Lithium Carbonicum GSK - tabletki

Lit jest podawany w postaci soli – węglanu litu. Jest zaliczany do leków stabilizujących nastrój. Mechanizm działania litu nie został do końca poznany. Lit może zastępować jony innych potasowców (potasu, sodu), co wpływa na przesunięcie wzajemnego stosunku tych jonów wewnątrz i na zewnątrz komórki. Jony sodu i potasu odgrywają ważną rolę w czynności elektrycznej komórek nerwowych (są nośnikami ładunku elektrycznego). Jony warunkują istnienie potencjału elektrycznego komórek. Lit może naśladować właściwości sodu i potasu w czynności komórek nerwowych. Lek ten może wpływać na uwalnianie niektórych neuroprzekaźników (substancji przekazujących informacje w obrębie układu nerwowego) i ich wychwyt zwrotny (transport z przestrzeni międzykomórkowej z powrotem do komórki nerwowej) poprzez ww. działanie. Lit nasila uwalnianie serotoniny z określonych obszarach mózgu, co wpływa na jego działanie przeciwdepresyjne i przeciwagresywne. Lit osłabia działanie dopaminy przez co wywiera działanie przeciwmaniakalne. Lek hamuje działanie hormonu antydiuretycznego, przez co dochodzi do zwiększonego wydalania moczu i nadmiernego pragnienia. Lit wpływa na uwalnianie hormonów tarczycy, przez co może prowadzić do jej niedoczynności.
Po doustnym podaniu lek łatwo się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po ok. 2–4 h. Biologiczny okres półtrwania jest zmienny i najczęściej wynosi ok. 19 h. Przenika do płynu komórkowego i pozakomórkowego, a także do pokarmu kobiecego. Jest wydalany głównie przez nerki (ok. 95%), a niewielkie ilości są usuwane z potem (4–5%).

Preparat jest wskazany:
• W leczeniu epizodu maniakalnego w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych
• W zapobieganiu nawrotom zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
• W celu zmniejszenia nasilenia i częstości występowania kolejnych epizodów manii u chorych ze stanami maniakalnymi w wywiadzie
• W celu zapobiegania występowaniu epizodów depresji w zaburzeniach depresyjnych nawracających.

Niestety, nawet, jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Przeciwwskazaniami do stosowania preparatu są również:
• Ciężka niewydolność nerek
• świeżo przebyty zawał serca
• organiczne uszkodzenia mózgu
• białaczka
• ciąża
• okres karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Chorych na depresję lub z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi podczas leczenia należy dokładnie obserwować (o serwacje powinien prowadzić lekarz oraz osoby z najbliższego otoczenia) ze względu na możliwość pogorszenia stanu klinicznego i wystąpienia myśli i/lub prób samobójczych (szczególnie na początku leczenia lub w przypadku zmiany dawki). Każdą niepokojącą zmianę zachowania należy zgłosić lekarzowi.

U osób po zabiegach chirurgicznego leczenia otyłości może być konieczne podawanie mniejszej dawki podtrzymującej litu. Konieczne jest ścisłe kontrolowanie stężenia litu we krwi, ze względu na ryzyko jego toksyczności do czasu ustabilizowania się masy ciała pacjenta.

Lit jest inhibitorem kanałów sodowych w mięśniu sercowym, może ujawnić lub nasilić objawy zespołu Brugadów, dziedzicznej choroby kanałów sodowych mięśnia sercowego z typowymi zmianami w zapisie EKG (blok prawej odnogi pęczka Hisa z uniesieniem odcinka ST w prawych odprowadzeniach przedsercowych), co może prowadzić do zatrzymania krążenia lub nagłego zgonu. Nie należy stosować litu u chorych z rozpoznaniem zespołu Brugadów lub z zespołem Brugadów w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność u osób, u których w wywiadzie rodzinnym stwierdzono zatrzymanie krążenia lub nagły zgon. W przypadku braku alternatywnej metody terapii i podjęcia decyzji o rozpoczęciu leczenia litem, należy je prowadzić w warunkach klinicznych i przeprowadzić badanie EKG na początku leczenia i okresowo w jego trakcie.

Podczas stosowania preparatu może wystąpić hiperkalcemia, której w niektórych przypadkach może towarzyszyć nadczynność przytarczyc. Przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć stężenie wapnia we krwi oraz powtarzać takie oznaczenie okresowo w trakcie leczenia, a jeśli to konieczne, oznaczać również stężenie hormonu przytarczyc.

Z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia objawów toksycznych, preparat nie powinien być stosowany u osób, u których występuje:
• ciężka niewydolność nerek
• choroba sercowo-naczyniowa
• nieleczona niedoczynność tarczycy
• niewyrównane stężenie jonów sodu we krwi, wynikające z odwodnienia
• choroba Addisona
• zmniejszona podaż soli z dietą.

Należy zachować szczególną ostrożność u osób z:
• chorobą Parkinsona
• zaburzeniami czynności węzła zatokowego i przewodnictwa zatokowo-komorowego
• padaczką
• łuszczycą
• wrodzoną nużliwością mięśni
• cukrzycą
• schizofrenią.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badanie czynności tarczycy, nerek i serca oraz oznaczenie stężenia sodu i glukozy we krwi.

W następujących przypadkach, pacjent musi być szczegółowo monitorowany:
• jeśli zachodzi konieczność równoległego stosowania elektrowstrząsów, gdyż odnotowano przypadki zwiększonego ryzyka neurologicznych działań niepożądanych
• w czasie równoległego stosowania neuroleptyków, ponieważ w przypadku pojawienia się objawów neurotoksyczności leczenie powinno zostać przerwane po konsultacji z lekarzem.

W następujących przypadkach należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, który prawdopodobnie zaleci odstawienie preparatu i poinformuje o dalszym postępowaniu:
• zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. wydłużenie odstępu QT w EKG)
• zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. wymioty, biegunka, odwodnienie)
• zaburzenia neurologiczne (np. ataksja, drżenie, hipertonia, mimowolne skurcze mięśniowe, hiperrefleksja, zaburzenia mowy, splątanie, senność, oczopląs).

Stosowanie preparatu może w rzadkich przypadkach doprowadzić do ostrej niewydolności nerek.

Należy zachować ostrożność w przypadku osób w podeszłym wieku, gdyż są one bardziej narażone na wystąpienie toksycznych działań preparatu.

Preparat hamuje wychwyt zwrotny sodu w kanalikach nerkowych, podczas leczenia należy przyjmować odpowiednio dużą ilość wody i sodu. W przypadku długotrwałego leczenia może dochodzić do zmian prowadzących do zaburzeń czynności nerek, należy ją okresowo kontrolować.

Informacje o dodatkowych składnikach preparatu:
Preparat zawiera laktozę; nie powinien być stosowany u osób z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Podczas jego stosowania zachowaj ostrożność!

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Ze względu na mały współczynnik terapeutyczny leku, dawkę należy ustalić indywidualnie, na podstawie stężenia litu w surowicy i uzyskiwanej poprawy klinicznej. Zwykle 0,5–1,25 g/dobę w co najmniej 3 dawkach podzielonych. Dawkę dobową należy zwiększać stopniowo.

W początkowym okresie leczenia stężenie litu w surowicy należy kontrolować przynajmniej 1 ×/tydzień, następnie kontrolę można przeprowadzać co 1–2 miesięcy, a podczas remisji co 2–3 miesiące.

W zapobieganiu nawrotom zaburzeń afektywnych zalecane jest utrzymanie stężenia litu w zakresie 0,5–0,8 mmol/l. W ostrych stanach maniakalnych 1,5–2 g/dobę w co najmniej 3 dawkach podzielonych (stężenie litu w surowicy w zakresie 0,6–1,2 mmol/l), po ustąpieniu ostrej fazy dawkę należy zmniejszyć.

Poreparat należy odstawiać stopniowo przez okres przynajmniej 2 tygodni. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów toksyczności leczenie natychmiast przerwać.

Nie zaleca się stosowania u dzieci w wieku <12 lat.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku.

Stosowanie preparatu w czasie ciąży i w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Należy zachować ostrożność stosując preparat równolegle z następującymi lekami:
• chloropromazyna i inne pochodne fenotiazyny (mogą się nasilać objawy pozapiramidowe i powodować objawy neurotoksyczności)
• haloperydol i prawdopodobnie inne neuroleptyki (może wywołać zespół encefalopatyczny, w niektórych przypadkach może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu)
• selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) (mogą one nasilać toksyczne działanie litu)
• leki z grupy antagonistów wapnia (zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: nudności, wymioty, biegunka, drżenia, ataksja, szum w uszach)
• leki moczopędne (zwłaszcza tiazydowe i amiloryd), a także dieta ubogosodowa, zwiększona utrata jonów sodowych (np. w przypadku nadmiernej potliwości) hamują eliminację litu i nasilają jego kumulację
• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą powodować wystąpienie manii i szybkiej zmiany faz (manii i depresji)
• leki zwiotczające (ich działanie może się nasilać i wydłużać)
• duże dawki jodu (nasila się ich działanie hamujące na czynność tarczycy)
• pochodne amfetaminy (ich działanie jest hamowane)
• topiramat (mogą wystąpic objawy toksyczności litu, należy kontrolować jego stężenie podczas równoległego stosowania).

Wydalanie litu z moczem mogą hamować: NLPZ (w tym selektywne inhibitory COX-2), tetracykliny, metylodopa, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II.
Ksantyny (np. aminofilina, kofeina, teofilina), związki alkalizujące (np. węglan sodu), mocznik, inhibitory anhydrazy węglanowej mogą nasilać eliminację litu.

Jak każdy lek, również Lithium Carbonicum GSK może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Wystąpienie i nasilenie działań niepożądanych zależą od wrażliwości chorego oraz stężenia leku w osoczu.

Bardzo często może wystąpić: hiperkalcemia.

Ponadto, z nieznaną częstością, mogą wystąpić: leukocytoza, wole, niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, nadczynność przytarczyc, gruczolak przytarczyc, przerost przytarczyc, hiperglikemia, zwiększenie masy ciała, anoreksja, omamy, senność, zaburzenia pamięci, drgawki, drżenia mięśniowe (drobnofaliste i grubofaliste), ataksja, ruchy choreoatetotyczne, zaburzenia przewodnictwa nerwowego, wzmożenie odruchów ścięgnistych, objawy pozapiramidowe, napady drgawkowe, niewyraźna mowa, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), oczopląs, osłupienie, śpiączka, guz rzekomy mózgu, bóle głowy, zaburzenia smaku, myasthenia gravis, zaburzenia widzenia – mroczki, niewyraźne widzenie, arytmia, bradykardia, zaburzenia czynności węzła zatokowego, obrzęki obwodowe, zmiany EKG – odwracalne spłaszczenie i odwrócenie załamka T, zespół Brugadów (ujawnienie lub nasilenie), niewydolność krążenia obwodowego, niedociśnienie, objaw Raynauda, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej żołądka, ślinotok, suchość błon śluzowych jamy ustnej, łysienie, trądzik, zapalenie grudek chłonnych mieszków włosowych, świąd, nasilenie łuszczycy, wysypka, owrzodzenia, nadmierne rogowacenie skóry, inne objawy nadwrażliwości skóry, polekowa reakcja lichenoidalna, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), bóle stawów, bóle mięśniowe, objawy cukrzycy nerkowo pochodnej, nietrzymanie moczu, po długotrwałym leczeniu litem zmiany histologiczne (w tym nefropatia kanalikowo-miąższowa) oraz zaburzenia czynności nerek, mikrotorbiele, gruczolak kwasochłonny nerki (onkocytoma), rak kanalików zbiorczych nerki (w leczeniu długotrwałym) u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, impotencja, zaburzenia seksualne, obrzęki.