Tisercin - tabletki powlekane

Lewomepromazyna to pochodna fenotiazyny wykazująca zbliżone do chlorpromazyny działanie przeciwpsychotyczne, silniejsze działanie uspokajające, a także przeciwdepresyjne. Działa głównie hamująco na czynność receptorów dopaminergicznych w ośrodkowym układzie nerwowym, ale podobnie jak inne neuroleptyki wykazuje także działanie w stosunku do innych układów neuroprzekaźnikowych. Siła działania przeciwpsychotycznego jest umiarkowana, lek wykazuje również działanie uspokajające, przeciwdepresyjne, przeciwwymiotne, przeciwhistaminowe, antyadrenergiczne, antycholinergiczne i stosunkowo słaby wpływ na układ pozapiramidowy, podwyższa próg bólowy i powoduje efekt amnestyczny.

Preparat jest wskazany w leczeniu:
• chorób psychicznych, przebiegających z pobudzeniem ruchowym i psychoruchowym
• zespołów paranoidalnych (schizofrenia)
• wspomagającym niektórych objawów towarzyszących padaczce, niedorozwojowi umysłowemu, depresji z niepokojem.
Preparat jest również zalecany w celu nasilenia działania przeciwbólowego innych leków oraz w przygotowaniu i pogłębieniu znieczulenia ogólnego.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub pochodne fenotiazyny.

Przeciwwskazaniami do stosowania preparatu są również:
• równoległe stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie lub inhibitorami MAO
• przedawkowanie środków działających depresyjnie na OUN (alkohol, leki nasenne, środki do znieczulenia ogólnego)
• jaskra z zamykającym kątem przesączania
• zatrzymanie moczu
• choroba Parkinsona
• stwardnienie rozsiane
• miastenia (myasthenia gravis)
• porażenie połowicze
• ciężka kardiomiopatia (niewydolność serca)
• ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby
• istotne klinicznie niedociśnienie
• choroby układu krwiotwórczego
• porfiria
• okres karmienia piersią.

Preparatu nie należy stosować u dzieci do 12. roku życia.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Należy ostrożnie stosować u osób:
• równolegle przyjmujących środki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, inhibitory monoaminooksydazy (MAO) i lekami cholinolitycznym
• z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek ze względu na ryzyko kumulacji leku w organizmie i działania toksycznego
• w podeszłym wieku, które są bardziej podatne na działania niepożądane; w ich przypadku lekarz prawdopodobnie zaleci zmniejszenie dawki początkowej
• z chorobami krążenia w wywiadzie, szczególnie z zastoinową niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia, zaburzeniami rytmu serca, zespołem wydłużonego odstępu QT, lub zaburzeniami krążenia; przed rozpoczęciem stosowania preparatu lekarz wykona EKG, aby wykluczyć występowanie chorób, mogących stanowić przeciwwskazanie jego przyjmowania
• chorych na padaczkę, gdyż preparat obniża próg drgawkowy; konieczna może być okresowa kontrola EEG.

Po podaniu pierwszej dawki leku, należy przez pól godziny pozostawać w pozycji leżącej, aby uniknąć wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego; jeśli po zażyciu leku często występują zawroty głowy, należy przyjmować pozycję leżącą po zażyciu każdej dawki.

Należy zmieniać miejsce podania roztworu do iniekcji, aby uniknąć podrażnienia i uszkodzenia tkanek.

U niektórych osób podczas leczenia może wystąpić wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu serca typu torsade do pointes.

W przypadku wystąpienia wysokiej gorączki bez innych objawów należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, gdyż może być ona jednym z objawów zagrażającego życiu i zdrowiu tak zwanego złośliwego zespołu neuroleptycznego. Innymi objawami złośliwego zespołu neuroleptycznego mogą być:
• sztywność mięśni
• splątanie
• zaburzenia wegetatywnego układu nerwowego (chwiejne ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, zaburzenia rytmu serca, poty)
• katatonia (występowanie zwiększonej lub zmniejszonej aktywności ruchowej)
• podwyższone stężenie fosfokinazy kreatyniny
• mioglobinuria
• ostra niewydolność nerek.

U niektórych osób mogą wystąpić objawy podobne do żółtaczki, które ustępują po odstawieniu preparatu.

W niektórych przypadkach może wystąpić agranulocytoza lub leukopenia, podczas leczenia zaleca się wykonywanie okresowo kontrolnej morfologii krwi.

W przypadku długotrwałego stosowania preparatu może rozwinąć się tolerancja (potrzeba podawania coraz większych dawek w celu osiągnięcia tego samego efektu terapeutycznego), a także tolerancja krzyżowa na inne leki z tej grupy.

Aby uniknąć objawów zespołu odstawiennego (nudności, wymioty, bóle głowy, drżenie, poty, częstoskurcz, bezsenność, niepokój ruchowy) nie należy gwałtowanie przerywać przyjmowania preparatu. Lekarz poinformuje, w jaki sposób stopniowo zmniejszać dawkę.

Przed rozpoczęciem leczenia i w jego trakcie należy kontrolować:
• morfologię krwi (zwłaszcza w przypadku gorączki, zapalenia gardła, podejrzenia leukopenii lub agranulocytozy) powodu ryzyka wystąpienia rzadkich powikłań hematologicznych
• czynność wątroby, zwłaszcza u osób z zaburzeniami czynności wątroby
• ciśnienie tętnicze, zwłaszcza u osób z zaburzeniami krążenia i skłonnością do hipotonii.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
Preparat zawiera laktozę; nie powinien być stosowany u osób z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Podczas jego stosowania zachowaj ostrożność!

Preparat ma postać tabletek powlekanych lub roztworu do wstrzykiwań. Przeznaczony jest do stosowania doustnego lub domięśniowego/dożylnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Lekarz dobiera dawkę dla każdego pacjenta indywidualnie.
Dorośli.
Doustnie.

W psychozach początkowo 25–50 mg/dobę, następnie lekarz zaleci stopniowe zwiększanie dawki do osiągnięcia optymalnej dawki terapeutycznej (zwykle 150–250 mg/dobę w dawkach podzielonych). Maksymalna dawka lecznicza wynosi 600 mg/dobę. Dawka podtrzymująca wynosi zwykle 50–200 mg/dobę.

Roztwór do wstrzykiwań podaje się domięśniowo lub dożylnie we wlewie kroplowym (w przypadku gdy leku nie można podać doustnie), zmieniając każdorazowo miejsce wstrzyknięcia. Początkowo 75–100 mg/dobę w 3–4 dawkach podzielonych, maksymalnie 150–250 mg/dobę w dawkach podzielonych.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku.

Preparatu nie należy stosować u kobiet w ciąży.

Stosowanie preparatu podczas karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu równolegle z:
• lekami przeciwnadciśnieniowymi; występuje ryzyko ciężkiego niedociśnienia
• inhibitorami MAO; występuje możliwość przedłużonego działania preparatu i nasilenia działań niepożądanych

Należy zachować ostrożność stosując preparat równolegle z:
• lekami o działaniu przeciwcholinergicznym (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe blokujące receptor H₁, niektóre leki stosowane w chorobie Parkinsona, atropina, skopolamina, sukcynylocholina); możliwe nasilenie działania przeciwcholinergicznego, co może potencjalnie prowadzić do niedrożności porażennej, retencji moczu i jaskry; w przypadku skopolaminy mogą również wystąpić objawy pozapiramidowe
• lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (leki narkotyczne, środki do znieczulenia ogólnego, leki przeciwlękowe, sedatywno-nasenne, uspokajające, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) ; możliwe nasilenie działania preparatu na ośrodkowy układ nerwowy
• lekami o działaniu pobudzającym na ośrodkowy układ nerwowy (np. pochodne amfetaminy); możliwe osłabienie działania pobudzającego
• lewodopą; możliwe osłabienie działania lewodopy
• doustnymi leki przeciwcukrzycowymi; możliwe zmniejszenie ich i wystąpienie hipoglikemii
• lekami wydłużającymi odstęp QT (np. niektóre leki antyarytmiczne, antybiotyki makrolidowe, niektóre azolowe leki przeciwgrzybicze, cizapryd, niektóre leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwhistaminowe, pośrednio leki moczopędne prowadzące do hipokaliemii); możliwe sumowanie działania i zwiększenie częstości występowania arytmii
• dilewalolem; wzajemne hamowanie metabolizmu obu leków i nasilenie ich działania; podczas równoległego stosowania konieczne może być zmniejszenie dawki jednego lub obu preparatów; nie można wykluczyć takiej samej interakcji z innymi lekami beta-adrenolitycznymi
• preparatami o działaniu fotouczulającym; możliwe nasilenie uczulenia na światło.

Zaobserwowano, że równoległe podawanie deferoksaminy i prochlorperazyny indukuje przemijającą encefalopatię metaboliczną, charakteryzującą się utratą przytomności przez 48–72 godzin. Nie jest wykluczone podobne działania lewomepromazyny.

Po przedawkowaniu neuroleptyków nie należy stosować adrenaliny.

Podczas leczenia zalecana jest suplementacja witaminy C w celu uzupełnienia jej niedoboru powstałego wskutek działania preparatu.

Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu, ponieważ nasila on działanie hamujące ośrodkowy układ nerwowy; zwiększa się również prawdopodobieństwo działań niepożądanych ze strony układu pozapiramidowego.

Jak każdy lek, również Tisercin może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Bardzo rzadko mogą wystąpić: nieprawidłowe skurcze macicy, priapizm (długotrwały, bolesny wzwód bez pobudzenia seksualnego),

Ponadto, z nieznaną częstością mogą wystąpić: pancytopenia, agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość, eozynofilia, zwiększona szybkość sedymentacji erytrocytów, reakcje anafilaktoidalne, obrzęk krtani, obrzęki obwodowe, astma, łagodne nowotwory przysadki, utrata masy ciała, niedobór witamin, nietolerancja glukozy, hiperglikemia, hiponatremia, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), nawrót objawów psychotycznych, katatonia, splątanie, dezorientacja, omamy wzrokowe, spowolnienie mowy, senność, napady padaczkowe, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, objawy pozapiramidowe (dyskineza, dystonia, parkinsonizm, opistotonus – wygięcie kręgosłupa na skutek napinania mięśni grzbietu, wygórowane odruchy), objawy odstawienia, retinopatia barwnikowa, zmiany w soczewce i rogówce, zespół Adamsa i Stokesa, wydłużenie odstępu QT (działanie proarytmiczne, arytmia typu - torsade de pointes) oraz tachykardia, komorowe zaburzenia rytmu, takie jak częstoskurcz lub migotanie komór, zatrzymanie akcji serca, zaburzenia rytmu serca, pojedyncze przypadki nagłej śmierci, spadek ciśnienia krwi przy zmianie pozycji ciała na stojącą, co prowadzi do zawrotów głowy, osłabienia lub omdleń, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (VTE), martwicze zapalenie jelit, wymioty, nudności, zaparcia, dyskomfort w jamie brzusznej, suchość w jamie ustnej, uszkodzenie wątroby (żółtaczka, zastój żółci), złuszczające zapalenie skóry, pokrzywka, rumień, nadwrażliwość na światło, wzrost pigmentacji skóry, trudności z oddawaniem moczu, zmiana zabarwienia moczu, zespół odstawienia u noworodków, mlekotok, zaburzenia miesiączkowania, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększona temperatura ciała.