Belimumab (opis profesjonalny)

Działanie

Mechanizm działania
Ludzkie przeciwciało monoklonalne IgG1λ , swoiste dla rozpuszczalnego ludzkiego białka stymulującego limfocyty B (BLyS, określane także jako BAFF i TNFSF13B), wytwarzane w liniach komórkowych ssaków metodą rekombinacji DNA. Wiąże się specyficznie z rozpuszczalnym białkiem BLyS i hamuje jego aktywność biologiczną. Białko BLyS pełni istotną rolę w różnicowaniu, aktywności i przeżyciu limfocytów B. Stężenie BLyS jest większe u chorych na toczeń rumieniowaty układowy (lub inne choroby autoimmunologiczne); wykazuje korelację ze stężeniem autoprzeciwciał i aktywnością choroby. Belimumab nie wiąże się bezpośrednio z limfocytami B, lecz przyłączając się do BLyS uniemożliwia przeżycie limfocytów B (w tym także limfocytów B autoreaktywnych), redukuje ich różnicowanie i syntezę autoprzeciwciał, a w konsekwencji zmniejsza nasilenie objawów choroby.

Farmakokinetyka
Belimumab jest podawany we wlewie i.v., osiąga cmax podczas trwania wlewu lub krótko po jego zakończeniu. Nie przeprowadzono badań biotransformacji leku; ponieważ belimumab jest białkiem, przewidywanym szlakiem metabolicznym jest rozkład do niewielkich peptydów i aminokwasów pod wpływem enzymów proteolitycznych.Końcowy t1/2 wynosi 19,5 dnia.

Wskazania

Toczeń rumieniowaty układowy
Leczenie uzupełniające u osób w wieku 5 lat i starszych z aktywnym, seropozytywnym toczniem rumieniowatym układowym (SLE) o dużej aktywności choroby (np. z obecnością przeciwciał przeciwko dsDNA i z małym stężeniem dopełniacza) pomimo stosowania standardowego leczenia.

Toczniowe zapalenie nerek
Leczenie skojarzone z podstawowymi lekami immunosupresyjnymi osób dorosłych z aktywnym toczniowym zapaleniem nerek.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Ze względu na brak badań, lek nie jest zalecany u chorych, u których występuje ciężki czynny toczeń OUN, zakażenie wirusem HIV, WZW typu B lub C obecnie albo w wywiadzie, hipogammaglobulinemia (IgG <400 mg/dl) lub niedobór IgA (IgA <10 mg/dl), a także po przeszczepieniu istotnego narządu (w tym po przeszczepieniu nerki) lub komórek układu krwiotwórczego/szpiku kostnego.

Inna terapia celowana ukierunkowana na limfocyty B
Nie badano stosowania belimumabu w skojarzeniu z inną terapią celowaną ukierunkowaną na limfocyty B; należy zachować ostrożność.

Ciężkie reakcje nadwrażliwości
W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać podawanie leku i zastosować odpowiednie leczenie. W badaniach klinicznych ciężkie reakcje na wlew i.v. oraz reakcje nadwrażliwości obejmowały: reakcje anafilaktyczne, bradykardię, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowyduszność; ryzyko ich wystąpienia było największe podczas podawania 2 pierwszych wlewów. Ze względu na możliwość wystąpienia opóźnionych reakcji chorzy powinni pozostawać w szpitalu pod nadzorem klinicznym co najmniej przez kilka godzin po podaniu wlewu.

Zakażenia
Należy zachować ostrożność rozważając zastosowanie belimumabu u chorych z przewlekłymi zakażeniami lub nawracającymi zakażeniami w wywiadzie. Nie należy rozpoczynać leczenia belimumabem u chorych z aktywnymi ciężkimi zakażeniami. Należy monitorować chorych, u których wystąpi zakażenie podczas leczenia belimumabem, należy również rozważyć przerwanie leczenia immunosupresyjnego do czasu wyleczenia zakażenia.

Gruźlica
Nie jest znane ryzyko związane ze stosowaniem leku u chorych z czynną lub utajoną gruźlicą.

Depresja i zachowania samobójcze
U osób leczonych belimumabem występowały zaburzenia psychiczne (depresja, myśli i zachowania samobójcze, w tym samobójstwa). Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić ryzyko wystąpienia depresji oraz samobójstwa u pacjentów na podstawie historii choroby oraz aktualnego stanu psychicznego, a następnie monitorować chorych w trakcie leczenia. Należy również pouczyć pacjentów oraz, w stosownych przypadkach, ich opiekunów, aby skontaktowali się z lekarzem w przypadku wystąpienia nowych lub nasilenia się istniejących objawów psychicznych, a u chorych, u których wystąpią takie objawy, należy rozważyć przerwanie leczenia.

Leukoencefalopatia wieloogniskowa
U chorych otrzymujących belimumab zgłaszano przypadki postępującej leukoencefalopatii wieloogniskowej; chorych należy monitorować w kierunku objawów mogących sugerować jej wystąpienie, a w przypadku jej podejrzenia przerwać leczenie.

Szczepionki zawierające żywe drobnoustroje
Brak badań dotyczących bezpieczeństwa klinicznego w przypadku równoczesnego podawania szczepionek, zawierających żywe drobnoustroje. Ze względu na mechanizm działania, belimumab może mieć niekorzystny wpływ na odpowiedź na szczepienie. Nie należy podawać szczepionek, zawierających żywe, atenuowane drobnoustroje równocześnie z belimumabem i w okresie 30 dni przed jego podaniem.

Ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych
Belimumab może zwiększać ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych. Należy zachować ostrożność przy rozważaniu rozpoczęcia leczenia u chorych z nowotworem złośliwym w wywiadzie oraz przy podejmowaniu decyzji o kontynuacji leczenia u chorych, u których rozpoznano chorobę nowotworową.

Osoby w podeszłym wieku lub z niewydolnością wątroby, dzieci
Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności osób w podeszłym wieku ani z niewydolnością wątroby, jak również u dzieci do ukończenia 5. rż. z SLE i dzieci do ukończenia 18. rż. z aktywnym toczniowym zapaleniem nerek.

Interakcje

Brak badań in vivo dotyczących interakcji podczas stosowania z innymi lekami.

Niektóre izoenzymy cytochromu P-450 są hamowane poprzez zwiększone stężenie niektórych cytokin w przewlekłych stanach zapalnych. Nie ustalono, czy belimumab może wpływać pośrednio na te cytokiny. Nie można wykluczyć ryzyka pośredniego wpływu belimumabu na zmniejszenie aktywności cytochromu P-450. U osób przyjmujących leki, będące substratami cytochromu P-450 o małym indeksie terapeutycznym, z indywidualnym doborem dawki (np. warfaryny), należy rozważyć nadzór terapeutyczny podczas rozpoczynania lub kończenia leczenia belimumabem.

Działania niepożądane

Bardzo często: zakażenia bakteryjne (np. zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego), biegunka, nudności.

Często: wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zapalenie gardła, zapalenie jamy nosowej i gardła, wirusowe zapalenie gardła, leukopenia, reakcje nadwrażliwości, depresja, migrena, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, bóle kończyn, reakcje na wlew i.v. lub wstrzyknięcie, gorączka.

Niezbyt często: reakcje anafilaktyczne, zachowania samobójcze, myśli samobójcze, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, wysypka.

Rzadko: oddalone w czasie, nieostre reakcje nadwrażliwości typu późnego.

Przedawkowanie
Brak doświadczenia klinicznego z przedawkowaniem leku; 2 dawki do 20 mg/kg mc. podane w odstępie 21 dni nie powodowały zwiększenia częstości występowania ani stopnia nasilenia działań niepożądanych, w porównaniu z dawkami do 10 mg/kg mc. W razie przypadkowego przedawkowania należy obserwować chorego, a w razie potrzeby zastosować odpowiednie leczenie podtrzymujące.

Ciąża i laktacja

Belimumabu nie należy stosować w okresie ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia oraz co najmniej przez 4 mies. po jego zakończeniu.

W badaniach na zwierzętach (małpach) potwierdzono, że lek przenika do mleka samicNależy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub rezygnacji z leczenia, uwzględniając korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Dawkowanie

I.v. we wlewie trwającym 1 h.

Dorośli i dzieci ≥5 lat. 10 mg/kg mc. w dniach 0, 14 i 28, a następnie co 4 tyg. Jeżeli po 6 mies. leczenia nie wystąpi poprawa kontroli choroby, wówczas należy rozważyć przerwanie stosowania leku. Przed rozpoczęciem wlewu można zastosować premedykację obejmującą lek przeciwhistaminowy z lekiem przeciwgorączkowym lub bez niego.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci w wieku <5 lat. Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat w leczeniu ciężkiego aktywnego toczniowego zapalenia nerek.

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u chorych z niewydolnością nerek; zaleca się ostrożność u osób z ciężką niewydolnością nerek. Brak badań dotyczących chorych z niewydolnością wątroby; jest mało prawdopodobne, aby pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby wymagali dostosowania dawek

Uwagi

Nie przeprowadzono badań nad wpływem leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak właściwości farmakologiczne leku nie wskazują na jego potencjalny szkodliwy wpływ.

Przeczytaj też artykuły

Preparaty na rynku polskim zawierające belimumab

Benlysta (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji)

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Zachorowania w Polsce - aktualne dane

Covid - aktualne dane
Doradca Medyczny
  • Czy mój problem wymaga pilnej interwencji lekarskiej?
  • Czy i kiedy powinienem zgłosić się do lekarza?
  • Dokąd mam się udać?
+48

w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 12 zł

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Poradnik świadomego pacjenta

  • Wyjątkowe sytuacje. Towarzyszenie osobie chorej na COVID-19
    Czy szpital może odmówić zgody na towarzyszenie hospitalizowanemu dziecku? Jak uzyskać zgodę na towarzyszenie osobie, która umiera w szpitalu z powodu COVID-19?
    Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.
  • Wyjątkowe sytuacje. Kiedy chorujesz na COVID-19
    Czy chory na COVID-19 może wyjść ze szpitala na własne żądanie? Jak zapewnić sobie prawo do niezastosowania intubacji. Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.