Teldipin - tabletki

Preparat złożony, zawiera 2 substancje czynne: amlodypinę i telmisartan.

Amlodypina jest antagonistą wapnia (blokerem kanału wapniowego) z grupy pochodnych dihydropirydyny. Działanie leków z tej grupy polega na blokowaniu kanałów wapniowych, struktur umożliwiających przepływ jonów wapnia przez błonę komórkową. Zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia jest niezbędne do skurczu komórek mięśniowych. Amlodypina blokuje napływ jonów wapnia z przestrzeni zewnątrzkomórkowej do wnętrza komórek mięśni gładkich ścian naczyń krwionośnych i w mniejszym stopniu do komórek mięśnia sercowego. Amlodypina działa głównie na obwodowe naczynia krwionośne. Zablokowanie kanałów wapniowych powoduje zmniejszenie napięcia ścian naczyń i rozszerzenie naczyń. Bezpośrednim skutkiem takiego działania amlodypiny jest obniżenie ciśnienia tętniczego. Rozszerzenie tętniczek obwodowych zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, co odciąża serce (zmniejsza się zużycie energii przez mięsień sercowy i jego zapotrzebowanie na tlen). Prawdopodobnie rozszerzają się także tętnice wieńcowe, co zwiększa transport tlenu do mięśnia sercowego. W rezultacie, u chorych z dławicą piersiową, zwiększa się tolerancja wysiłku fizycznego (wydłuża się czas do pojawienia się bólu dławicowego podczas wysiłku) oraz zmniejsza się częstość występowania i nasilenia bólów dławicowych. U chorych z nadciśnieniem tętniczym przyjmowanie amlodypiny 1 raz na dobę zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny.

Telmisartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (leki z tej grupy nazywane są sartanami lub oznaczane skrótem ARB, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin II Receptor Blockers). Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na blokowaniu receptorów angiotensyny II, co zapobiega wiązaniu angiotensyny II i hamuje jej działanie. Angiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie telmisartanu, podobnie jak innych sartanów, skutecznie przeciwdziała efektom działania angiotensyny II i prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W odróżnieniu od leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, sartany nie nasilają efektów zależnych od bradykininy, np. kaszlu. Sartany stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego.

Dzięki wykorzystaniu uzupełniających się mechanizmów działania obu substancji czynnych, działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu jest silniejsze niż w przypadku zastosowania każdego ze składników w monoterapii.

Preparat jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, gdy ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania amlodypiny i telmisartanu jednocześnie w postaci dwóch odrębnych preparatów, w takich samych dawkach jak w preparacie złożonym.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne pochodne dihydropirydyny.

Nie stosować, jeżeli występują:

• ciężkie zaburzenia czynności wątroby

• niedrożność dróg żółciowych (cholestaza)

• ciężkie niedociśnienie tętnicze

• wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny

• zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. istotne zwężenie zastawki aorty)

• hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po świeżym zawale serca.

Nie stosować preparatu równolegle:

• z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2).

Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (telmisartan) może być związane z wystąpieniem obrzęku naczynioruchowego jelit, którego objawy mogą obejmować: bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępują po przerwaniu stosowania preparatu.

U osób z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność, ponieważ działanie amlodypiny może ulec nasileniu. Należy rozpoczynać leczenie od najmniejszej zalecanej dawki, dawkę dostosowywać powoli pozostając pod odpowiednią kontrolą. Telmisartan jest wydalany głównie z żółcią. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby lub niedrożności dróg żółciowych.

Stosowanie preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz niewydolności nerek.

U chorych z zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność i kontrolować stężenie potasu i kreatyniny we krwi. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki. Telmisartan i amlodypina nie są usuwane podczas dializy.

Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ sartany mogą powodować nagłe, objawowe niedociśnienie tętnicze u osób z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, w tym u osób odwodnionych lub z niedoborem sodu, ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, przyjmujących duże dawki leków moczopędnych, stosujących dietę o małej zawartości soli, po biegunce lub wymiotach. Szczególną ostrożność należy zachować na początku leczenia i każdorazowo po zwiększeniu dawki; przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie.

W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego, chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów.

Należy zachować ostrożność u osób z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgowych (ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych), ponieważ w tej grupie chorych znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub udar mózgu.

Nie zaleca się stosowania preparatu (telmisartanu) w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron (np. z lekami z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny ACE, innymi sartanami lub aliskirenem). Podwójna blokada układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA) nie jest zalecana ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia) oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Jeżeli takie leczenie skojarzone (podwójna blokada układu RAA) jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe chorego powinny być monitorowane. U chorych z nefropatią cukrzycową nie należy stosować równolegle inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Stosowanie preparatu równolegle z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane.

U osób, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek w znacznym stopniu zależy od aktywności układu renina–angiotensyna–aldosteron (np. u chorych z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), stosowanie leków hamujących układ RAA (telmisartan) może wiązać się z ryzykiem wystąpienia nagłego niedociśnienia tętniczego oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek.

Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w tej grupie chorych nie jest skuteczne.

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat stosowany jest u chorych z upośledzonym odpływem krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej, kardiomiopatia przerostowa).

Nie ma danych uzasadniających stosowanie preparatu u chorych z niestabilną dławicą piersiową ani podczas zawału serca i w okresie miesiąca po jego wystąpieniu.

Należy zachować ostrożność u chorych z niewydolnością serca, zwłaszcza ciężką (III i IV stopień wg NYHA); w tej grupie chorych, w okresie stosowania preparatu (w związku z zawartością amlodypiny w preparacie), istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku płuc.

U chorych z zastoinową niewydolnością serca leki z grupy antagonistów wapnia, w tym amlodypina, mogą zwiększać ryzyko występowania incydentów sercowo-naczyniowych oraz zgonu.

Stosowanie preparatu u chorych przyjmujących leki przeciwcukrzycowe (leki doustne lub insulinę) może nasilić ich hipoglikemizujące działanie, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Należy monitorować stężenie glukozy we krwi; konieczne może być dostosowanie dawkowani leków przeciwcukrzycowych.

W okresie leczenia należy kontrolować stężenie potasu we krwi. Sartany hamują wydzielanie aldosteronu i dlatego mogą wpływać na zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). U osób z prawidłową czynnością nerek wpływ ten jest zwykle niewielki, ale może ulec nasileniu u osób z czynnikami ryzyka hiperkaliemii, takimi jak np.: niewydolność nerek, wiek ponad 70 lat, odwodnienie, kwasica metaboliczna, cukrzyca, ostra niewydolność serca czy choroby zakaźne. Ryzyko hiperkaliemii zwiększają także niektóre stosowane leki, w tym leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, heparyny, kotrimoksazol (trimetoprim + sulfametoksazol), antagoniści aldosteronu, inhibitory ACE, nieselektywne niesteroidowe leki przeciwzapalne, inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w dawce dobowej 3 g lub większej oraz leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus). Nie zaleca się stosowania preparatu i ww. leków, a jeżeli lekarz uzna ich stosowanie za konieczne, zaleci zachowanie środków ostrożności i monitorowanie stężenia potasu we krwi. Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca i może prowadzić do zgonu u osób w podeszłym wieku czy z niewydolnością nerek i współistniejącymi chorobami.

U osób rasy czarnej leki z grupy sartanów, w tym telmisartan, mogą być mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w leczeniu przełomu nadciśnieniowego.

U chorych w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat może u niektórych osób powodować zawroty głowy, omdlenia, senność, zmęczenie lub inne działania niepożądane, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Szczególną ostrożność należy zachować na początku leczenia.

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli: 1 tabletka 1 raz na dobę.

Preparat złożony, o ustalonej zawartości substancji czynnych, nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia nadciśnienia tętniczego. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu złożonego dawkowanie poszczególnych substancji czynnych (tj. telmisartanu i amlodypiny) powinno zostać ustalone.

Szczególne grupy chorych:

U osób w podeszłym wieku (w wieku 65 lat lub starszych) nie ma konieczności dostosowania dawkowania; zalecana jest ostrożność podczas zwiększania dawki.

Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych poddawanych dializom należy zachować ostrożność. Telmisartan ani amlodypina nie są usuwane podczas dializy.

U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność; nie wolno przekraczać dawki 40 mg telmisartanu na dobę. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby i/lub cholestazy.

Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat i nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.

Sposób stosowania:

Preparat należy przyjmować 1 raz na dobę, popijając wodą. Można przyjmować niezależnie od posiłków.

Ze względu na zawartość amlodypiny, w okresie stosowania preparatu nie należy spożywać soku grejpfrutowego ani grejpfrutów, ponieważ mogą one nasilać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży.

Nie należy rozpoczynać stosowania preparatu w okresie ciąży. Jeżeli kobieta planuje ciążę, powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego na lek o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ciąży w okresie przyjmowania preparatu, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu i zastąpienie go innym lekiem przeciwnadciśnieniowym.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Należy zachować ostrożność, ponieważ działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu może ulec nasileniu, jeżeli równolegle stosowane są inne leki przeciwnadciśnieniowe lub leki mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. azotany i leki rozszerzające naczynia, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, nasenne i uspokajające, opioidy, baklofen, amifostyna czy alfa-adrenolityki stosowane w leczeniu rozrostu gruczołu krokowego). Może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze.

Ponadto, spożywanie alkoholu może nasilać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.

Kortykosteroidy mogą powodować osłabienie przeciwnadciśnieniowego działania preparatu.

Ze względu na zawartość telmisartanu, nie zaleca się stosowania preparatu w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), jak np. inhibitory konwertazy angiotensyny czy aliskiren, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: niedociśnienie tętnicze, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia) oraz zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek. Jeżeli takie leczenie skojarzone (podwójna blokada układu RAA) jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe chorego powinny być monitorowane. U chorych z nefropatią cukrzycową nie należy stosować równolegle inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Stosowanie preparatu równoległe z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane.

Ze względu na zawartość telmisartanu w preparacie, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu:

• z litem, ze względu na ryzyko nasilenia neurotoksycznego działania litu; w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy monitorować stężenie litu we krwi

• z lekami mogącymi powodować zwiększenie stężenia potasu we krwi, takimi jak np.: leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, heparyna, kotrimoksazol (trimetoprim + sulfametoksazol), inhibitory ACE, NLPZ (w tym wybiórcze inhibitory COX-2), leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus); jeżeli konieczne jest ich stosowanie, należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi.

Ze względu na zawartość telmisartanu, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, selektywne inhibitory COX-2, niewybiórcze NLPZ); NLPZ mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz prowadzić do wystąpienia zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek i zwiększenia stężenia potasu we krwi; wymagana jest ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku oraz monitorowanie czynności nerek i zapewnienie odpowiedniego nawodnienia chorego

• ramipryl; możliwe zwiększenie ogólnoustrojowej ekspozycji na ramipryl

• digoksyna; należy monitorować stężenie digoksyny we krwi

• leki moczopędne; wcześniejsze stosowanie tiazydów (np. hydrochlorotiazyd) lub diuretyków pętlowych (np. furosemid) zwiększa ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia telmisartanem.

Ze względu na zawartość amlodypiny, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu:

• z dantrolenem (we wlewie dożylnym); zaleca się unikanie podawania antagonistów wapnia takich jak amlodypina równolegle z dantrolenem, w tym u chorych podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej – ryzyko wystąpienia hiperkaliemii i zakończonych zgonem zaburzeń rytmu serca

• z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym; sok grejpfrutowy u niektórych osób może powodować nasilenie przeciwnadciśnieniowego działania amlodypiny.

Ze względu na zawartość amlodypiny, szczególna ostrożność jest wymagana, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• preparaty zwiększające aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (takie jak np. ryfampicyna, ziele dziurawca, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina) mogą powodować zmniejszenie stężenia amlodypiny we krwi i osłabiać jej działanie; należy kontrolować ciśnienie tętnicze w okresie leczenia i po jego zakończeniu, w razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie

• preparaty zmniejszające aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (takie jak np. diltiazem, werapamil, ketokonazol, itrakonazol i inne przeciwgrzybicze związki azolowe, rytonawir i inne inhibitory proteazy, erytromycyna, klarytromycyna i inne antybiotyki makrolidowe) mogą hamować metabolizm amlodypiny i powodować zwiększenie jej stężenia oraz nasilenie działania, co skutkuje zwiększonym ryzykiem niedociśnienia, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku; w razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie (w przypadku leczenia skojarzonego z klarytromycyną chory powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją)

• inne leki obniżające ciśnienie tętnicze (np. leki moczopędne, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwdepresyjne, nitrogliceryna i inne azotany) - możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego

• takrolimus – ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi; należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi i dostosować dawkowanie

• inhibitory mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) – amlodypina może zwiększać narażenie na leki z tej grupy

• cyklosporyna – u chorych po przeszczepie nerki należy monitorować stężenie cyklosporyny i dostosować dawkowanie

• simwastatyna - konieczne zmniejszenie stosowanej dawki simwastatyny (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Jak każdy lek, również Teldipin, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Działania niepożądane preparatu mogą obejmować działania niepożądane obu substancji czynnych zawartych w preparacie, tj. amlodypiny i telmisartanu.

Możliwe działania niepożądane związane z zawartością amlodypiny:

Często: bóle i zawroty głowy, senność, zmęczenie, zaburzenia widzenia (w tym widzenie podwójne), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy i uderzenia gorąca, duszność, nudności, niestrawność, ból brzucha, biegunka, zaparcia, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek, zmęczenie i osłabienie.

Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju, depresja, uczucie mrowienia lub drętwienia (parestezje), niedoczulica, drżenia, omdlenia, zaburzenia smaku, szumy uszne, zawał serca, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, migotanie przedsionków), ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze, złe samopoczucie, obrzęk, kaszel, nieżyt błony śluzowej nosa, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, łysienie, obfite pocenie się, wysypka, świąd, pokrzywka, przebarwienia skóry, plamica, nasilenie łuszczycy, bóle mięśni, bóle stawów, ból pleców, zaburzenia oddawania moczu, impotencja, ginekomastia, zwiększenie/zmniejszenie masy ciała.

Rzadko stany splątania/dezorientacja.

Bardzo rzadko: małopłytkowość, zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia), zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia), reakcje alergiczne, wzmożone napięcie mięśniowe (hipertonia), neuropatia obwodowa, zawał serca, zapalenie naczyń, zapalenie żołądka, zapalenie trzustki, rozrost dziąseł, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, nadwrażliwość na światło), obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu).

Częstość nieznana: zespół pozapiramidowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka.

Możliwe działania niepożądane związane z zawartością telmisartanu:

Niezbyt często: zakażenia górnych dróg oddechowych, w tym zapalenie gardła i zapalenie zatok, zapalenie pęcherza, niedokrwistość, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), duszność, wzdęcia, zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, nadmierne pocenie się.

Rzadko: małopłytkowość, eozynofilia, rzadko posocznica (w tym zakończona zgonem), hipoglikemia (u chorych na cukrzycę), hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu), zaburzenia widzenia, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), zaburzenia czynności wątroby, dyskomfort w jamie brzusznej, bóle mięśni, bóle ścięgien, objawy grypopodobne, reakcje nadwrażliwości i reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, krtani mogący powodować zwężenie dróg oddechowych i zagrażać życiu), obrzęk naczynioruchowy jelit, wysypka polekowa, pokrzywka, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej.