Xembify - roztwór do wstrzykiwań podskórnych

Leczenie substytucyjne pierwotnych zespołów niedoborów odporności z upośledzonym wytwarzaniem przeciwciał. Leczenie substytucyjne hipogammaglobulinemii i nawracających zakażeń bakteryjnych u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową, u których profilaktyczna antybiotykoterapia nie powiodła się lub jest przeciwwskazana. Leczenie substytucyjne hipogammaglobulinemii i nawracających zakażeń bakteryjnych u pacjentów ze szpiczakiem plazmocytowym (szpiczakiem mnogim). Leczenie substytucyjne u pacjentów przed alogenicznym przeszczepieniem krwiotwórczych komórek macierzystych i po ich przeszczepieniu. Podawać s.c. w powłoki brzuszne, udo, ramię lub bok biodra za pomocą pompy infuzyjnej lub strzykawki. U niemowląt i dzieci miejsce podawania można zmieniać każdorazowo po podaniu 5–15 ml, u dorosłych można podzielić dawki >30 ml; nie ma ograniczeń dotyczących liczby miejsc podawania wlewu; miejsca podania powinny być oddalone od siebie co najmniej o 5 cm. W przypadku podawania z użyciem pompy infuzyjnej początkowo podawać z szybkością 10 ml/h/miejsce, w przypadku dobrej tolerancji szybkość można stopniowo zwiększać (w odstępach co najmniej 10 min) maks. do 20 ml/h/miejsce u dzieci i młodzieży oraz do maks. 25 ml/h/miejsce u dorosłych, podczas pierwszych 2 wlewów; w przypadku dobrej tolerancji tych wlewów szybkość podawania można dalej stopniowo zwiększać do 35 ml/h/miejsce. Można używać jednocześnie więcej niż jednej pompy infuzyjnej. Lek można stosować u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 0–18 lat. Schemat dawkowania powinien doprowadzić do osiągnięcia stężenia minimalnego IgG (oznaczanego przed kolejnym wlewem) co najmniej 5–6 g/l, a następnie osiągnięcia stężenia IgG mieszczącego się w zakresie wartości prawidłowych dla danego wieku. Konieczne może być podanie dawki nasycającej wynoszącej co najmniej 0,2–0,5 g/kg mc. (1–2,5 ml/kg mc.) w daw. podz. na kilka dni, z maks. dawką dobową 0,1–0,15 g/kg mc. Po osiągnięciu stałego miana IgG stosuje się dawki podtrzymujące w równych odstępach czasu, aż do osiągnięcia skumulowanej dawki 0,4–0,8 g/kg mc./mies. Konieczne może być wstrzykiwanie pojedynczych dawek w różne okolice anatomiczne. Stężenia minimalne IgG należy oznaczać w zależności od częstości występowania zakażeń. Aby zmniejszyć częstość występowania zakażeń, może być konieczne zwiększenie dawki i dążenie do większego stężenia minimalnego. Szczegółowe informacje – patrz: zarejestrowane materiały producenta.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, reakcja anafilaktyczna lub ciężka reakcja ogólnoustrojowa po podaniu ludzkiej immunoglobuliny w wywiadzie, niedobór IgA z przeciwciałami przeciw IgA, nadwrażliwość na immunoglobuliny ludzkie w wywiadzie.