Liraglutyd

Działanie - Liraglutyd

Mechanizm działania
Acylowany analog ludzkiego glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1), hormonu inkretynowego, charakteryzujący się homologią z ludzkim GLP-1 w 97%. Liraglutyd wiąże się z receptorem GLP-1 i aktywuje go. GLP-1 nasila zależne od glukozy wydzielanie insuliny z komórek β trzustki. Wyniki badań klinicznych wskazują, że liraglutyd poprawia i podtrzymuje czynność komórek β trzustki. Profil farmakokinetyczny liraglutydu charakteryzujący się długotrwałym działaniem umożliwiającym podawanie 1 ×/d jest związany z występowaniem wiązania między cząsteczkami leku, wiązaniu z albuminą i większą stabilnością wobec dipeptydylopeptydazy 4 i neutralnej endopeptydazy. Działanie liraglutydu na receptor wywołuje zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP. Lek poprawia kontrolę glikemii poprzez zmniejszenie stężenia glukozy we krwi na czczo i po posiłku u chorych na cukrzycę typu 2. Liraglutyd w sposób zależny od stężenia glukozy reguluje trzustkowe wydzielanie insuliny i glukagonu. Podczas hiperglikemii stymuluje wydzielanie insuliny i hamuje wydzielanie glukagonu. W odwrotnej sytuacji, podczas hipoglikemii, zmniejsza wydzielanie insuliny, nie zaburzając wydzielania glukagonu. Mechanizm zmniejszenia stężenia glukozy we krwi obejmuje również niewielkie opóźnienie w opróżnianiu żołądka. Efekt zależny od stężenia glukozy jest silniej wyrażony u osób w stanie przedcukrzycowym i z cukrzycą w porównaniu do osób z normoglikemią.
Receptory GLP-1 występują również w określonych miejscach w sercu, naczyniach układu krążenia, układzie immunologicznym i nerkach. W badaniach nad miażdżycą tętnic prowadzonych z udziałem myszy liraglutyd zapobiegał rozwojowi blaszki miażdżycowej oraz zmniejszał stan zapalny blaszki. Dodatkowo liraglutyd wywierał korzystny wpływ na lipidy w osoczu. Liraglutyd nie zmniejszał rozmiaru blaszki w przypadku stabilnej miażdżycy.
GLP-1 jest fizjologicznym regulatorem apetytu i spożywania pokarmu, ale dokładny mechanizm działania nie został do końca wyjaśniony. W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że podawanie obwodowe liraglutydu prowadzi do jego wychwytu w określonych obszarach mózgu biorących udział w regulacji apetytu, gdzie liraglutyd poprzez specyficzną aktywację receptora GLP-1 (GLP-1R), zwiększa kluczowe sygnały sytości i zmniejsza kluczowe sygnały głodu, co prowadzi do zmniejszenia masy ciała. Liraglutyd powoduje zmniejszenie masy ciała u ludzi głównie w wyniku utraty tkanki tłuszczowej, przy czym względna ilość trzewnej tkanki tłuszczowej zmniejsza się bardziej niż ilość podskórnej tkanki tłuszczowej. Kontroluje łaknienie, zwiększając uczucie sytości i pełności, a jednocześnie zmniejszając uczucie głodu oraz ograniczając potrzebę zjedzenia pożywienia, w wyniku czego zmniejsza się spożycie pokarmu. Liraglutyd nie zwiększa wydatku energetycznego w porównaniu z placebo.

Farmakokinetyka
Wchłanianie leku po podaniu s.c. jest powolne, t_max wynosi 8–12 h. Dostępność biologiczna po podaniu s.c. wynosi ok. 55%. Ekspozycja na lek zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Liraglutyd jest w znacznym stopniu wiązany przez białka osocza (>98%). W ciągu 24 h po podaniu zdrowym osobom pojedynczej dawki leku znakowanego radioaktywnie, lek występował w osoczu głównie w postaci niezmienionej; wykryto również 2 mniej istotne metabolity. Metabolizowany jest w podobny sposób, jak duże białka, i nie zidentyfikowano organu będącego główną drogą eliminacji. t_1/2 w fazie eliminacji wynosi 13 h. Płeć i wiek nie mają istotnego wpływu farmakokinetykę liraglutydu. Ekspozycja na lek jest mniejsza o 13–23% u osób z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby, o 44% u osób z ciężką niewydolnością wątroby (>9 w skali Childa i Pugha). Ekspozycja na liraglutyd zmniejsza się odpowiednio o 33%, 14%, 27% i 26% u chorych z łagodną, umiarkowaną, ciężką oraz krańcową niewydolnością nerek wymagającą stosowania dializy. Ekspozycja na lek u dzieci i młodzieży w wieku ≥10 lat z cukrzycą typu 2 oraz młodzieży w wieku 12–18 lat z otyłością była porównywalna do ekspozycji u osób dorosłych. Ekspozycja na lek u dzieci w wieku 6–12 lat była większa niż u dorosłych i młodzieży; po uwzględnieniu korekty masy ciała, ekspozycja była porównywalna.

Wskazania do stosowania - Liraglutyd

Cukrzyca
Leczenie cukrzycy typu 2, jako uzupełnienie odpowiedniej diety i wysiłku fizycznego u dorosłych i dzieci w wieku ≥10 lat w monoterapii, u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest niewskazane ze względu na nietolerancję lub istniejące przeciwwskazania albo w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i/lub insuliną.

Kontrola masy ciała
Kontrola masy ciała, wraz z dietą o obniżonej wartości kalorycznej i zwiększonym wysiłkiem fizycznym, u dorosłych, u których początkowa wartość wskaźnika BMI wynosi ≥30 kg/m² (otyłość) lub mieści się w zakresie 27–<30 kg/m² (madwaga), ale dodatkowo występuje przynajmniej jedna choroba współistniejąca, związana z nieprawidłową masą ciała (zaburzenia gospodarki węglowodanowej – stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, obturacyjny bezdech senny).
Kontrola masy ciała, wraz ze zdrowym sposobem odżywiania i zwiększonym wysiłkiem fizycznym, u młodzieży w wieku ≥12 lat z otyłością (wartość wskaźnika BMI odpowiadająca ≥30 kg/m² u dorosłych z uwzględnieniem punktów odcięcia określonych w międzynarodowym standardzie IOTF dla otyłości według płci i wieku) i masą ciała >60 kg.
Kontrola masy ciała, wraz ze zdrowym sposobem odżywiania i zwiększonym wysiłkiem fizycznym, u dzieci w wieku 6–<12 lat z otyłością (BMI ≥95 percentyla; punkty odcięcia określone przez CDC dla otyłości według płci) i masą ciała ≥45 kg.

Przeciwwskazania stosowania - Liraglutyd

Przeciwwskazania i ostrzeżenia wspólne dla wszystkich wskazań

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Nie podawać i.v. ani i.m.

Niewydolność serca
Brak doświadczenia w leczeniu chorych z zastoinową niewydolnością serca klasy IV wg NYHA; nie zaleca się stosowania liraglutydu w tej grupie pacjentów.

Nieswoiste zapalenie jelit, gastropareza cukrzycowa
Doświadczenie w stosowaniu u osób z nieswoistym zapaleniem jelit oraz gastroparezą cukrzycową jest ograniczone; nie zaleca się stosowania liraglutydu w tej grupie chorych, gdyż wiąże się to z wystąpieniem przejściowych działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów i biegunki.

Zapalenie trzustki
Stosowanie analogów GLP-1 może zwiększać ryzyko zapalenia trzustki. Należy poinformować pacjentów o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy odstawić liraglutyd, a po potwierdzeniu zapalenia trzustki leczenia nie należy wznawiać.

Choroby tarczycy
Należy zachować szczególną ostrożność u chorych z współistniejącymi chorobami tarczycy; w badaniach klinicznych odnotowano działania niepożądane związane z tarczycą, w tym powiększenie tarczycy.

Odwodnienie
W trakcie leczenia agonistami receptora GLP-1 obserwowano objawy odwodnienia, w tym zaburzenia czynności nerek i ostrą niewydolność nerek; należy poinformować pacjentów o ryzyku odwodnienia w związku z działaniami niepożądanymi ze strony żołądka i jelit i o konieczności zapobiegania odwodnieniu.

Hiperglikemia u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną
Liraglutyd nie jest zamiennikiem insuliny. U pacjentów zależnych od insuliny notowano występowanie cukrzycowej kwasicy ketonowej po gwałtownym przerwaniu jej podawania lub zmniejszeniu dawki.

Hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą typu 2
Podczas równoległego stosowania z pochodnymi sulfonylomocznika i/lub insuliną częściej może występować hipoglikemia; w celu zmniejszenia ryzyka jej wystąpienia, zaleca się zmniejszenie dawek pochodnych sulfonylomocznika i/lub insuliny.

Zachłyśnięcie podczas stosowania znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji
U pacjentów poddanych znieczuleniu ogólnemu lub głębokiej sedacji i przyjmujących leki z grupy agonistów GLP-1 występowały przypadki zachłystowego zapalenia płuc, dlatego przed procedurą znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji należy uwzględnić zwiększone ryzyko występowania zawartości resztkowej w żołądku spowodowane opóźnionym opróżnianiem żołądka.

Przeciwwskazania i ostrzeżenia w przypadku leczenia cukrzycy typu 2

Cukrzyca typu 1, kwasica ketonowa
Nie stosować u chorych na cukrzycę typu 1 ani w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej.

Przeciwwskazania i ostrzeżenia w przypadku stosowania leku w kontrolowaniu masy ciała

Kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego
W badaniach klinicznych dotyczących kontroli masy ciała, obserwowano częstsze występowanie kamicy żółciowej i zapalenia pęcherzyka żółciowego u pacjentów stosujących liraglutyd, niż u osób przyjmujących placebo; w pewnym stopniu może być to związane ze znacznym zmniejszeniem masy ciała; chorych należy poinformować o charakterystycznych objawach kamicy żółciowej i zapalenia pęcherzyka żółciowego.

Częstość pracy sercaW badaniach klinicznych dotyczących zmniejszania masy ciała obserwowano zwiększenie częstości pracy serca podczas stosowania liraglutydu, dlatego parametr ten należy regularnie monitorować; należy również poinformować chorego o objawach zwiększenia częstości pracy serca (kołatanie serca lub uczucie gwałtownego bicia serca w spoczynku), a u pacjentów, u których stwierdzono znaczący klinicznie, długotrwały wzrost częstości pracy serca w spoczynku, należy przerwać leczenie liraglutydem.

Dzieci i młodzież
U dzieci i młodzieży w wieku ≥12 lat odnotowywano epizody istotnej klinicznie hipoglikemii podczas leczenia liraglutydem; pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach hipoglikemii i odpowiednim postępowaniu w przypadku jej wystąpienia.

Szczególne grupy pacjentów
Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania liraglutydu w celu kontroli masy ciała u pacjentów w wieku ≥75 lat, osób stosujących inne leki w celu kontroli masy ciała, osób z otyłością wtórną spowodowaną zaburzeniami endokrynologicznymi lub zaburzeniami odżywiania, bądź stosujących leki, mogące powodować zwiększenie masy ciała, osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby; nie zaleca się stosowania liraglutydu w tych grupach pacjentów. Ponieważ stosowanie liraglutydu w celu kontroli masy ciała nie zostało zbadane u osób z łagodnymi ani umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, należy zachować ostrożność podczas stosowania u tych pacjentów.

Interakcje - Liraglutyd

Badania interakcji dla wszystkich wskazań przeprowadzono wyłącznie u osób dorosłych.

Pochodne sulfonylomicznika, insulina
Podczas równoległego stosowania liraglutydu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną częściej może występować hipoglikemia; w celu zmniejszenia ryzyka jej wystąpienia, zaleca się zmniejszenie dawek pochodnych sulfonylomocznika i/lub insuliny.
Nie stwierdzono interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych pomiędzy liraglutydem, stosowanym w leczeniu cukrzycy, a insuliną detemir po podawaniu pojedynczej dawki insuliny detemir 0,5 j./kg mc. w skojarzeniu z liraglutydem 1,8 mg u pacjentów z cukrzycą typu 2 w stanie wyrównania.

Metabolizm przy udziale cytochromu P-450, wiązanie z białkami
W warunkach in vitro liraglutyd wykazuje bardzo mały potencjał interakcji farmakokinetycznych związanych z cytochromem P-450 oraz wiązaniem z białkami osocza.

Wpływ na opróżnianie żołądka
Liraglutyd powoduje niewielkie opóźnienie w opróżnianiu żołądka, co może mieć wpływ na wchłanianie równocześnie podawanych leków, jednakże badania interakcji nie wykazały żadnego klinicznie istotnego opóźnienia wchłaniania.
Liraglutyd jako działanie niepożądane może powodować biegunkę, która może wpływać na wchłanianie jednocześnie podawanych leków doustnych.

Pochodne kumaryny
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny, nie można jednak takiej interakcji wykluczyć; w trakcie leczenia zaleca się częstsze monitorowanie INR.

Paracetamol
Liraglutyd nie zmienia całkowitej ekspozycji na paracetamol podany w pojedynczej dawce 1000 mg, c_max paracetamolu zmniejsza się o 31%, natomiast średni t_max wydłuża o 15 min; nie ma konieczności modyfikacji dawki w przypadku jednoczesnego stosowania.

Atorwastatyna
Liraglutyd nie zmienia całkowitej ekspozycji na atorwastatynę podaną w pojedynczej dawce 40 mg, c_max atorwastatyny zmniejsza się o 38%, natomiast średni t_max ulega wydłużeniu z 1 h do 3 h; nie ma konieczności dostosowania dawki w przypadku jednoczesnego stosowania.

Gryzeofulwina
Liraglutyd nie zmienia całkowitej ekspozycji na gryzeofulwinę podaną w pojedynczej dawce 500 mg, c_max gryzeofulwiny zwiększa się o 37%, natomiast średnia wartość t_max nie ulega zmianie; nie ma konieczności modyfikacji dawkowania w przypadku jednoczesnego stosowania.

Digoksyna
Podanie digoksyny w pojedynczej dawce 1 mg jednocześnie z liraglutydem powoduje zmniejszenie AUC i c_max digoksyny odpowiednio o 16% i 31% oraz wydłużenie t_max z 1 h do 1,5 h; dane te nie wskazują na konieczność dostosowania dawki digoksyny.

Lizynopryl
Podanie pojedynczej dawki 20 mg lizynoprylu jednocześnie z liraglutydem skutkuje zmniejszeniem AUC i c_max lizynoprylu odpowiednio o 15% i 27% oraz wydłużeniem t_max z 6 h do 8 h; dane te nie wskazują na konieczność dostosowania dawki lizynoprylu.

Doustne środki antykoncepcyjne
Liraglutyd, po podaniu pojedynczej dawki doustnego środka antykoncepcyjnego, zmniejsza wartość c_max etynyloestradiolu i lewonorgestrelu odpowiednio o 12% i 13%, zaś t_max obu substancji wydłuża o 1,5 h. Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na całkowitą ekspozycję zarówno etynyloestradiolu, jak i lewonorgestrelu. Działanie środka antykoncepcyjnego podczas jednoczesnego stosowania z liraglutydem nie powinno ulec osłabieniu.

Działania niepożądane - Liraglutyd

Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego występują częściej na początku leczenia; zwykle ustępują po kilku dniach lub tygodniach stosowania leku.

Działania niepożądane w przypadku leczenia cukrzycy typu 2
Bardzo często: nudności i biegunka.
Często: zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, hipoglikemia, brak łaknienia, zmniejszenie apetytu, ból głowy, zawroty głowy, przyspieszenie częstości pracy serca, wymioty, dyspepsja, ból w górnej części brzucha, zaparcia, zapalenie żołądka, nadmierne wytwarzanie gazów jelitowych, wzdęcie brzucha, refluks żołądkowo-jelitowy, dolegliwości ze strony brzucha, ból zęba, wysypka, zmęczenie, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zwiększenie aktywności lipazy i amylazy.
Niezbyt często: odwodnienie, zaburzenia smaku, opóźnione opróżnianie żołądka, kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, pokrzywka, świąd, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, złe samopoczucie.
Rzadko: reakcje anafilaktyczne, niedrożność jelit.
Bardzo rzadko: zapalenie trzustki, w tym martwicze zapalenie trzustki.
Z nieznaną częstością: amyloidoza skórna.

Działania niepożądane w przypadku stosowania leku w celu kontroli masy ciała
Bardzo często: ból głowy, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie.
Często: hipoglikemia zgłaszana przez pacjentów bez cukrzycy typu 2 na podstawie objawów, ale niepotwierdzonych w wynikach oznaczeń stężenia glukozy we krwi, bezsenność (głównie w czasie pierwszych 3 mies. leczenia), zawroty głowy, zaburzenia smaku, suchość w jamie ustnej, dyspepsja, zapalenie żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, ból w nadbrzuszu, nadmierne wytwarzanie gazów jelitowych, odbijanie się, wzdęcie brzucha, kamica żółciowa, wysypka, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, astenia, zmęczenie, zwiększenie aktywności lipazy i/lub amylazy.
Niezbyt często: odwodnienie, tachykardia, zapalenie trzustki, opóźnione opróżnianie żołądka, zapalenie pęcherzyka żółciowego, pokrzywka, złe samopoczucie.
Rzadko: reakcja anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek.
Z nieznaną częstością: niedrożność jelit, amyloidoza skórna.

Przedawkowanie
W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu leku do obrotu zgłoszono przypadki przyjęcia dawki do 72 mg. Zgłaszane zdarzenia obejmowały silne nudności, wymioty, biegunkę oraz ciężką hipoglikemię. W przypadku przedawkowania należy podjąć odpowiednie leczenie wspomagające w zależności od przedmiotowych i podmiotowych objawów klinicznych. Należy monitorować pacjenta pod kątem objawów odwodnienia oraz monitorować stężenie glukozy we krwi.

Ciąża i laktacja - Liraglutyd

Ciąża
U zwierząt wykazano szkodliwy wpływ na reprodukcję; potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Nie stosować u kobiet w ciąży, w przypadku planowania ciąży lub zajścia w ciążę należy przerwać stosowanie liraglutydu, a w przypadku chorych na cukrzycę, rozpocząć leczenie insuliną.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy lek jest wydzielany do pokarmu kobiecego. Badania na zwierzętach wykazały małe przenikanie do mleka liraglutydu i metabolitów o dużym podobieństwie strukturalnym; w badaniach nieklinicznych wykazano zmniejszenie wzrostu osesków szczurzych. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie - Liraglutyd

Cukrzyca
S.c., 1 ×/d, najlepiej o stałej porze, niezależnie od posiłków, w udo, brzuch lub górną część ramienia.

Dorośli i dzieci w wieku ≥10 lat
Początkowo 0,6 mg/d; po upływie co najmniej 1 tyg. dawkę należy zwiększyć do 1,2 mg/d, a po upływie kolejnego tygodnia dawkę można zwiększyć do maks. zalecanej dawki 1,8 mg/d. W przypadku stosowania w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika (wyłącznie u osób dorosłych) lub insuliną należy rozważyć zmniejszenie ich dawki w celu ograniczenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii.

Osoby w podeszłym wiekuNie ma konieczności dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku.

Zaburzenia czynności wątroby lub nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób z zaburzeniami czynności nerek lub z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Ze względu na ograniczone dane nie zaleca się stosowania w przypadku skrajnych zaburzeń czynności nerek lub ciężkiej niewydolności wątroby.

Dzieci w wieku <10 lat
Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u dzieci w wieku <10 lat.

Kontrola masy ciała
S.c., 1 ×/d, o stałej porze dnia, niezależnie od posiłków, w udo, brzuch lub górną część ramienia.

Dorośli
Początkowo 0,6 mg/d. Dawkę stopniowo zwiększać o 0,6 mg/d w odstępach co najmniej 7 dni, aż do zalecanej dawki podtrzymującej 3 mg/d. Jeśli przez kolejne 2 tyg. po zwiększeniu dawki pojawiają się objawy świadczące o złej tolerancji leku, należy rozważyć zakończenie leczenia. Należy przerwać leczenie, jeżeli po 12 tyg. stosowania w dawce 3 mg/d nie stwierdzono zmniejszenia początkowej masy ciała o co najmniej 5%. U osób z cukrzycą typu 2 w przypadku stosowania w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną należy rozważyć zmniejszenie ich dawki w celu ograniczenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii.

Młodzież w wieku ≥12 lat
Początkowo 0,6 mg/d. Dawkę stopniowo zwiększać o 0,6 mg/d w odstępach co najmniej 7 dni, aż do zalecanej dawki podtrzymującej 3 mg/d lub maks. dawki tolerowanej przez pacjenta. Należy przerwać leczenie i ocenić jego efekty, jeżeli po 12 tyg. stosowania dawki 3 mg/d lub maks. dawki tolerowanej nie stwierdzono zmniejszenia wartości wskaźnika BMI lub BMI z jednym odchyleniem standardowym o co najmniej 4%.

Dzieci w wieku 6–<12 lat
Leczenie powinno być rozpoczynane przez lekarza z doświadczeniem w leczeniu otyłości u dzieci. Początkowo 0,6 mg/d. Dawkę stopniowo zwiększać o 0,6 mg/d w odstępach co najmniej 7 dni, aż do zalecanej dawki podtrzymującej 3 mg/d lub maksymalnej dawki tolerowanej przez pacjenta. Leczenie należy przerwać i ocenić jego efekty, jeśli po 12 tyg. stosowania dawki 3 mg/d lub maks. dawki tolerowanej nie stwierdzono zmniejszenia wartości wskaźnika BMI lub z-score BMI o co najmniej 4%.

Osoby w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w wieku ≥65 lat. Ze względu na brak danych nie zaleca się stosowania u osób w wieku ≥75 lat.

Zaburzenia czynności wątroby lub nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby; zachować ostrożność w przypadku łagodnych i umiarkowanch zaburzeń czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Dzieci w wieku <6 lat
Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u dzieci w wieku <6 lat.

Uwagi dla Liraglutyd

Liraglutyd nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentów należy poinformować o o ryzyku wystąpienia hipoglikemii zwłaszcza w przypadku równoległego stosowania z pochodną sulfonylomocznika i/lub insuliną. Jeśli podczas stosowania liraglutydu wystąpią zawroty głowy (głownie podczas pierwszych 3 mies. leczenia), należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Przeczytaj też artykuły

• Cukrzyca typu 2

Preparaty na rynku polskim zawierające liraglutyd