HyQvia - roztwór do infuzji do podania s.c.

Leczenie substytucyjne pierwotnych zespołów niedoborów odporności z upośledzonym wytwarzaniem przeciwciał. Dawkowanie indywidualne. Chorzy nieleczeni dotychczas immunoglobulinami: dawka wymagana do osiągnięcia minimalnego stężenia 6 g/l wynosi 0,4–0,8 g/kg mc./mies.; odstęp pomiędzy dawkami wymagany do utrzymania stężenia stacjonarnego wynosi 2–4 tyg.; stężenia minimalne należy mierzyć i oceniać w zależności od częstości występowania zakażeń, aby zmniejszyć częstość ich występowania, konieczne może być zwiększenie dawki w celu osiągnięcia większych stężeń minimalnych (>6 g/l). Zaleca się, aby na początku leczenia tygodniowe odstępy między pierwszymi podaniami leku stopniowo wydłużać do 3–4 tyg. Chorzy leczeni wcześniej immunoglobuliną podawaną i.v.: lek podawać w tej samej dawce i z tą samą częstotliwością jak przy wcześniejszym leczeniu immunoglobuliną i.v.; w przypadku osób leczonych wcześniej w schemacie dawkowania 1 ×/3 tyg., po przeliczeniu dawki można wydłużyć odstęp między podaniami do 4 tyg. Chorzy leczeni wcześniej immunoglobuliną podawaną s.c.: lek podawać w tej samej dawce i z tą samą częstotliwością jak przy wcześniejszym leczeniu immunoglobuliną s.c., dawkę można dostosować i podawać co 3 lub 4 tyg.; pierwszy wlew należy wykonać tydzień po ostatnim podaniu uprzednio stosowanej immunoglobuliny.
Leczenie substytucyjne wtórnych niedoborów odporności u pacjentów, u których występują ciężkie lub nawracające zakażenia, w przypadku których leczenie przeciwdrobnoustrojowe okazało się nieskuteczne oraz z potwierdzonymi zaburzeniami wytwarzania swoistych przeciwciał (brak ≥2-krotnego zwiększenia miana swoistych IgG w odpowiedzi na szczepionkę polisacharydową i polipeptydową przeciwko pneumokokom) lub stężenie IgG w surowicy wynosi <4 g/l. Zalecana dawka wynosi 0,2–0,4 g/kg mc. co 3–4 tyg.; w razie konieczności należy dostosować dawkę w celu uzyskania optymalnej ochrony przed zakażeniami. U pacjentów z utrzymującym się zakażeniem konieczne może być zwiększenie dawki, natomiast w przypadku braku zakażenia można rozważyć jej zmniejszenie.
Leczenie immunomodulacyjne przewlekłej zapalnej polineuropatii demielinizacyjnej jako leczenie podtrzymujące po ustabilizowaniu stanu pacjenta za pomocą immunoglobuliny podawanej i.v. (IVIg). Przed rozpoczęciem leczenia należy obliczyć równoważną dawkę tygodniową, dzieląc planową dawkę przez planowy odstęp między dawkami wyrażony w tyg. Typowy zakres odstępu między dawkami wynosi 3–4 tyg. Zalecana dawka 0,3–2,4 g/kg mc./mies., podawana jest w 1–2 sesjach w ciągu 1–2 dni. W celu osiągnięcia oczekiwanej odpowiedzi klinicznej dawka może wymagać dostosowania. W razie pogorszenia stanu klinicznego dawkę można zwiększyć do maks. zalecanej dawki 2,4 g/kg mc./mies. Szczegółowe informacje dotyczące schematu zwiększania dawki – patrz: zarejestrowane materiały producenta. W przypadku gdy pacjent jest w stabilnym stanie klinicznym, może być konieczne okresowe zmniejszanie dawki, w celu określenia czy nadal potrzebne jest podawanie immunoglobuliny.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, nadwrażliwość na immunoglobuliny ludzkie, w szczególności w bardzo rzadkich przypadkach niedoboru IgA, kiedy u pacjenta obecne są przeciwciała przeciw IgA, stwierdzona układowa nadwrażliwość na hialuronidazę lub rekombinowaną hialuronidazę ludzką. Nie podawać i.v. ani i.m.