Atram 6,25 mg - tabletki

Substancją czynną preparatu jest karwedilol, lek działający zarówno na receptory alfa- jak i beta-adrenergiczne (lek alfa- i beta-adrenolityczny). Działanie karwedilolu polega na blokowaniu receptorów adrenergicznych typu alfa (alfa-1) i beta (zarówno beta-1 jak i beta-2). Receptory adrenergiczne występują na powierzchni komórek nerwowych, mięśniowych lub gruczołowych w licznych tkankach i narządach. W warunkach fizjologicznych pobudzane są przez uwalnianą po aktywacji współczulnego układu nerwowego adrenalinę lub noradrenalinę. Farmakologiczne zablokowanie receptorów uniemożliwia ich pobudzenie, a przez to ogranicza skutki działania adrenaliny czy noradrenaliny na tkanki docelowe posiadające receptory alfa lub beta. Adrenalina powoduje zwiększenie częstotliwości rytmu serca oraz skurcz obwodowych naczyń krwionośnych. Działanie karwedilolu prowadzi do rozszerzenia naczyń, co wynika głównie z blokowania receptorów alfa1-adrenergicznych. Blokada receptorów beta prowadzi do zmniejszenia aktywności układu renina-angotensyna-aldosteron (RAA), zwiększenie wydzielania reniny jest bowiem powodowane przez pobudzenie układu współczulnego. Dochodzi do znacznego zmniejszenia aktywności reninowej osocza i zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego. U chorych z nadciśnieniem tętniczym skutkiem działania preparatu jest obniżenie ciśnienia tętniczego i niewielkie zmniejszenie częstotliwości rytmu serca. U chorych ze stabilną dławicą piersiową karwedilol wykazuje działanie przeciwniedokrwienne i zmniejsza częstość epizodów bólowych. U chorych z zaburzeniami czynności lewej komory lub zastoinową niewydolnością serca korzystnie wpływa na parametry hemodynamiczne, frakcję wyrzutową i wymiary lewej komory. Karwedilol nie wpływa niekorzystnie na profil lipidowy ani na stężenie elektrolitów.

Maksymalne stężenie karwedilolu we krwi osiągane jest w ciągu około 1 godziny po doustnym przyjęciu leku. Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną karwedilolu, ale wydłuża czas potrzebny do uzyskania stężenia maksymalnego.

Preparat jest wskazany w leczeniu:

• nadciśnienia tętniczego samoistnego

• przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej

• wspomagającym umiarkowanej lub ciężkiej stabilnej, przewlekłej niewydolności serca.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Nie stosować, jeżeli występuje:

• niestabilna lub niewyrównana niewydolność serca klasy IV wg NYHA, wymagająca dożylnego stosowania leków inotropowych (leków wpływających na siłę skurczu mięśnia sercowego)

• objawowe zaburzenia czynności wątroby

• stany skurczowe oskrzeli lub astma oskrzelowa

• blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (u chorych bez stymulatora serca)

• ciężka bradykardia (częstotliwość rytmu serca mniejsza niż 50 uderzeń na minutę)

• wstrząs kardiogenny

• zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy)

• ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 85 mmHg).

Nie stosować w ciąży, chyba że w opinii lekarza jest to bezwzględnie konieczne. Nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Chorzy z przewlekłą zastoinową niewydolnością serca rozpoczynający stosowanie preparatu powinni pozostawać pod nadzorem lekarza; leczenie jest rozpoczynane od etapu indywidualnego dostosowania dawki. W przypadku nasilenia niewydolności serca lub zatrzymania płynów w okresie dostosowywania dawki, zwiększa się dawkę leku moczopędnego, a dalsze zwiększanie dawki karwedilolu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stanu stabilnego klinicznie. Niekiedy konieczne jest zmniejszenie dawki karwedilolu lub jego czasowe odstawienie.

Wymagana jest ostrożność u chorych z przewlekłą niewydolnością serca, leczonych digoksyną, lekami moczopędnymi i/lub inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), ponieważ zarówno karwedilol jak i digoksyna wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

W okresie stosowania preparatu u chorych z przewlekłą niewydolnością serca i niskim ciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, rozległymi zmianami naczyniowymi i/lub u chorych z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić przejściowe nasilenie zaburzeń czynności nerek. Należy uważnie kontrolować czynność nerek podczas zwiększania dawki karwedilolu. W przypadku nasilenia zaburzeń czynności nerek konieczne może być zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania karwedilolu.

U chorych z zaburzeniami czynności lewej komory serca po zawale serca zastosowanie karwedilolu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stabilnego stanu klinicznego i po upływie co najmniej 48 godzin stosowania inhibitora ACE w dawce ustalonej co najmniej 24 godziny przed włączeniem karwedilolu.

Przed rozpoczęciem stosowania preparatu u chorych z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), którzy nie przyjmują leków doustnych ani wziewnych, lekarz oceni czy korzyści są większe od możliwego ryzyka.

U chorych ze zwiększonym ryzykiem skurczu oskrzeli może wystąpić zwiększenie oporu w drogach oddechowych i zespół zaburzeń oddechowych; chory powinien być monitorowany, szczególnie podczas rozpoczynania leczenia i w okresie zwiększania dawki.

Chorzy na cukrzycę powinni zachować szczególną ostrożność, ponieważ karwedilol może zaburzać kontrolę stężenia glukozy we krwi oraz maskować wczesne objawy hipoglikemii, takie jak uczucie kołatania serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca czy pocenie się. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie w początkowym okresie stosowania preparatu i każdorazowo podczas zwiększania dawki.

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku występowania choroby naczyń obwodowych (w tym objawy zespołu Raynauda), ponieważ może wystąpić nasilenie objawów.

Preparat może maskować objawy nadczynności tarczycy, w tym zwiększoną częstotliwość rytmu serca (tachykardię).

Preparat może powodować zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardię). Jeżeli częstotliwość rytmu serca w spoczynku będzie mniejsza niż 55 uderzeń na minutę, należy skonsultować się z lekarzem; konieczne może być zmniejszenie stosowanej dawki.

Preparat może zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne. Należy zachować szczególną ostrożność w trakcie leczenia odczulającego oraz u osób, u których kiedykolwiek wystąpiły reakcji nadwrażliwości lub ciężkie reakcje anafilaktyczne. W tej grupie chorych ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych jest zwiększone, a beta-blokery (w tym karwedilol) mogą powodować zmniejszenie skuteczności działania stosowanej w takich przypadkach adrenaliny (epinefryny).

Bardzo rzadko w okresie stosowania preparatu mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, takie jak martwica toksyczna rozpływna naskórka i zespół Stevensa i Johnsona. Wystąpienie ww. reakcji wymaga zaprzestania stosowania preparatu.

Przed rozpoczęciem stosowania preparatu chorych na łuszczycę, lekarz rozważy czy oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka związanego z leczeniem.

Jeżeli planujesz jakikolwiek zabieg wymagający znieczulenia, poinformuj lekarza anestezjologa o stosowaniu karwedilolu. Mogą wystąpić interakcje karwedilolu z lekami stosowanymi podczas znieczulenia, co może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych.

U chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy stosowanie beta-blokerów wymaga równoległego stosowania leków blokujących receptory alfa-adrenergiczne. Karwedilol oprócz blokowania receptorów beta, ma także działanie blokujące receptory alfa, jednakże ze względu na brak doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w tej grupie chorych należy zachować ostrożność.

Należy zachować ostrożność u chorych z dławicą naczynioskurczową (Prinzmetala); nie ma doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w tej grupie chorych.

Preparat może powodować zmniejszenie wydzielania łez, co szczególnie powinny wziąć pod uwagę osoby stosujące soczewki kontaktowe.

Nie wolno nagle przerywać stosowania preparatu, zwłaszcza u osób z chorobą niedokrwienną serca. Jeżeli wymagane jest zaprzestanie leczenia, należy stopniowo zmniejszać dawkę w okresie 2 tygodni, stosując się ściśle do zaleceń lekarza.

Stosować ostrożnie w przypadku występowania nużliwości mięśni (miastenia gravis).

Stosować ostrożnie u chorych z nadciśnieniem tętniczym chwiejnym lub wtórnym.

U chorych z zaburzeniami czynności nerek nie stwierdzono wpływu długotrwałego stosowania preparatu na współczynnik przesączania kłębuszkowego.

Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera laktozę; osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu

• preparat zawiera sacharozę; osoby z dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy lub niedoborem sacharazy–izomaltazy nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat, w zależności od indywidualnej reakcji na leczenie, może powodować zawroty głowy, omdlenia, uczucie zmęczenia i inne działania niepożądane, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Działanie takie może wystąpić zwłaszcza na początku leczenia, podczas zwiększania dawki, w przypadku zmiany preparatu na inny lek, a także jeżeli w okresie leczenia spożywany jest alkohol.

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:

Nadciśnienie tętnicze samoistne: początkowo 12,5 mg 1 raz na dobę przez 2 dni, następnie 25 mg 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawka jest zwiększana w odstępach co najmniej 2 tygodniowych do maksymalnej dawki 50 mg na dobę, przyjmowanej 1 raz na dobę lub w 2 dawkach podzielonych. Preparat może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie tiazydowymi lekami moczopędnymi.

Przewlekła, stabilna dławica piersiowa: początkowo 12,5 mg 2 razy na dobę przez 2 dni, następnie 25 mg 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawka jest zwiększana w odstępach co najmniej 2 tygodniowych do maksymalnej dawki 100 mg na dobę, przyjmowanej w 2 dawkach podzielonych. U osób w podeszłym wieku dawka maksymalna wynosi 50 mg na dobę (tj. 25 mg 2 razy na dobę).

Stabilna, przewlekła niewydolność serca: leczenie jest rozpoczynane od etapu indywidualnego dostosowania dawki. Początkowo 3,125 mg 2 razy na dobę przez 2 tygodnie; w przypadku dobrej tolerancji dawka jest podwajana, z zachowaniem co najmniej 2 tygodniowych odstępów, aż do największej dawki tolerowanej przez pacjenta.

Dawka maksymalna wynosi 25 mg 2 razy na dobę u chorych z ciężką zastoinową niewydolnością serca oraz u chorych z łagodną i umiarkowaną zastoinową niewydolnością serca i o masie ciała mniejszej niż 85 kg. U chorych z łagodną i umiarkowaną zastoinową niewydolnością serca i o masie ciała większej niż 85 kg dawka maksymalna wynosi 50 mg 2 razy na dobę.

Preparat stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi standardowo w leczeniu przewlekłej niewydolności serca; preparat może również być stosowany u osób, u których nie można stosować inhibitorów konwertazy angiotensyny, bądź u osób nie leczonych glikozydami naparstnicy, hydralazyną lub azotanami.

W okresie dostosowywania dawki może wystąpić przemijające nasilenie niewydolności serca. W takim przypadku zwykle nie ma konieczności przerwania leczenia, ale nie należy zwiększać dawki do czasu uzyskania stabilizacji.

Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo po zwiększeniu dawki chory powinien pozostawać pod obserwacją lekarza kardiologa przez co najmniej 2 godziny. W okresie ustalania dawki zaleca się ścisłe monitorowanie częstotliwości rytmu serca, ciśnienia tętniczego, płytek krwi, czynności nerek oraz objawów nasilenia niewydolności serca. W przypadku konieczności zmniejszenia dawki lub zaprzestania leczenia, należy dawkę zmniejszać stopniowo, według zaleceń lekarza. Nie wolno nagle przerywać leczenia.

Jeżeli stosowanie preparatu zostanie przerwane na 2 tygodnie lub dłużej, ponowne leczenie należy rozpoczynać od dawki 3, 125 mg 2 razy na dobę i zwiększać ją stopniowo, zgodnie z wyżej opisanym schematem.

Szczególne grupy chorych:

U chorych w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej. Osoby w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwe na działanie karwedilolu; zalecana jest ostrożność i wnikliwa obserwacja chorych.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Nie należy stosować preparatu u chorych z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby. U chorych z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne może być dostosowanie dawkowania.

U chorych z zaburzeniami czynności nerek zwykle nie ma konieczności dostosowania dawkowania.

Nie wolno nagle przerywać leczenia. W razie konieczności zaprzestania leczenia, dawkę należy zmniejszać stopniowo, zgodnie z zaleceniami lekarza.

Sposób podawania:

Tabletki należy przyjmować podczas posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Nie stosować w ciąży, chyba że lekarz po rozważeniu oczekiwanych korzyści i możliwego ryzyka, uzna stosowanie preparatu za bezwzględnie konieczne. Tylko lekarz może ocenić stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku.

Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Karwedilol może wpływać na dostępność biologiczną leków transportowanych przez glikoproteinę P.

Należy zachować ostrożność, jeżeli równolegle z preparatem stosowana jest:

• digoksyna – należy monitorować stężenie digoksyny we krwi w okresie rozpoczynania leczenia karwedilolem oraz podczas dostosowania jego dawki; karwedilol nie wpływa na stężenie digoksyny podawanej dożylnie; skojarzone stosowanie karwedilolu i digoksyny może wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego

• cyklosporyna – należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi po rozpoczęciu leczenia karwedilolem i w okresie dostosowania jego dawki; konieczne może być dostosowanie dawkowania cyklosporyny; w przypadku dożylnie podawanej cyklosporyny nie przewiduje się interakcji z karwedilolem

• takrolimus – karwedilol może wpływać na dostępność biologiczną takrolimusu

• amiodaron – hamuje aktywność izoenzymu CYP2C9, co przyczynia się do zwiększenia stężenia karwedilolu i ryzyka nasilenia blokady receptorów beta-adrenergicznych

• ryfampicyna – możliwe zmniejszenie stężenia karwedilolu we krwi i osłabienie jego działania; zalecane jest monitorowanie skuteczności leczenia

• paroksetyna, fluoksetyna – oba leki hamują aktywność izoenzymu CYP2D6, co przyczynia się do zwiększenia stężenia karwedilolu, jednakże nie obserwowano skutków klinicznych

• klonidyna – możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i zmniejszenie częstotliwości rytmu serca; nie należy przerywać stosowania klonidyny w okresie stosowania karwedilolu; jeżeli planowane jest przerwanie leczenia skojarzonego, należy najpierw przerwać stosowanie karwedilolu, na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawek klonidyny

• cymetydyna – możliwe zwiększenie ekspozycji na karwedilol; w pierwszych dniach takiego leczenia skojarzonego, chorzy powinni pozostawać pod obserwacją

• sok grejpfrutowy – zalecane jest unikanie spożywania soku grejpfrutowego

• insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe – działanie hipoglikemizujące może ulec nasileniu; beta-blokery, w tym karwedilol, mogą maskować objawy hipoglikemii (np. zwiększenie częstotliwości rytmu serca); w przypadku równoległego stosowania leków przeciwcukrzycowych i karwedilolu należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi

• inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO) oraz leki przeciwnadciśnieniowe zmniejszające stężenie katecholamin, takie jak np. rezerpina – ryzyko zmniejszenia częstotliwości rytmu serca oraz ciężkiego niedociśnienia tętniczego; chory powinien pozostawać pod uważną obserwacją

• leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) lub amiodaron – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego; chory powinien pozostawać pod uważną obserwacją, należy monitorować zapis EKG oraz wartości ciśnienia tętniczego; dożylne podawanie wymienionych leków jest przeciwwskazane

• leki blokujące kanały wapniowe, takie jak werapamil lub diltiazem – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego; chory powinien pozostawać pod uważną obserwacją, należy monitorować zapis EKG oraz wartości ciśnienia tętniczego; dożylne podawanie wymienionych leków jest przeciwwskazane

• leki blokujące kanały wapniowe z grupy dihydropirydyny (np. nifedypina, amlodypina, felodypina, lacydypina) – ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i nasilenia niewydolności serca; leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarską

• leki przeciwnadciśnieniowe (np. inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne, leki blokujące receptory alfa adrenergiczne), leki rozszerzające naczynia krwionośne (np. nitrogliceryna i inne azotany) i inne leki mogące obniżać ciśnienie tętnicze – ryzyko nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienia tętniczego

• preparaty stosowane do znieczulenia – może dojść do zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego i ciężkiego niedociśnienia tętniczego (należy poinformować lekarza anestezjologa o stosowaniu karwedilolu); parametry życiowe chorego powinny być monitorowane

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – przeciwnadciśnieniowe działanie karwedilolu może ulec osłabieniu

• beta2 mimetyki o działaniu rozszerzającym oskrzela – chory powinien pozostawać pod obserwacją, ponieważ działanie leków rozszerzających oskrzela może ulec osłabieniu skutkiem stosowania beta-blokerów (karwedilol)

• pochodne ergotaminy – możliwe nasilenie działania zwężającego naczynia i nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego

• estrogeny, kortykosteroidy – przeciwnadciśnieniowe działanie karwedilolu może ulec osłabieniu w wynika zatrzymania wody i sodu

• leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe – możliwe nasilenie ich działania

• spożywanie alkoholu – możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego karwedilolu i wystąpienie działań niepożądanych.

Jak każdy lek, również Atram 6,25 mg, -12,5 mg, -25 mg, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Ryzyko wystąpienia większości działań niepożądanych jest podobne we wszystkich wskazaniach.

Bardzo często: zawroty głowy, bóle głowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, uczucie zmęczenia/znużenia.

Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli/płuc, niedokrwistość, zwiększenie masy ciała, zwiększenie stężenia cholesterolu, zwiększenie/zmniejszenie stężenia glukozy we krwi u chorych na cukrzycę, depresja, obniżenie nastroju, zmniejszone wydzielanie łez (szczególnie istotne w przypadku osób używających soczewek kontaktowych), zaburzenia widzenia, podrażnienie oczu, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), zatrzymanie płynów, zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej, zaburzenia krążenia obwodowego (ziębnięcie kończyn, nasilenie chromania przestankowego i objawów zespołu Raynauda, choroba naczyń obwodowych), niedociśnienie ortostatyczne, duszność, obrzęk płuc, astma u osób podatnych, nudności, wymioty biegunka, zaparcia, bóle brzucha, bóle kończyn, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek u chorych z rozsianymi zmianami naczyniowymi, zaburzenia oddawania moczu, zakażenia dróg moczowych, impotencja, obrzęki, bóle.

Niezbyt często: zaburzenia snu, omdlenia, parestezje (zaburzenia czucia, uczucie mrowienia i drętwienia), zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (w tym blok przedsionkowo komorowy), dławica piersiowa, skórne reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, świąd, zmiany podobne do liszaja płaskiego), łysienie.

Rzadko: małopłytkowość, przekrwienie błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia), nietrzymanie moczu (kobiety), alergiczne reakcje nadwrażliwości, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT), ciężkie reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka i zespół Stevensa i Johnsona.

Z nieznaną częstością: omamy, zatrzymanie czynności zatoki (u chorych z predyspozycjami), nadmierna potliwość.