Ladinorm - kapsułki twarde

Leczenie nadciśnienia tętniczego i/lub nadciśnienia tętniczego ze współistniejącym przewlekłym zespołem wieńcowym: (1) u pacjentów z jawną chorobą układu sercowo-naczyniowego o etiologii miażdżycowej (choroba wieńcowa, udar mózgu, choroba naczyń obwodowych w wywiadzie) lub (2) u pacjentów z cukrzycą i co najmniej jednym sercowo-naczyniowym czynnikiem ryzyka i/lub przewlekłą niewydolnością serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory serca (prewencja wtórna po ostrym zawale serca – zmniejszenie śmiertelności w ostrej fazie zawału u pacjentów z objawami klinicznymi niewydolności serca, która rozpoczęła się po >48 h od wystąpienia ostrego zawału serca). Lek jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów, u których objawy choroby są odpowiednio kontrolowane za pomocą ramiprylu i bisoprololu podawanych w postaci osobnych preparatów w dawce takiej samej jak w preparacie złożonym. P.o., rano, niezależnie od posiłku; kaps. przyjmować w całości. Zwykle 1 kaps. 1 ×/d. Chorzy powinni być ustabilizowani co najmniej przez 4 tyg. za pomocą ramiprylu i bisoprololu w postaci osobnych preparatów w dawkach takich jak w preparacie złożonym. Jeśli konieczna jest zmiana dawkowania, dostosowywanie dawki należy przeprowadzić oddzielnie dla poszczególnych składników. U osób w podeszłym wieku dawki początkowe ramiprylu powinny być mniejsze, a kolejne dostosowywania dawki bardziej stopniowe, ze względu na większe prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza u osób osłabionych. U chorych z zaburzeniami czynności nerek dawkę dobową należy ustalić w oparciu o klirens kreatyniny: klirens kreatyniny ≥60 ml/min, dawka maks. ramiprylu wynosi 10 mg/d; klirens kreatyniny 10–60 ml/min, dawka maks. ramiprylu wynosi 5 mg/d; pacjenci poddawani hemodializom dawka maks. ramiprylu wynosi 5 mg/d, a ramipryl należy podawać kilka godzin po zakończeniu hemodializy; u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek zazwyczaj nie jest konieczna modyfikacja dawki bisoprololu., natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) dawka maks. bisoprololu wynosi 10 mg/d; doświadczenie w stosowaniu bisoprololu u pacjentów dializowanych jest ograniczone; nie ma jednak dowodów na to, aby konieczna była zmiana schematu dawkowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawka maks. ramiprylu wynosi 2,5 mg/d.

Złożony produkt leczniczy Ladinorm jest wskazany jako terapia substytucyjna w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub nadciśnienia tętniczego ze współistniejącym przewlekłym zespołem wieńcowym:
- u pacjentów z jawną klinicznie chorobą sercowo-naczyniową na tle miażdżycowym (choroba wieńcowa lub udar mózgu, lub choroba naczyń obwodowych w wywiadzie) lub
- u pacjentów z cukrzycą i co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego, i (lub) przewlekłą niewydolnością serca ze zmniejszoną czynnością skurczową lewej komory (prewencja wtórna po ostrym zawale mięśnia sercowego: zmniejszanie śmiertelności w ostrej fazie zawału mięśnia sercowego u pacjentów z klinicznymi objawami niewydolności serca przy rozpoczynaniu leczenia po upływie >48 godzin od ostrego zawału mięśnia sercowego).
U dorosłych pacjentów, u których odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego zapewniały podawane jednocześnie ramiryl i bisoprolol w analogicznych dawkach.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu lub na jakikolwiek inny inhibitor ACE, obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (wrodzony, idiopatyczny lub związany z przyjęciem inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II), jednoczesne stosowanie z preparatem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan, zabiegi pozaustrojowe prowadzące do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami, znaczące obustronne zwężenie tętnicy nerkowej lub zwężenie tętnicy jedynej nerki, II lub III trymestr ciąży, hipotonia lub niestabilność hemodynamiczna, równoległe stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²), ostra niewydolność serca lub epizody niewydolności serca wymagającw dożylnego podawania leków o działaniu inotropowododatnim, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (u osób bez wszczepionego stymulatora serca), zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, objawowa bradykardia, objawowe niedociśnienie, ciężka astma oskrzelowa, ciężkie postacie choroby zarostowej tętnic obwodowych, ciężkie postacie zespołu Raynauda, nieleczony guz chromochłonny nadnerczy, kwasica metaboliczna.