Lorazepam Orion - tabletki

Lorazepam to pochodna benzodiazepiny (BZD) o pośrednim czasie działania. Wiąże się z receptorem benzodiazepinowym (RBZD), co powoduje określoną reakcję w komórce, czyli jest jego agonistą. RBZD są częścią receptorów zwanych receptorami GABA-A, które mają zdolność wiązania wielu substancji m.in. kwasu -aminomasłowego (GABA). Lorazepam, jak inne BZD, działa pośrednio przez nasilenie zdolności wiązania się GABA z receptorem GABA-A. Ze względu na hamujące czynność komórek nerwowych działanie GABA, BZD wykazują pośrednie działanie hamujące w ośrodkowym układzie nerwowym.

Preparat jest wskazany do stosowania:
• w krótkotrwałym leczeniu zaburzeń lękowych lub objawów niepokoju i lęku towarzyszących depresji
• w zaburzeniach snu, spowodowanych lękiem lub przemijającycm stresem sytuacyjnym.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Przeciwwskazaniami do stosowania preparatu są również:
• nużliwość mięśni (myasthenia gravis)
• zespół bezdechu sennego
• ciężka niewydolność oddechowa (np. przewlekła obturacyjna choroba płuc)
• ciężka niewydolność wątroby.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Preparat nie jest wskazany w leczeniu podstawowym zaburzeń psychotycznych ani zaburzeń depresyjnych i nie powinien być stosowany w jako jedyny lek u chorych z depresją. Benzodiazepiny mogą mieć działanie odhamowujące; skutkiem ich stosowania może być wywołanie skłonności samobójczych lub nasilenie objawów depresji, dlatego u osób z depresją należy stosować jak najmniejsze dawki.

Osoby z niewydolnością nerek i/lub wątroby, a także chorych starszych i osłabionych oraz pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową należy często kontrolować, a dawkowanie powinno być uważnie dostosowywane do reakcji chorego, lekarz rozważy zastosowanie mniejszych dawek preparatu.

Z powodu hamowania OUN, leki z tej grupy mogą powodować encefalopatię u osób z ciężką niewydolnością wątroby.

Podczas stosowania preparatu może wystąpić małopłytkowość, agranulocytoza lub pancytopenia oraz zwiększona aktywność enzymów wątrobowych. Należy okresowo kontrolować morfologię krwi oraz czynność wątroby, jeśli zachodzi konieczność powtórzenia cyklu leczenia.

Podczas stosowania preparatu mogą wystąpić ciężkie reakcje anafilaktyczne (obrzęk naczynioruchowy obejmujący język, nagłośnię lub krtań, który może prowadzić do niedrożności dróg oddechowych, a nawet do zgonu), nawet po zastosowaniu pierwszej dawki. U niektórych osób mogą również wystąpić: duszność, uczucie duszenia się, nudności i wymioty. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie doraźne i farmakoterapia. Ponowne stosowanie preparatu u chorych, u których w przeszłości występował obrzęk naczynioruchowy związany ze stosowaniem benzodiazepin jest przeciwwskazane.

Nie należy stosować preparatu u osób, u których spadek ciśnienia krwi może spowodować powikłania ze strony układu krążenia lub mózgu, szczególnie u osób w podeszłym wieku.

Należy zachować ostrożność u chorych z ostrą jaskrą z zamykającym się kątem przesączania.

Lęk może być objawem wielu innych chorób. Należy wziąć pod uwagę, że lęk może być związany z chorobą zasadniczą o charakterze somatycznym lub psychicznym, dla której istnieje inne, swoiste leczenie.

Podczas stosowania benzodiazepin może ujawnić się wcześniej istniejąca depresja, należy zachować ostrożność.

Ze względu na ryzyko wystąpienia sedacji i/lub osłabienia układu mięśniowo-szkieletowego, co może zwiększać częstotliwość upadków i ich konsekwencji, należy zachować ostrożność u osób w podeszłym wieku. Konieczne może być zmniejszenie dawki preparatu przez lekarza.

Po upływie 4 tygodni stosowania preparatu (na następnie okresowo regularnie), lekarz oceni potrzebę kontynuacji leczenia; czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 3 miesięcy.

Podczas długotrwałego stosowania leków z tej grupy, może wystąpić tolerancja na ich działanie uspokajające.

Stosowanie benzodiazepin może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego. W leczeniu lęku powinny one stanowić wyłącznie terapię wspomagającą. Jeśli to możliwe, chory powinien pozostawać pod opieką tego samego lekarza przez cały czas trwania leczenia.

Ryzyko wystąpienia uzależnienia rośnie wraz z dawką i czasem trwania stosowania preparatu i jest większe u chorych uzależnionych od innych leków lub alkoholu w przeszłości, a także u osób z poważnymi zaburzeniami osobowości. Nie należy zatem stosować tego preparatu u osób uzależnionych od alkoholu i/lub narkotyków.

W przypadku rozwinięcia się uzależnienia fizycznego, nagłe przerwanie leczenia może doprowadzić do wystąpienia objawów odstawienia (bóle głowy, bóle mięśni, lęk, napięcie, depresja, bezsenność, niepokój, splątanie, drażliwość, nadmierne pocenie się) i zespołu odstawienia (z odbicia), kiedy objawy, które doprowadziły do leczenia benzodiazepinami, powracają w nasilonej postaci. Mogą one być trudne do odróżnienia od pierwotnych objawów, z powodu których lek został przepisany. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić następujące objawy odstawienia: poczucie nierealności, depersonalizacja, nadwrażliwość na dźwięki, szumy uszne, drętwienie i mrowienie kończyn, nadwrażliwość na światło, hałas i kontakt fizyczny, ruchy mimowolne, wymioty, omamy i drgawki (częściej u osób, u których drgawki wystąpiły w przeszłości lub, które stosują leki obniżające próg drgawkowy, np. leki przeciwdepresyjne). Objawy odstawienia występują częściej u chorych, którzy stosowali duże dawki preparatu przez długi czas. Objawy odstawienia obserwowano również po zakończeniu leczenia benzodiazepinami w dawkach terapeutycznych, zwłaszcza w przypadku nagłego przerwania leczenia.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia lub zespołu odstawienia (z odbicia) jest zwiększone po nagłym przerwaniu leczenia; preparat należy odstawiać stopniowo.

Podczas stosowania preparatu może wystąpić zjawisko nadużywania leku, dlatego chorzy powinni być odpowiednio monitorowani. Należy zabezpieczyć tabletki przed możliwością zażycia ich przez inne osoby.

Podczas równoległego stosowania benzodiazepiny i innych substancji działających depresyjnie na OUN (np. opioidy, inne benzodiazepiny, alkohol, nielegalne substancje odurzające) może dojść do przedawkowania, w niektórych przypadkach prowadzącego do zgonu. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę preparatu.

Podczas stosowania benzodiazepin może wystąpić przemijająca niepamięć następczą oraz zaburzenia pamięci. Ryzyko niepamięci następczej należy brać pod uwagę, jeśli lek jest przyjmowany w ciągu dnia lub jeśli czas działania leku prawdopodobnie przekracza czas snu chorego. Osoby stosujące preparat powinny zapewnić sonie okres nieprzerwanego snu, który jest wystarczający do zniesienia działania leku (7 do 8 godzin).

Podczas leczenia mogą pojawić się reakcje paradoksalne (niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresja, urojenia, gniew, koszmary senne, omamy, psychozy i niewłaściwe zachowanie), najbardziej na ich występowanie narażone są dzieci i osoby starsze. W przypadku wystąpienia reakcji paradoksalnych, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, który prawdopodobnie zaleci zakończenie stosowania preparatu.

Stosowanie preparatu równolegle z opioidami może prowadzić do wystąpienia uzależnienia polekowego, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Dlatego takie połącznie leków powinno być stosowane wyłącznie u osób, u których nie jest możliwe zastosowanie alternatywnych metod leczenia. Należy wtedy zastosować najmniejszą, skuteczną dawkę, a czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. Należy obserwować chorych pod kątem występowania objawów depresji oddechowej oraz uspokojenia polekowego.

Podczas stosowania preparatu nie należy spożywać alkoholu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Lorazepam wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Działanie uspokajające leku, występowanie zaburzeń takich jak niepamięć, upośledzenie koncentracji i upośledzenie czynności mięśni mogą mieć szkodliwy wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy zachować ostrożność, w trakcie leczenia nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn.

Preparat ma postać tabletek . Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Krótkotrwałe leczenie zaburzeń lękowych lub objawów niepokoju i lęku towarzyszących depresji.
Dorośli. 1–7,5 mg/dobę, zazwyczaj 2–3 mg/dobę w kilku dawkach podzielonych; największą dawkę należy przyjąć przed snem.

Zaburzenia snu spowodowane lękiem lub przemijającym stresem sytuacyjnym.
Dorośli. 1–2 mg przed snem.

Preparat można stosować niezależnie od posiłków; pokarm może opóźniać wchłanianie leku.
Lek należy stosować wyłącznie w przypadkach, gdy leczenie niefarmakologiczne okazało się nieskuteczne, a choroba jest ciężka, wyniszczająca lub powoduje nadmierny niepokój u chorego. Niepokój i napięcie związane ze stresem dnia codziennego zazwyczaj nie wymagają stosowania leków przeciwlękowych.
Dawkowanie i czas trwania stosowania lekarz ustali indywidualnie; należy stosować najmniejszą dawkę skuteczną przez możliwie najkrótszy czas. Zwykle leczenie nie powinno trwać dłużej niż 2–4 tygodnie, włączając stopniowe odstawianie leku. Leczenia nie należy przedłużać bez określenia potrzeby kontynuacji leczenia; maksymalny czas stosowania preparatu nie powinien przekraczać 2–3 miesięcy.
U osób w podeszłym wieku lub osłabionych początkowo 1 mg/dobę w 2 dawkach podzielonych, następnie dawkę należy dostosować indywidualnie, zazwyczaj stosuje się 1/2 dawki zwykle zalecanej.
U osób z niewydolnością nerek i/lub wątroby albo z przewlekłą niewydolnością oddechową należy zmniejszyć dawkę lub wydłużyć odstęp między dawkami. Lek należy odstawiać stopniowo.
Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży (a także w okresie karmienia piersią) skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie leku u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym i trzecim trymestrze, jest przeciwskazane.

Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Ze względu na sumowanie się działania hamującego na OUN, podczas równoległego stosowania preparatu z opioidami zwiększa się ryzyko wystąpienia uspokojenia polekowego, depresji oddechowej, śpiączki oraz zgonu. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, a czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. Opioidowe leki przeciwbólowe w połączeniu z benzodiazepinami mogą powodować nasilenie euforii i prowadzić do zwiększenia uzależnienia psychicznego.
Stosowanie preparatu jednocześnie z innymi środkami hamującymi czynność OUN (np. leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne/uspokajające, barbiturany, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdrgawkowe, znieczulające, beta-adrenolityki i uspokajające leki przeciwhistaminowe) oraz z alkoholem może powodować interaktywne nasilenie działania depresyjnego na OUN. Jeśli jest to możliwe, należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków z lorazepamem. Jeżeli jednak takie leczenie jest konieczne, należy stosować mniejsze dawki lorazepamu.

Jednoczesne stosowanie fenobarbitalu z lekami przeciwpadaczkowymi może prowadzić do addytywnego działania na OUN. Należy zwrócić szczególną uwagę na dostosowanie dawki w początkowej fazie leczenia. Działania niepożądane mogą być bardziej widoczne w przypadku pochodnych hydantoiny lub barbituranów. Walproinian może hamować przemiany metaboliczne lorazepamu (wzrost stężenia w surowicy: zwiększone ryzyko wystąpienia senności), dlatego lekarz prawdopodobnie zaleci zastosowanie połowy dawki zwykle stosowanej.

Równoległe stosowanie preparatu z klozapiną może powodować znaczne uspokojenie, nadmierne ślinienie i ataksję, należy zachować ostrożność.

Należy zachować ostrożność stosując równolegle:

• inne leki, które mogą nasilać działanie hamujące na OUN (np. cyzapryd, lofeksydyna, nabilon, disulfiram, baklofen i tyzanidyna)

• alfa-adrenolityki i moksonidynę (możliwe nasilenie działania uspokajającego)

• ryfampicynę (możliwe nasilenie metabolizm lorazepamu)

• leki przeciwnadciśnieniowe, rozszerzające naczynia i diuretyki, takie jak : inhibitory konwertazy angiotensyny, alfa-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II, antagoniści kanału wapniowego, adrenolityki, beta-adrenolityki, moksonidyna, azotany, hydralazyna, minoksydyl, nitroprusydek sodu i leki moczopędne (możliwe nasilenie działania hipotensyjnego)

• probenecyd (możliwy szybszy początek działania lub przedłużenie czasu działania lorazepamu; dawkę lorazepamu należy zmniejszyć do około połowy dawki zwykle stosowanej)

• kofeinę, teofilinę, aminofilinę (możliwe zmniejszenie skutecznościlorazepamu).

Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Jak każdy lek, również Lorazepam Orion może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Bardzo często mogą wystąpić: uspokojenie, senność, zmęczenie.

Często mogą wystąpić: dezorientacja, depresja, ujawnienie depresji, ataksja, zawroty głowy, osłabienie mięśni, astenia.

Niezbyt często mogą wystąpić: zmiany apetytu, zmiany libido, osłabienie orgazmu, stłumienie emocji, bóle głowy, zmniejszenie czujności, zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie, niewyraźne widzenie), nudności, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje skórne, impotencja.

Rzadko mogą wystąpić: małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia, przemijająca niepamięć następcza lub zaburzenia pamięci, zwiększenie stężenia bilirubiny, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej.

Bardzo rzadko mogą wystąpić: reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), hiponatremia, brak zahamowań, euforia, myśli / próby samobójcze, reakcje paradoksalne, w tym: lęk, pobudzenie, ekscytacja, wrogość, agresja, gniew, zaburzenia snu/bezsenność, pobudzenie seksualne, omamy, objawy pozapiramidowe, drżenie, zawroty głowy, dyzartria / niewyraźna mowa, drgawki / napady padaczkowe, śpiączka, zaburzenia koncentracji, zaburzenia równowagi, obniżenie ciśnienia krwi, niskie ciśnienie krwi, depresja oddechowa, bezdech, nasilenie bezdechu sennego, nasilenie obturacyjnej choroby płuc, zaparcia, skórne reakcje alergiczne, łysienie, obrzęk naczynioruchowy, hipotermia.

Ponadto, z nieznaną częstością mogą wystąpić: nadużywanie leku, uzależnienie od leku, zespół odstawienia leku.