Hascovir - zawiesina doustna

Substancją czynną preparatu jest acyklowir, lek syntetyczny o działaniu przeciwwirusowym. Skuteczny wobec wirusa opryszczki pospolitej typu 1 i 2 oraz wirusa ospy wietrznej i półpaśca. W komórkach zakażonych wirusem acyklowir jest przekształcany do cząsteczki będącej analogiem nukleotydu, związku chemicznego niezbędnego do syntezy kwasu nukleinowego. Tak zmodyfikowany acyklowir zostaje wbudowany do wirusowego DNA, co zakłóca proces dalszej syntezy wirusowego DNA i hamuje replikację wirusów. Metabolizm komórki gospodarza pozostaje niezmieniony.

Po podaniu doustnym acyklowir tylko częściowo (15–20%) wchłania się z przewodu pokarmowego. Przenika do narządów, osiągając znaczne stężenie w wątrobie, nerkach, mięśniach i płucach. Stężenie acyklowiru w płynie mózgowo-rdzeniowym osiąga do 50% stężenia w osoczu. Wiązanie acyklowiru z białkami osocza jest stosunkowo niewielkie. Wydalany przede wszystkim przez nerki w postaci niezmienionej. Acyklowir przenika do pokarmu kobiecego.

Preparat jest wskazany:

• w leczeniu pierwotnych i nawracających zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej, w tym opryszczkowego zakażenia narządów płciowych (z wyjątkiem zakażeń wirusem opryszczki pospolitej u noworodków i ciężkich zakażeń wirusem opryszczki pospolitej u dzieci ze znacznie zmniejszoną odpornością)

• w zapobieganiu nawrotom zakażenia wywołanego przez wirus opryszczki pospolitej u osób z prawidłową odpornością

• w zapobieganiu zakażeniom wywołanym przez wirus opryszczki pospolitej u osób z upośledzoną odpornością

• w leczeniu zakażeń wywołanych przez wirus ospy wietrznej i półpaśca.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na walacyklowir.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Acyklowir jest wydalany przez nerki. Aby uniknąć uszkodzenia nerek, należy zapewnić odpowiedni stan nawodnienia u chorych przyjmujących duże dawki acyklowiru (np. w leczeniu półpaśca).

Ryzyko uszkodzenia nerek zwiększa się podczas równoległego stosowania innych leków o toksycznym działaniu na nerki.

Należy zachować ostrożność u osób z zaburzeniami czynności nerek i dostosować dawkowanie, zwłaszcza jeżeli stosowane są duże dawki preparatu lub równolegle stosowane są inne leki mogące uszkodzić nerki. Należy zadbać o odpowiednią podaż płynów i odpowiedni stan nawodnienia, co pozwoli zmniejszyć ryzyko uszkodzenia nerek.

Należy wziąć pod uwagę, że u osób w podeszłym wieku często występują zaburzenia czynności nerek.

U chorych z niewydolnością nerek oraz u chorych w podeszłym wieku ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego jest zwiększone. Chorzy z wymienionych grup powinni pozostawać pod uważną obserwacją.

Dotychczas nie stwierdzono czy u osób z prawidłową odpornością leczenie acyklowirem zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań związanych z półpaścem.

Długotrwałe lub częste stosowanie acyklowiru u osób ze zmniejszoną odpornością może spowodować selekcję szczepów wirusa nie reagujących na dalsze leczenie acyklowirem.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu oraz parahydroksybenzoesan propylu i może powodować reakcje alergiczne (możliwe reakcje typu późnego);

• preparat zawiera sorbitol; osoby z dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy nie powinny stosować preparatu; sorbitol może wpływać na dostępność biologiczną innych leków podawanych doustnie;

• preparat zawiera glikol propylenowy (stosownie z np. etanolem może powodować ciężkie zatrucia u noworodków);

• preparat zawiera etanol, jednakże mała ilość alkoholu w preparacie nie będzie powodował zauważalnych skutków.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy wziąć pod uwagę profil działań niepożądanych preparatu.

Preparat ma postać zawiesiny do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Zakażenia wywołane przez wirus opryszczki pospolitej:

Dorośli i dzieci w wieku 2 lat lub starsze: 200 mg 5 razy na dobę, co 4 godziny (z przerwą nocną), przez 5 dni. W ciężkich zakażeniach lekarz może zalecić dłuższe stosowanie preparatu. U chorych ze znacznie zmniejszoną odpornością (np. po przeszczepieniu szpiku) lub u chorych z zaburzeniami wchłaniania lekarz może podwoić dawkę do 400 mg. Stosowanie preparatu należy rozpocząć jak najwcześniej po rozpoznaniu zakażenia. W przypadku nawracających zakażeń, leczenie należy rozpocząć w okresie objawów zwiastunowych lub niezwłocznie po pojawieniu się pierwszych zmian.

Dzieci w wieku do 2 lat: 1/2 dawki dla dorosłych.

Zapobieganie nawrotom zakażenia wywołanego przez wirus opryszczki pospolitej u osób z prawidłową odpornością:

Dorośli: 200 mg 4 razy na dobę, co 6 godzin (z przerwą nocną) albo 400 mg 2 razy na dobę, co 12 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki do 200 mg 3 razy na dobę, co ok. 8 godzin lub nawet do 200 mg 2 razy na dobę, co ok. 12 godzin.

Leczenie należy przerywać co 6–12 miesięcy (wg zaleceń lekarza) w celu zaobserwowania ewentualnych zmian w przebiegu choroby.

Zapobieganie zakażeniom wywołanym przez wirus opryszczki pospolitej u osób z upośledzoną odpornością:

Dorośli i dzieci w wieku 2 lat lub starsze: 200 mg 4 razy na dobę co 6 godzin, w ciężkich upośledzeniach odporności (np. po przeszczepieniu szpiku) lub w przypadku zaburzeń wchłaniania lekarz może zwiększyć dawkę do 400 mg 4 razy na dobę, co 6 godzin. Lekarz określi czas trwania leczenia.

Dzieci w wieku do 2 lat: 1/2 dawki dla dorosłych. Lekarz określi czas trwania leczenia.

Zakażenia wywołane przez wirus ospy wietrznej i półpaśca:

Dorośli: 800 mg 5 razy na dobę, co 4 godziny (z przerwą nocną), przez 7 dni. Leczenie należy rozpocząć bezzwłocznie po rozpoznaniu zakażenia. Leczenie ospy wietrznej oraz półpaśca powinno być rozpoczęte w ciągu 24 godzin od wystąpienia wysypki.

Dzieci (leczenie zakażenia wirusem ospy wietrznej): 20 mg/kg masy ciała (dawka maksymalna 800 mg) 4 razy na dobę. Zwykle stosuje się: u dzieci w wieku do 2 lat – 200 mg 4 razy na dobę; dzieci w wieku 2–5 lat – 400 mg 4 razy na dobę; dzieci w wieku 6 lat i starsze – 800 mg 4 razy na dobę. Czas trwania leczenia wynosi 5 dni.

Szczególne grupy chorych:

U osób z zaburzeniami czynności nerek i/lub u osób w podeszłym wieku konieczne jest zachowanie ostrożności. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu.

Lekarz dostosuje dawkę w zależności od klirensu kreatyniny.

W leczeniu zakażeń wywołanych przez wirus opryszczki pospolitej u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 200 mg 2 razy na dobę, co ok. 12 godzin.

W leczeniu zakażeń wywołanych przez wirus ospy wietrznej i półpaśca u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 800 mg 2 razy na dobę, co ok. 12 godzin, a u chorych z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 10–25 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 800 mg 3 razy na dobę, co ok. 8 godzin.

U osób w podeszłym wieku należy wziąć pod uwagę możliwość występowania zaburzeń czynności nerek.

Sposób przyjmowania:

Butelkę z zawiesiną należy energicznie wstrząsnąć przed użyciem. Do opakowania dołączona jest doustna strzykawka miarowa pozwalająca na właściwe odmierzenie dawki. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie chorego.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu w okresie ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za absolutnie konieczne i w jego ocenie oczekiwane korzyści dla matki przeważają nad możliwym zagrożeniem dla płodu. Tylko lekarz może ocenić stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku.

Acyklowir przenika do mleka kobiety karmiącej. Przed zastosowaniem preparatu w okresie karmienia piersią należy skonsultować się z lekarzem.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Niektóre leki (np. probenecyd, cymetydyna, niektóre leki immunosupresyjne stosowane u chorych po przeszczepach) mogą zmniejszać szybkość wydalania acyklowiru i powodować zwiększenie jego stężenia we krwi.

W przypadku równoległego stosowania acyklowiru i teofiliny zaleca się kontrolowanie stężenia teofiliny we krwi.

Jak każdy lek, również Hascovir może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często możliwe: bóle i zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), zmęczenie, gorączka, świąd i wysypka (w tym nadwrażliwość na światło).

Niezbyt często: pokrzywka, rozproszone wypadanie włosów.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, duszność, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymów wątrobowych we krwi, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Bardzo rzadko: niedokrwistość, zmniejszenie liczby krwinek białych, małopłytkowość, zwykle przemijające i występujące u osób z czynnikami ryzyka zaburzenia psychiczne i zaburzenia układu nerwowego (pobudzenie, dezorientacja, drżenia, niezborność ruchowa, zaburzenia mowy, omamy, objawy psychotyczne, drgawki, senność, encefalopatia, śpiączka), zapalenie wątroby, żółtaczka, ostra niewydolność nerek.