Cuvitru - roztwór do wstrzykiwań

Leczenie substytucyjne pierwotnych zespołów niedoborów odporności z upośledzonym wytwarzaniem przeciwciał. Schemat dawkowania powinien doprowadzić do osiągnięcia stężenia IgG (oznaczanego przed kolejnym wlewem) co najmniej 5–6 g/l. Konieczne może być podanie dawki nasycającej wynoszącej co najmniej 0,2–0,5 g/kg mc. (1–2,5 ml/kg mc.) w daw. podz. na kilka dni, z maks. dawką dobową 0,1–0,15 g/kg mc. Po osiągnięciu stałego miana IgG stosuje się dawki podtrzymujące w równych odstępach czasu, aż do osiągnięcia skumulowanej dawki 0,3–1 g/kg mc./mies.
Leczenie substytucyjne w przypadku wtórnych niedoborów odporności u pacjentów z ciężkimi lub nawracającymi zakażeniami, których leczenie przeciwdrobnoustrojowe okazało się nieskuteczne oraz z zaburzeniami wytwarzania swoistych przeciwciał (brak ≥2-krotnego zwiększenia miana swoistych IgG w odpowiedzi na szczepionkę polisacharydową lub polipeptydową przeciwko pneumokokom) lub ze stężeniem IgG w surowicy <4 g/l. Zalecana dawka podawana w równych odstępach czasu powinna osiągnąć skumulowaną dawkę 0,2–0,4 g/kg mc./mies. Konieczne może być wstrzykiwanie pojedynczych dawek w różne okolice anatomiczne. Stężenia minimalne IgG należy oznaczać w zależności od częstości występowania zakażeń. Dawkę należy dostosować tak, aby osiągnąć optymalną ochronę przed zakażeniami; u pacjentów z utrzymującym się zakażeniem konieczne może być zwiększenie dawki, natomiast w przypadku braku zakażenia można rozważyć jej zmniejszenie.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciężki niedobór IgA i nadwrażliwość na immunoglobuliny ludzkie w wywiadzie. Nie podawać donaczyniowo ani domięśniowo.

Lek można stosować u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 0–18 lat. Podawać s.c. w powłoki brzuszne, udo, ramię lub bok biodra za pomocą pompy infuzyjnej lub strzykawki. U niemowląt i dzieci miejsce podawania można zmieniać każdorazowo po podaniu 5–15 ml, u dorosłych można podzielić dawki >30 ml; nie ma ograniczeń dotyczących liczby miejsc podawania wlewu. W przypadku podawania z użyciem pompy infuzyjnej początkowo podawać z szybkością 10 ml/h/miejsce, w przypadku dobrej tolerancji szybkość można stopniowo zwiększać (w odstępach co najmniej 10 min) maks. do 20 ml/h/miejsce przy 2 pierwszych wlewach. Szczegółowe informacje dotyczące podawania – patrz: zarejestrowane materiały producenta.