Submena - tabletki podjęzykowe

Fentanyl to silnie działający syntetyczny lek przeciwbólowy z grupy opioidów, pobudzający receptory nazywane receptorami µ.
Działa ok. 100 razy silniej niż morfina, ponieważ lepiej rozpuszcza się w tłuszczach i łatwiej przenika przez barierę krew-mózg. Podstawowymi efektami jego działania są znieczulenie i uspokojenie. Innymi skutkami pobudzenia receptorów opioidowych µ są: depresja oddechowa (zmniejszenie częstości oddechów i wrażliwości ośrodka oddechowego na dwutlenek węgla), niewielka bradykardia (zmniejszenie częstości uderzeń serca poniżej 50-60 minutę), niewielkie zmniejszenie oporu naczyniowego w naczyniach obwodowych, spowolnienie motoryki przewodu pokarmowego, zmniejszone wydzielanie i zwiększone napięcie mięśniowe (nawet do skurczu) w obrębie zwieraczy przewodu pokarmowego, zwężenie źrenic, hamowanie odruchu kaszlu, uzależnienie fizyczne i euforia. W przeciwieństwie do morfiny i petydyny (substancje z tej samej grupy chemicznej) fentanyl nie powoduje uwolnienia histaminy, substancji odpowiedzialnej za postawanie między innymi obrzęków i świądu.
Przeciwbólowe działanie fentanylu związane jest z jego poziomem w osoczu krwi. Na ogół stężenie skuteczne i stężenie, przy którym występuje toksyczność ulegają zwiększeniu wraz z rosnącą tolerancją na opioidy. Zjawisko tolerancji polega na tym, że organizm niejako „przyzwyczaja się” do obecności danej substancji i zachodzi potrzeba podawania coraz większych dawek, aby osiągnąć wcześniejszy efekt. Szybkość rozwoju tolerancji różni się znacznie u poszczególnych pacjentów, dlatego tak ważne jest indywidualny dobór dawki preparatu przez lekarza.
Występowanie depresji oddechowej również zależy od zastosowanej dawki fentanylu. Ryzyko wystąpienia tego zjawiska jest niższe u pacjentów poddanych przewlekłej terapii opioidowej, ponieważ u tych osób rozwija się tolerancja organizmu na zmniejszenie częstotliwości oddechów.
Bezpieczeństwo i skuteczność preparatu zostały ocenione u chorych stosujących go w czasie epizodu bólu przebijającego (napadowy, szybko narastający i szybko przemijający ból o dużym natężeniu, towarzyszący chorobie nowotworowej, nakładający się na opanowany ból przewlekły).

Preparat jest wskazany u leczeniu bólu przebijającego u dorosłych z chorobą nowotworową, którzy w ramach leczenia przewlekłego bólu nowotworowego poddawani są opioidowej terapii podtrzymującej.

Ból przebijający to przemijające, ostre nasilenie dolegliwości bólowych, nakładające się na opanowany ból przewlekły.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane, jeśli u chorego występuje którykolwiek z następujących stanów:
• ostra depresja oddechowa
• ostra choroba obturacyjna płuc.

Preparatu nie należy stosować u osób, które nie otrzymują leczenia podtrzymującego opioidami ze względu na zwiększone ryzyko depresji oddechowej.

Nie należy stosować preparatu do leczenia bólu innego niż ból przebijający.

Równoległe stosowanie preparatów zawierających oksybat sodu jest przeciwwskazane.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Należy przechowywać preparat w bezpiecznym miejscu, niedostępnym dla innych osób, w szczególności dzieci, ponieważ jego przypadkowe, nieprawidłowe użycie lub nadużywanie prowadzi do występowania poważnych działań niepożądanych, a w rzadkich przypadkach może zakończyć się zgonem.

Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem opioidów i odpowiednio dostosować dawkę, w początkowym okresie leczenia chory powinien być ściśle monitorowany przez lekarza.

Podobnie jak w przypadku innych opioidów, podczas leczenia istnieje ryzyko wystąpienia depresji oddechowej. Zastosowanie preparatu u osób nieleczonych podtrzymującą terapią opioidową lub nieodpowiednie dawkowanie może prowadzić do zgonu chorego.

Spożywanie alkoholu podczas stosowania fentanylu może powodować sumowanie się działań hamujących na ośrodkowy układ nerwowy, co może prowadzić do depresji oddechowej, niedociśnienia, głębokiego uspokojenia, śpiączki lub zgonu chorego.

Jednoczesne stosowanie opioidów z benzodiazepinami lub lekami o podobnym działaniu może prowadzić do głębokiego uspokojenia polekowego, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu; takie połączenie leków powinno być stosowane wyłącznie u chorych, dla których alternatywne metody leczenia są nieodpowiednie. W takim wypadku lekarz prawdopodobnie zastosuje najmniejszą skuteczną dawkę i minimalny czas trwania równoczesnego stosowania. Chorych należy ściśle monitorować w kierunku objawów depresji oddechowej i uspokojenia polekowego.

Należy zachować ostrożność u osób szczególnie podatnych na śródczaszkowe efekty zatrzymania CO2, które powodują podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe lub zaburzenia świadomości. Opioidy mogą zaburzać leczenie chorego z urazem głowy i powinny być stosowane jedynie w przypadku, gdy istnieją ku temu podstawy kliniczne.

Fentanyl może powodować bradykardię. U osób, u których bradyartymie występowały przed rozpoczęciem leczenia, należy zachować szczególną ostrożność.

Należy zachować ostrożność u osób z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i/lub nerek, szczególnie podczas ustalania dawki fentanylu. Nie badano wpływu niewydolności wątroby lub nerek na właściwości farmakokinetyczne preparatu, wykazano jednak, że po podaniu dożylnym u osób z niewydolnością wątroby lub nerek klirens fentanylu ulegał zmianie.

Po podaniu preparatu, w związku z zaburzeniami czynności wątroby i/lub nerek, dostepność biologiczna fentanylu może się zwiększyć, a jego klirens ogólnoustrojowy zmniejszyć; może to prowadzić do nasilenia efektów działania leku.

Należy zachować ostrożność podczas równoległego podawania fentanylu z lekami wpływającymi na przekaźnictwo serotoninergiczne (np. selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, inhibitory MAO), z uwagi na możliwość wystąpienia tzw. „zespołu serotoninowego”, w rzadkich przypadkach prowadzącego do zgonu chorego. Może on wystąpić nawet w przypadku stosowania zalecanych dawek.

Objawami zespołu serotoninowego mogą być: zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, omamy, śpiączka), niestabilność układu autonomicznego (np. tachykardia, zmiany wartości ciśnienia tętniczego, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (np. hiperrefleksja, zaburzenia koordynacji, sztywność), i/lub zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. nudności, wymioty, biegunka). W przypadku podejrzenia wystąpienia zespołu serotoninowego należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który zaleci przerwanie stosowania preparatu i zadecyduje o dalszym postępowaniu.

Po wielokrotnym stosowaniu opioidów wystąpić może tolerancja oraz uzależnienie fizyczne i psychiczne. Ze względu na ryzyko nadużywania, należy monitorować wszystkich chorych leczonych opioidami pod kątem objawów nadużywania i uzależnienia. Osoby ze zwiększonym ryzykiem nadużywania opioidów należy dodatkowo obserwować pod kątem oznak nieprawidłowego stosowania preparatu. Wielokrotne stosowanie fentanylu może prowadzić do zaburzeń związanych z używaniem opioidów (OUD); są one zależne od dawki i czasu trwania leczenia. Nadużywanie lub celowe nieprawidłowe stosowanie fentanylu może prowadzić do przedawkowania i/lub zgonu. Ryzyko wystąpienia OUD jest zwiększone u chorych z zaburzeniami związanymi z używaniem substancji (w tym zaburzenia związane z używaniem alkoholu) w wywiadzie osobistym lub rodzinnym (u rodziców lub rodzeństwa), u chorych aktualnie palących wyroby tytoniowe lub u osób z innymi zaburzeniami psychicznymi w przeszłości (np. duża depresja, zaburzenia lękowe i zaburzenia osobowości).

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz uzgodni z chorym cele leczenia i plan jego zakończenia, a także poinformuje o ryzyku i objawach OUD. Należy obserwować chorych pod kątem pod kątem zachowań związanych z poszukiwaniem fentanylu (np. zbyt wczesne zgłaszanie się po nowy zapas leku), a także monitorować, czy równocześnie stosują inne opioidy i leki psychoaktywne (np. benzodiazepiny). W przypadku wystąpienia objawów OUD należy niezwłocznie skonsultować się ze specjalistą do spraw uzależnień.

Opioidy mogą wywierać wpływ na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza lub oś podwzgórze-przysadka-gonady (mogą m. in. powodować zwiększenie stężenia prolaktyny oraz zmniejszenie stężenia kortyzolu i testosteronu we krwi), co może prowadzić do wystąpienia objawów zaburzeń hormonalnych.

Podobnie jak w przypadku innych opioidów, w przypadku niewystarczającej kontroli bólu w odpowiedzi na zwiększoną dawkę fentanylu, należy rozważyć możliwość wystąpienia hiperalgezji wywołanej opioidem. Należy skonsultować się z lekarzem, który prawdopodobnie zaleci zmniejszenie dawki fentanylu, przerwanie leczenia lub weryfikację metody leczenia.

Po zastosowaniu preparatów zawierających fentanyl podawanych na błonę śluzową jamy ustnej zgłaszano reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwość.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Opioidowe leki przeciwbólowe upośledzają sprawność psychiczną i/lub fizyczną wymaganą do wykonywania zadań potencjalnie niebezpiecznych (np. prowadzenie pojazdów czy obsługiwanie maszyn). Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, jeśli podczas stosowania preparatu chory odczuwa senność, zawroty głowy lub zaburzenia widzenia, a także jeśli nie zna swojej reakcji na lek.

Preparat ma postać tabletek podjęzykowych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.

Preparat należy stosować wyłącznie u osób, u których stwierdzono tolerancję na leczenie opioidami uporczywego bólu nowotworowego.
Chorzy poddani opioidowej terapii podtrzymującej, to osoby stosujące: co najmniej 60 mg na dobę morfiny doustnie, co najmniej 25 µg na godzinę fentanylu przezskórnie, co najmniej 30 mg oksykodonu na dobę, co najmniej 8 mg na dobę hydromorfonu doustnie lub równoważną dawkę innego leku opioidowego przez tydzień lub dłużej.

Celem dostosowania dawki jest ustalenie optymalnej dawki podtrzymującej stosowanej w leczeniu ciągłym bólu przebijającego. Dawka optymalna powinna zapewnić odpowiednie działanie przeciwbólowe przy akceptowalnym nasileniu działań niepożądanych.
Dawka początkowa powinna wynosić 100 µg. Lekarz zaleci stopniowe jej zwiększanie, w sposób indywidualny dla każdego chorego (wziąwszy do uwagę jego stan kliniczny, wiek oraz choroby współistniejące), przy użyciu tabletek podjęzykowych w odpowiednich dawkach. Do czasu ustalenia dawki optymalnej, należy chorego ściśle monitorować, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z opioidami. Ze względu na różny profil wchłaniania, nie można zamienić w stosunku 1:1 dawki innych preparatów zawierających fentanyl. U osób, które wcześniej stosowały inny preparat zawierający fentanyl, należy proces dostosowywania dawki przeprowadzić od początku.

Leczenie należy rozpoczynać od podania 1 tabletki podjęzykowej w dawce 100 µg. Jeśli w ciągu 15–30 minut od podania pierwszej tabletki nie uzyskano odpowiedniego działania przeciwbólowego, można podać dodatkową (drugą) tabletkę podjęzykową w dawce 100 µg. W takim przypadku W następnym epizodzie bólu przebijającego należy zwiększyć moc pierwszej tabletki do kolejnej mocy, w sposób stopniowy aż do uzyskania odpowiedniego działania przeciwbólowego z tolerowanymi działaniami niepożądanymi (dawkę pierwszej tabletki w epizodzie bólu zwiększa się kolejno do: 200, 300, 400, 600 i 800 µg; jeżeli przy zastosowaniu większej dawki uzyskuje się odpowiednie działanie przeciwbólowe, ale działania niepożądane są nie do zaakceptowania, można podać dawkę pośrednią, podając dodatkową tabl. 100 µg). Moc dodatkowej (drugiej) tabl. wynosi 100 µg w przypadku gdy podano pierwszą tabl. w dawce 100, 200 lub 300 µg, natomiast dla dawek 400 i 600 µg moc dodatkowej (drugiej) tabl. wynosi 200 µg.
W leczeniu podtrzymującym należy stosować ustaloną dawkę, maksymalnie 4 razy na dobę.

W klinicznych badaniach nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa dawek większych niż 800 µg.

Zarówno w okresie dostosowania dawki jak i w leczeniu podtrzymującym, przed rozpoczęciem leczenia kolejnego epizodu bólu przebijającego, należy odczekać co najmniej 2 h.

Jeśli odpowiedź na leczenie ustaloną dawką (działanie przeciwbólowe lub działania niepożądane) ulegnie wyraźnej zmianie, może być konieczne ponowne dostosowanie dawki.

W przypadku występowania więcej niż 4 epizodów bólu przebijającego na dobę przez okres dłuższy niż 4 kolejne dni, należy ponownie dostosować dawkę długo działających opioidów, stosowanych w bólu przewlekłym. Jeśli dokonano zmiany opioidu o przedłużonym działaniu na inny lub jeśli zmieniono jego dawkę, należy ponownie dostosować dawkę preparatu. Ponowne dostosowanie dawki każdego leku przeciwbólowego musi odbywać się pod kontrolą lekarza.

W przypadku braku odpowiedniej kontroli bólu, należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia hiperalgezji, tolerancji i postępu choroby podstawowej.

Stosowanie preparatu należy niezwłocznie przerwać, jeśli u chorego przestaną występować epizody bólu przebijającego. Leczenie utrzymującego się przewlekłego bólu podstawowego należy kontynuować się zgodnie z zaleceniami lekarza. Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania opioidów, chory musi być ściśle monitorowany przez lekarza w celu uniknięcia ryzyka wystąpienia nagłych objawów odstawiennych.

Ze względu na brak badań nie należy stosować tego preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia.

Podczas dostosowywania dawki u chorych w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby należy zachować szczególną ostrożność i obserwować ich pod kątem występowania objawów zatrucia fentanylem.

Tabletkę podjęzykową należy umieścić głęboko pod językiem, nie należy jej połykać, żuć, ani ssać, ale poczekać do całkowitego rozpuszczenia. Do czasu całkowitego rozpuszczenia tabletki nie należy jeść ani pić. U chorych, u których występuje suchość jamy ustnej, można użyć wody do jej zwilżenia przed zastosowaniem preparatu.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, skonsultuj się z lekarzem przed zastosowaniem preparatu.

Preparatu nie wolno stosować w czasie ciąży, chyba, że lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne.

Fentanyl nie powinien być stosowany u kobiet karmiących piersią. Nie należy zaczynać ponownego karmienia piersią przynajmniej przez 48 godzin po ostatnim podaniu preparatu.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Fentanyl jest metabolizowany głównie poprzez izoenyzm CYP3A4 cytochromu P-450.
Stosowanie preparatu równolegle z substancjami, które pobudzają aktywność tego układu enzymatycznego prowadzi do osłabienia jego działania.

Stosowanie preparatu równolegle z inhibitorami CYP3A4 (np. rytonawirem, ketokonazolem,
itrakonazolem, troleandomycyną, klarytromycyną i nelfinawirem, amprenawirem, aprepitantem, diltiazemem, erytromycyną, flukonazolem, fosamprenawirem, sokiem grejpfrutowym i werapamilem) może skutkować podwyższonymi stężeniami fentanylu w osoczu. Może to prowadzić do wystąpienia poważnych działań niepożądanych leku, łącznie z depresją oddechową, która może prowadzić do śmierci. U tych chorych konieczny jest długotrwały i dokładny monitoring lekarski i bardzo ostrożne zwiększanie dawki.

Jednoczesne stosowanie innych środków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (np. inne opioidy, środki sedatywne lub nasenne, leki do znieczulenia ogólnego, pochodne fenotiazyny, leki uspokajające, leki rozluźniające mięśnie szkieletowe, leki antyhistaminowe o działaniu uspokajającym i alkohol) mogą powodować sumowanie tego działania, co może prowadzić do do depresji oddechowej, niedociśnienia, głębokiego uspokojenia, śpiączki, a nawet zgonu.

Równoległe stosowanie opioidów z lekami sedatywnymi, takimi jak benzodiazepiny lub leki o podobnym działniu, zwiększa ryzyko wystąpienia uspokojenia polekowego, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu z powodu addytywnego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy. Dawka i czas trwania jednoczesnego stosowania powinny być ograniczone.

Jednoczesne stosowanie fentanylu z lekami serotoninergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) albo inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), może zwiększać ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, który potencjalnie zagraża życiu. Nie należy stosować preparatu u osób, które w ciągu 14 dni przyjmowały IMAO, ponieważ może wystąpić poważne i nieprzewidywalne nasilenie działania opioidowych leków przeciwbólowych.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków wpływających na receptory opioidowe (np. buprenorfina, nalbufina, pentazocyna), ponieważ częściowo znoszą one przeciwbólowy efekt fentanylu i mogą wywoływać zespół odstawienia u pacjentów uzależnionych od opioidów.

Jak każdy lek, również Submena może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Często w trakcie stosowania preparatu działania niepożądane te znikają lub zmniejsza się ich intensywność, ponieważ dla każdego pacjenta dobrana zostaje najbardziej odpowiednia dawka.

Bardzo często mogą wystąpić nudności.

Często mogą wystąpić: zawroty głowy, ból głowy, senność, duszność, zapalenie jamy ustnej, wymioty, zaparcie, suchość w ustach, nadmierne pocenie się, zmęczenie.

Niezbyt często mogą wystąpić: nadwrażliwość, jadłowstręt, zmniejszenie apetytu, depresja, paranoja, stan splątania, dezorientacja, zmiany stanu psychicznego, lęk, nastrój euforyczny, dysforia, niestabilność emocjonalna, zaburzenia uwagi, bezsenność, amnezja, zaburzenia węchu, zaburzenia smaku, zaburzenia węchu, drżenie, letarg, niedoczulica, zaburzenia snu, zamglone widzenie, tachykardia, bradykardia, niedociśnienie, ból jamy ustnej i gardła, ucisk w gardle, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie dziąseł, owrzodzenie warg, zaburzenia opróżniania żołądka, ból brzucha, niestrawność, uczucie dyskomfortu w żołądku, zaburzenia języka, aftowe zapalenie jamy ustnej, zmiany w jamie ustnej, wysypka, świąd, świąd alergiczny, nocne poty, zwiększona skłonność do powstawania siniaków, ból stawów, sztywność mięśniowo-szkieletowa, sztywność stawów, zaburzenia erekcji, zespół odstawienny, astenia, złe samopoczucie, przypadkowe przedawkowanie.

Ponadto, z nieznaną częstością, mogą wystąpić: omamy, uzależnienie od leku, nadużywanie leku, majaczenie, drgawki, obniżony poziom świadomości, utrata przytomności, depresja oddechowa, obrzęk języka, biegunka, pokrzywka, zaczerwienienie twarzy, uderzenia gorąca, obrzęk obwodowy, zwiększona temperatura ciała, noworodkowy zespół odstawienny, upadki.