzenia brzegów powiek, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, niemiarowość zatokowa, zatorowość płucna, zakrzepica żylna, zespół bezdechu sennego, hiperwentylacja, zapalenie trzustki, niedrożność jelit, zapalenie warg, obrzęk języka, żółtaczka, polekowe wykwity skórne, łupież, rabdomioliza (rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych), noworodkowy zespół odstawienny, priapizm (długotrwały, bolesny wzwód bez pobudzenia seksualnego), opóźnione miesiączkowanie, obrzęk piersi, powiększenie piersi, wydzielina z piersi, hipotermia, zmniejszenie temperatury ciała, ochłodzenie obwodowych części ciała, zespół odstawienia leku, stwardnienie.

Bardzo rzadko mogą wystąpić: cukrzycowa kwasica ketonowa, niedrożność jelit, obrzęk naczynioruchowy.

Ponadto, z nieznaną częstością, mogą wystąpić: zespół Stevensa i Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka.