medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Lek przeciwwirusowy, hamuje replikację wirusów opryszczki typu 1 i 2 (HSV), słabiej wirusa ospy wietrznej i półpaśca (VZV), wirusa Epsteina i Barr (EBV) oraz wirusa cytomegalii (CMV). Acyklowir jest syntetycznym analogiem nukleotydu purynowego z acyklicznym łańcuchem bocznym. W zdrowych, niezakażonych komórkach enzym kinaza tymidynowa (TK) nie wykorzystuje skutecznie acyklowiru jako substratu, dlatego jego toksyczność w odniesieniu do komórek ssaków jako gospodarzy jest niewielka; jednak kinaza tymidynowa kodowana przez HSV i VZV przekształca acyklowir do monofosforanu acyklowiru, analogu nukleozydu, który jest następnie przekształcany przez enzymy komórkowe kolejno do difosforanu i trifosforanu. Trifosforan acyklowiru stanowi substrat wirusowej polimerazy DNA i po jego wbudowaniu w wirusowy DNA hamuje replikację wirusowego DNA w dwojaki sposób: hamuje inkorporację trifosforanu deoksyguanozyny do wirusowego DNA oraz wbudowuje się do replikującego się łańcucha wirusowego DNA (polimeraza DNA mylnie rozpoznaje trifosforan acyklowiru jako trifosforan guanozyny) i w konsekwencji powoduje przerwanie syntezy łańcucha DNA. Nie wpływa na metabolizm komórek gospodarza, gdyż powinowactwo wirusowej kinazy tymidynowej do acyklowiru jest kilkaset razy większe niż kinazy komórek gospodarza.
Długotrwałe podawanie acyklowiru lub powtarzane cykle leczenia w przypadku pacjentów ze znacznie upośledzoną odpornością mogą spowodować selekcję szczepów wirusa o zmniejszonej wrażliwości na lek. Większość wyizolowanych szczepów o zmniejszonej wrażliwości wykazuje względny niedobór kinazy tymidynowej, jednak opisano także szczepy ze zmienioną wirusową kinazą tymidynową lub polimerazą DNA. W badaniach in vitro również wykazano możliwość powstania szczepów HSV o zmniejszonej wrażliwości na acyklowir. Nie jest znana zależność pomiędzy określoną in vitro wrażliwością szczepów HSV na acyklowir a kliniczną reakcją na leczenie.
Farmakokinetyka
Z przewodu pokarmowego wchłania się w 15–20%. Podawany p.o. w dawce 0,2 g, 0,4 g i 0,8 g co 4 h osiąga średnie stężenie wynoszące odpowiednio 0,7, 1,2 i 1,8 µg/ml; po podaniu i.v. w dawce 5 mg/kg mc. lub 10 mg/kg mc. średnie stężenie wynosi odpowiednio 9,8 lub 20,7 µg/ml. t1/2 we krwi wynosi 3,3 h po podaniu p.o. i 2,9 h po podaniu i.v. Z białkami osocza wiąże się w 9–33%, przenika do narządów, osiągając znaczne stężenie w wątrobie, nerkach, mięśniach, płucach i przenika do pokarmu kobiecego. Stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi ok. 50% stężenia we krwi. Wydalany jest głównie z moczem w postaci niezmienionej. Najistotniejszym metabolitem acyklowiru jest 9-karboksymetoksymetyloguanina, wydalana z moczem w ilości ok. 10–15% podanej dawki.
U pacjentów w podeszłym wieku klirens całkowity acyklowiru zmniejsza się wraz z klirensem kreatyniny, choć zmiany t1/2 w fazie eliminacji w osoczu są niewielkie.
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek średni t1/2 w fazie eliminacji w osoczu wynosi 19,5 h. Średni t1/2 podczas hemodializy wynosi 5,7 h. Stężenie acyklowiru podczas dializy zmniejsza się o ok. 60%.
Po miejscowym zastosowaniu acyklowiru do worka spojówkowego osiąga stężenie terapeutyczne w płynie wewnątrzgałkowym. Po podaniu leku tą drogą nie wykrywa się go we krwi dostępnymi metodami analitycznymi, natomiast wykrywa się nieistotne terapeutycznie stężenia w moczu.
Po zastosowaniu acyklowiru miejscowo na skórę, w warstwie podstawowej naskórka (będącej miejscem infekcji wirusa Herpes) stwierdza się obecność leku w ilości odpowiadającej 30–50% stężenia substancji czynnej, obserwowanego po podaniu doustnym. Badania farmakologiczne wykazały nieznaczne wchłanianie acyklowiru do krwi po wielokrotnym podaniu miejscowym na skórę.
Na podstawie zbiorczej analizy danych zebranych z dwóch badań, potwierdzony przez lekarza klinicystę średni czas od rozpoczęcia leczenia do zagojenia się zmian wynosił 4,6 dni w przypadku stosowania kremu zawierającego acyklowir i 5,0 dni w przypadku placebo, natomiast średni czas trwania opryszczki wynosił odpowiednio 4,0 dni (25% 3,0 dni, 75% 6,0 dni) i 4,3 dni (25% 3,1 dni, 75% 6,6 dni); potwierdzony przez pacjentów po samoocenie średni czas trwania opryszczki wynosił odpowiednio 2,9 dni oraz 3 dni. Ok. 60% pacjentów rozpoczynało leczenie we wczesnym okresie choroby (okres zwiastunów lub rumień), a ok. 40% pacjentów rozpoczynało leczenie w późniejszym okresie choroby (stadium grudek lub pęcherzyków). Rozpoczęcie leczenia na wczesnym etapie prowadziło do skrócenia czasu trwania choroby, jak również skrócenia średniego czasu trwania bólu. W grupie pacjentów, którzy rozpoczęli leczenie przed pojawieniem się pęcherzyka, odsetek tych u których nie pojawił sie pęcherzyk był podobny w obydwu badanych grupach i wynosił odpowiednio 30% i 28%.
Zakażenia wywołane przez wirusa opryszczki pospolitej
Roztwór do infuzji
Opryszczkowe zakażenia skóry i błon śluzowych (Herpes simplex wywołane przez HSV typu 1 i 2) oraz ich nawroty u chorych z niedoborami immunologicznymi pierwotnymi lub nabytymi. Zapobieganie zakażeniom wirusem opryszczki pospolitej u osób ze zmniejszoną odpornością, np. podczas intensywnego leczenia immunosupresyjnego. Zakażenie wirusem opryszczki u noworodków. Opryszczkowe zakażenia narządów płciowych wirusem opryszczki (Herpes genitalis) o ciężkim przebiegu klinicznym. Opryszczkowe zapalenie mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych. Zakażenia wywołane przez wirusa ospy wietrznej i półpaśca (Varicella zoster).
Tabletki, zawiesina doustna
Leczenie zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej, w tym opryszczkowego zakażenie narządów płciowych (z wyjątkiem zakażeń u noworodków oraz ciężkich zakażeń u dzieci ze znacznym upośledzeniem odporności), w zapobieganiu nawrotom zakażenia wywołanego przez wirusa opryszczki pospolitej u osób z prawidłową odpornością, w zapobieganiu zakażeniom wywołanym przez wirusa opryszczki pospolitej u osób z upośledzoną odpornością oraz w leczeniu zakażeń wywołanych przez wirusa ospy wietrznej i półpaśca.
Maść do oczu
Opryszczkowe zapalenie rogówki.
Krem
Miejscowe leczenie nawrotowej opryszczki skóry (warg, twarzy), wywołanej przez wirusa opryszczki pospolitej.
Nadwrażliwość na acyklowir, walacyklowir lub którykolwiek składnik preparatu.
Niewydolność nerek, osoby w podeszłym wieku
Zachować ostrożność w przypadku stosowania dużych doustnych dawek acyklowiru lub podawania leku i.v., szczególnie u osób z niewydolnością nerek, osób w podeszłym wieku, odwodnionych lub przyjmujących leki o działaniu nefrotoksycznym. Pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie; zaleca się podawanie płynów w ilości nie mniejszej niż 1 l/1 g podanego acyklowiru/d. W przypadku niewydolności nerek należy odpowiednio zmniejszyć dawkę, zaś u osób w podeszłym wieku, ze względu na możliwość wystąpienia niewydolności nerek, należy rozważyć zmniejszenie dawki acyklowiru.
Chorych z niewydolnością nerek lub w podeszłym wieku należy uważnie monitorować pod kątem działań niepożądanych ze strony OUN; zgłaszane dotąd objawy zwykle ustępowały po przerwaniu podawania leku.
W przypadku podawania dużych dawek acyklowiru w infuzji i.v., należy szczególnie uważnie kontrolować czynność nerek, szczególnie u pacjentów odwodnionych lub mających jakiekolwiek zaburzenia czynności nerek.
Szybkie wstrzyknięcie i.v.
Acyklowiru nie wolno podawać w szybkim wstrzyknięciu i.v., ponieważ grozi to uszkodzeniem nerek z powodu zwiększonego ryzyka krystalizacji leku w kanalikach nerkowych.
Zaburzenia w obrębie OUN
Acyklowir podawany we wlewie i.v. może być przyczyną zaburzeń ze strony OUN; zachować ostrożność u osób, u których podczas poprzedniego podania leku pojawiły się zaburzenia neurologiczne oraz u osób z grup ryzyka wystąpienia takich zaburzeń: chorych z niewydolnością nerek lub wątroby, ze znacznymi zaburzeniami elektrolitowymi i znacznie niedotlenionych oraz leczonych równocześnie dokanałowo metotreksatem lub interferonem.
Kinaza tymidynowa
Zmniejszona aktywność wirusowej kinazy tymidynowej może prowadzić do mniejszej skuteczności acyklowiru, np. podczas stosowania acyklowiru i.v. u chorych z ciężkimi niedoborami immunologicznymi, a także po przeszczepieniu szpiku.
Półpasiec
Obecnie dostępne dane z badań klinicznych nie są wystarczające, aby wnioskować, że leczenie acyklowirem zmniejsza możliwość wystąpienia powikłań związanych z półpaścem u pacjentów z prawidłową odpornością.
Wrażliwość wirusa na leczenie
Długotrwałe podawanie acyklowiru lub powtarzane cykle leczenia u pacjentów ze znacznie osłabioną odpornością mogą spowodować selekcję szczepów wirusa o zmniejszonej wrażliwości na lek.
pH
Roztworu do infuzji nie należy podawać p.o., i.m., s.c., miejscowo ani do oczu ze względu na pH=11. W przypadku kontaktu preparatu ze skórą lub błoną śluzową, należy zmyć go dokładnie wodą z mydłem; w przypadku dostania się roztworu do oczu należy je szybko przemyć dużą ilością wody, najlepiej bieżącej.
Podanie do worka spojówkowego
Chorych należy poinformować o możliwości wystąpienia przemijającego uczucia kłucia o niewielkim nasileniu, bezpośrednio po zastosowaniu maści.
Pacjenci powinni unikać noszenia soczewek kontaktowych podczas stosowania leku w postaci maści do oczu.
Dodatkowe składniki preparatów
Postaci leku zawierających laktozę nie należy stosować u osób z rzadko występująca dziedziczną nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Postaci leku zawierających sorbitol nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją fruktozy.
Lek w postaci zawiesiny zawiera parahydroksybenzoesan propylu oraz parahydroksybenzoesan metylu, które mogą powodować wystąpienie reakcji alergicznych, w tym reakcji typu późnego.
Ponieważ lek w postaci kremu może zawierać parafinę lub wazelinę, stosowanie go na narządy płciowe i w okolicy odbytu może zmniejszyć wytrzymałość prezerwatywy z lateksu na rozdarcie.
Probenecyd, cymetydyna
Acyklowir jest wydalany głównie z moczem poprzez aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych; leki wydalane w tym samym mechanizmie (np. probenecyd, cymetydyna) mogą zwiększać stężenia acyklowiru we krwi. Ze względu na duży indeks terapeutyczny acyklowiru nie ma konieczności zmniejszenia jego dawek.
Mykofenolan mofetylu
Należy zachować ostrożność, podając lek we wlewie i.v. równocześnie z lekami współzawodniczącymi o wydalanie ze względu na możliwość zwiększenia ich stężeń w osoczu. Obserwowano zwiększenie stężenia acyklowiru i nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu podczas równoległego stosowania, ale prawdopodobnie nie ma to znaczenia klinicznego.
Lit
Podczas jednoczesnego stosowania litu i dużych dawek i.v. acyklowiru należy kontrolować stężenie litu w surowicy ze względu na ryzyko nasilenia jego toksyczności.
Cyklosporyna, takrolimus
Należy zachować ostrożność i monitorować czynność nerek podczas stosowania acyklowiru i.v. z lekami wpływającymi na czynność nerek (cyklosporyna, takrolimus).
Zydowudyna
Jednoczesne stosowanie z zydowudyną może wywołać zaburzenia świadomości.
Leki o działaniu nefrotoksycznym
Ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek zwiększa się w przypadku równoległego stosowania innych leków wykazujących działanie nefrotoksyczne.
Teofilina
Doświadczenie przeprowadzone z udziałem 5 pacjentów płci męskiej wskazuje, że jednoczesne stosowanie z acyklowirem zwiększa AUC podawanej ogólnie teofiliny o ok. 50%. Zaleca się kontrolowanie stężenia w osoczu podczas jednoczesnego leczenia acyklowirem.
Rodzaj działań niepożądanych i częstość ich występowania mogą różnić się w zależności od wskazań i drogi podania.
Podanie p.o.
Często: bóle i zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło, zmęczenie, gorączka.
Niezbyt często: pokrzywka, przyspieszone, rozsiane wypadanie włosów (związek z przyjmowaniem acyklowiru niepewny).
Rzadko: reakcje anafilaktyczne, duszność, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny oraz aktywności enzymów wątrobowych we krwi, obrzęk naczynioruchowy, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.
Bardzo rzadko: niedokrwistość, zmniejszenie liczby białych krwinek, małopłytkowość, pobudzenie, dezorientacja, drżenia, niezborność ruchowa, zaburzenia wymowy, omamy, objawy psychotyczne, drgawki, senność, encefalopatia, śpiączka (objawy te są zwykle przemijające i występowały głównie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z innymi czynnikami predysponującymi), zapalenie wątroby, żółtaczka, ostra niewydolność nerek, ból nerek (zaburzenie czynności nerek zwykle szybko ustępuje po uzupełnieniu płynów u pacjenta i/lub po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku).
Podanie i.v.
Po podaniu i.v. może ponadto wystąpić zapalenie żyły i miejscowe reakcje zapalne. W następstwie podania pozanaczyniowego leku może dojść do powstania ciężkich miejscowych reakcji zapalnych.
Podanie miejscowe na skórę
Niezbyt często: łagodne wysuszenie lub złuszczenie skóry, przemijające uczucie pieczenia, kłucia lub mrowienia po zastosowaniu kremu, świąd.
Rzadko: rumień, kontaktowe zapalenie skóry (przeprowadzone testy wrażliwości wykazywały, że wpływ na to miały częściej składniki podłoża)
Bardzo rzadko: nagłe reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka.
Podanie miejscowe do oka
Bardzo często: powierzchowna, ogniskowa keratopatia (nie zawsze konieczne jest przedwczesne przerwanie leczenia, wygojenie następuje zwykle bez widocznych szkodliwych następstw).
Często: przemijające, lekkie kłucie lub pieczenie oka, występujące bezpośrednio po podaniu; zapalenie spojówek.
Rzadko: zapalenie brzegów powiek.
Bardzo rzadko: natychmiastowe reakcje nadwrażliwości z obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywka.
Przedawkowanie
Ponieważ acyklowir tylko częściowo wchłania się z przewodu pokarmowego, jednorazowe przyjęcie przez pacjenta dawki do 20 g zwykle nie wywołuje objawów toksyczności. Sporadyczne, powtarzające się przedawkowanie doustnie przyjmowanego przez okres 7 dni acyklowiru połączone było z objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty) i objawami neurologicznymi (ból głowy, splątanie). Po przedawkowaniu po podaniu i.v. obserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi oraz zaburzenia czynności nerek, jak również objawy neurologiczne (splątanie, omamy, pobudzenie, napady drgawek i śpiączka). Hemodializa znacząco przyspiesza usuwanie acyklowiru z organizmu i może być rozważana jako sposób postępowania w przypadku wystąpienia objawów przedawkowania.
Ciąża
Dostępne są nieliczne dane dotyczące stosowania leku u kobiet w ciąży. Nie wykazano jednak zwiększenia ilości wad wrodzonych występujących wśród potomstwa pacjentek narażonych na acyklowir w porównaniu do populacji ogólnej, a stwierdzone przypadki wad wrodzonych nie wykazywały cech umożliwiających potwierdzenie ich związku przyczynowego z prowadzonym leczeniem. Acyklowir można podawać kobietom w ciąży wyłącznie wówczas, jeśli spodziewane korzyści ze stosowania u matki przeważają nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu.
Karmienie piersią
Ograniczone dane u ludzi wskazują, że lek przenika do pokarmu kobiecego po podaniu ogólnoustrojowym, w przypadku zastosowania leku w postaci kremu lub maści do oczu ilość ta jest znikoma. Nie oceniono ewentualnych zagrożeń dla karmionego piersią dziecka. Po podaniu acyklowiru p.o. w dawce 200 mg 5 ×/d, stężenie leku w pokarmie kobiecym było 0,6–4,1-krotnie większe niż stężenie w osoczu. Taka ilość leku w pokarmie kobiecych mogłaby spowodować przyjmowanie acyklowiru przez karmione piersią niemowlę w dawkach do 0,3 mg/kg mc./d. Zaleca się ostrożność podczas stosowania acyklowiru u kobiet karmiących piersią lub przerwanie karmienia piersią na czas leczenia.
I.v. Stosować we wlewie trwającym ok. 1 h. Dawkę, w zależności od wieku pacjenta, oblicza się wg masy ciała albo powierzchni ciała.
Dorośli, dzieci w wieku >12 lat, niemowlęta w wieku <3 mies. i noworodki
Opryszczka noworodków. 10 mg/kg mc. co 8 h przez 10 dni.
Pierwotna opryszczka narządów płciowych oraz półpasiec u osób z prawidłową odpornością. 5 mg/kg mc. co 8 h przez 5 dni.
Opryszczkowe zapalenie mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych u osób z prawidłową odpornością. 10 mg/kg mc. co 8 h przez 10 dni.
Opryszczkowe zakażenia skóry i błon śluzowych u chorych z niedoborami odporności. 5 mg/kg mc. co 8 h przez 5 dni lub w razie potrzeby dłużej.
Ospa wietrzna i półpasiec u chorych z niedoborami odporności. 10 mg/kg mc. co 8 h przez 5 dni lub w razie potrzeby dłużej.
Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat
Pierwotna opryszczka narządów płciowych oraz półpasiec u dzieci w wieku od 3 mies. z prawidłową odpornością. 250 mg/m2 pc. co 8 h przez 5 dni lub dłużej.
Opryszczkowe zapalenie mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci w wieku od 3 mies. z prawidłową odpornością. 500 mg/m2 pc. co 8 h przez 10 dni.
Ospa wietrzna i półpasiec u dzieci w wieku od 3 mies. z niedoborami odporności. 500 mg/m2 pc. co 8 h przez 5 dni lub w razie potrzeby dłużej.
Opryszczka skóry i błon śluzowych u dzieci w wieku od 3 mies. z niedoborami odporności. 250 mg/m2 pc. co 8 h przez 5 dni lub w razie potrzeby dłużej.
Specjalne grupy chorych
U osób ze znaczną nadwagą zwykle 10 mg/kg należnej mc.; dawka maks. 500 mg/m2 pc. co 8 h.
U osób z klirensem kreatyniny 25–50 ml/min zwykle stosowaną dawkę podawać co 12 h, 10–25 ml/min zwykle stosowaną dawkę podawać co 24 h, 0–10 ml/min u pacjentów poddawanych CAPD 1/2 dawki co 24 h, u pacjentów poddawanych hemodializie 1/2 dawki co 24 h oraz po cyklu dializy.
P.o.
Dorośli
W zakażeniach wirusem opryszczki: 200 mg 5 ×/d (co 4 h z przerwą nocną) przez 5 dni, w ciężkich zakażeniach leczenie można przedłużyć. U pacjentów ze znacznym upośledzeniem odporności lub z zaburzeniami wchłaniania z przewodu pokarmowego dawkę można podwoić lub rozważyć podanie i.v. Leczenie należy rozpocząć jak najwcześniej po rozpoznaniu zakażenia. W zakażeniach nawracających szczególnie ważne jest rozpoczęcie leczenia w okresie prodromalnym lub tuż po pojawieniu się pierwszych zmian.
Zapobieganie nawrotom opryszczki pospolitej u osób z prawidłową odpornością: 200 mg co 6 h lub 400 mg co 12 h, następnie dawkę można zmniejszać kolejno do 200 mg co 8 h i 200 mg co 12 h; niekiedy konieczne jest podawanie 800 mg/d; leczenie przerywać co 6–12 mies. w celu obserwacji zmian w przebiegu choroby.
Profilaktyka zakażeń wywołanych przez HSV u pacjentów z upośledzoną odpornością: 200 mg co 6 h, u pacjentów ze znacznym upośledzeniem odporności lub z zaburzeniami wchłaniania z przewodu pokarmowego dawkę można podwoić lub rozważyć drogę podania i.v.
Leczenie zakażeń wirusem ospy wietrznej i półpaśca: 800 mg 5 ×/d (co ok. 4 h z przerwą nocną) przez 7 dni, u pacjentów ze znacznym upośledzeniem odporności lub z zaburzeniami wchłaniania z przewodu pokarmowego należy rozważyć drogę podania i.v. Leczenie najlepiej rozpocząć jak najszybciej po rozpoznaniu zakażenia, u osób z prawidłową odpornością w ciągu 24 h po wystąpieniu pierwszych zmian skórnych w postaci wysypki.
Zaburzenia czynności nerek
Stosowanie zalecanych dawek p.o. podczas leczenia zakażeń wirusem opryszczki pospolitej lub zapobiegania im nie prowadzi do kumulacji acyklowiru w organizmie w stężeniach większych niż uznane za bezpieczne podczas podawania leku i.v. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 200 mg co 12 h. W zakażeniach wirusem ospy wietrznej i półpaśca u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 10–25 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 800 mg co 8 h, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 800 mg acyklowiru co 12 h.
Dzieci
Leczenie zakażeń wywołanych przez wirusa opryszczki oraz profilaktyka zakażeń wywołanych przez HSV u dzieci z upośledzoną odpornością. U dzieci w wieku co najmniej 2 lat dawkowanie jak u dorosłych, do ukończenia 2. rż. stosować 1/2 dawki dla dorosłych.
Leczenie zakażeń wirusem ospy wietrznej i półpaśca. 20 mg/kg mc. 4 ×/d przez 5 dni (maks. dawka jednorazowa wynosi 800 mg), zwykle dzieci w wieku od 6 lat 800 mg 4 ×/d, 2–5 lat 400 mg 4 ×/d, <2 lat 200 mg 4 ×/d.
Brak szczegółowych danych na temat zapobiegania nawrotom zakażeń wirusem opryszczki pospolitej oraz leczenia półpaśca u dzieci z prawidłową odpornością.
Miejscowo.
Dorośli i dzieci.
3% maść oczna: wprowadzać do worka spojówkowego pasemka długości 1 cm 5 ×/d, co 4 h, z przerwą nocną, kontynuować leczenie co najmniej 3 dni po wygojeniu zmian.
5% krem lub żel do stosowania na skórę: 5 ×/d co 4 h z przerwą nocną przez 5 dni, w przypadku trudno gojących się zmian stosowanie leku wydłużyć do 10 dni; leczenie jest najbardziej skuteczne, jeśli rozpoczyna się je jak najszybciej po pojawieniu się pierwszych objawów opryszczki, jak np. pieczenie, swędzenie lub zaczerwienienie, jednak można je rozpocząć również w późniejszym okresie choroby, gdy wystąpią grudki lub pęcherzyki. U dorosłych i dzieci w wieku co najmniej 12 lat, z prawidłową odpornością, acyklowir można stosować do 5 dni w skojarzeniu z hydrokortyzonem.
Nie przeprowadzono badań wpływu acyklowiru na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
