Carvedilol-ratiopharm - tabletki

Substancją czynną preparatu jest karwedilol, lek działający zarówno na receptory alfa- jak i beta-adrenergiczne (lek alfa- i beta-adrenolityczny). Działanie karwedilolu polega na blokowaniu receptorów adrenergicznych typu alfa (alfa-1) i beta (zarówno beta-1 jak i beta-2). Receptory adrenergiczne występują na powierzchni komórek nerwowych, mięśniowych lub gruczołowych w licznych tkankach i narządach. W warunkach fizjologicznych pobudzane są przez uwalnianą po aktywacji współczulnego układu nerwowego adrenalinę lub noradrenalinę. Farmakologiczne zablokowanie receptorów uniemożliwia ich pobudzenie, a przez to ogranicza skutki działania adrenaliny czy noradrenaliny na tkanki docelowe posiadające receptory alfa lub beta. Adrenalina powoduje zwiększenie częstotliwości rytmu serca oraz skurcz obwodowych naczyń krwionośnych. Działanie karwedilolu prowadzi do rozszerzenia naczyń, co wynika głównie z blokowania receptorów alfa1-adrenergicznych. Blokada receptorów beta prowadzi do zmniejszenia aktywności układu renina-angotensyna-aldosteron (RAA), zwiększenie wydzielania reniny jest bowiem powodowane przez pobudzenie układu współczulnego. Dochodzi do znacznego zmniejszenia aktywności reninowej osocza i zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego. U chorych z nadciśnieniem tętniczym skutkiem działania preparatu jest obniżenie ciśnienia tętniczego i niewielkie zmniejszenie częstotliwości rytmu serca. U chorych ze stabilną dławicą piersiową karwedilol wykazuje działanie przeciwniedokrwienne i zmniejsza częstość epizodów bólowych. U chorych z zaburzeniami czynności lewej komory lub zastoinową niewydolnością serca korzystnie wpływa na parametry hemodynamiczne, frakcję wyrzutową i wymiary lewej komory. Karwedilol nie wpływa niekorzystnie na profil lipidowy ani na stężenie elektrolitów.

Maksymalne stężenie karwedilolu we krwi osiągane jest w ciągu około 1 godziny po doustnym przyjęciu leku. Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną karwedilolu, ale wydłuża czas potrzebny do uzyskania stężenia maksymalnego.

Preparat jest wskazany w leczeniu:

• nadciśnienia tętniczego samoistnego

• przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej

• wspomagającym umiarkowanej lub ciężkiej stabilnej niewydolności serca.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Nie stosować, jeżeli występuje:

• niestabilna lub niewyrównana niewydolność serca

• objawowe zaburzenia czynności wątroby

• kwasica metaboliczna

• blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (u chorych bez stymulatora serca)

• ciężka bradykardia (częstotliwość rytmu serca mniejsza niż 50 uderzeń na minutę)

• zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy)

• ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 85 mmHg)

• wstrząs kardiogenny

• stany skurczowe oskrzeli (w tym np. przewlekła obturacyjna choroba płuc) lub astma oskrzelowa

• ostra zatorowość płucna

• dławica naczynioskurczowa (Prinzmetala)

• serce płucne

• nieleczony guz chromochłonny nadnerczy

a także,

• przeciwwskazane jest równoległe stosowanie leków z grupy inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) z wyłączeniem inhibitorów MAO-B

• przeciwwskazane jest równoległe dożylne podawanie leków blokujących kanały wapniowe, tj. werapamilu i diltiazemu oraz innych leków przeciwarytmicznych.

Nie stosować w ciąży, chyba że w opinii lekarza jest to bezwzględnie konieczne.

Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Chorzy z przewlekłą zastoinową niewydolnością serca rozpoczynający stosowanie preparatu powinni pozostawać pod uważnym nadzorem lekarza; leczenie jest rozpoczynane od etapu indywidualnego dostosowania dawki. Preparat stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi standardowo w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Zastosowanie preparatu jest możliwe dopiero wtedy, gdy za pomocą standardowego leczenia zostanie uzyskany stabilny stan kliniczny (dawki w leczeniu standardowym nie mogą być zmieniane w ciągu co najmniej 4 tygodni przed rozpoczęciem stosowania karwedilolu).

Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego i objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki, szczególnie u chorych z ciężką niewydolnością serca, niedoborem soli, odwodnionych (np. skutkiem stosowania dużych dawek leków moczopędnych), z niskim ciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 100 mmHg) oraz w podeszłym wieku (w wieku 70 lat lub starszych). Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo po zwiększeniu dawki chory powinien pozostawać pod obserwacją lekarza kardiologa przez co najmniej 2 godziny.

U chorych z niewydolnością serca, w okresie dostosowania dawki może wystąpić nasilenie objawów niewydolności serca lub zatrzymanie płynów. W takim przypadku zwiększa się dawkę leku moczopędnego, a dalsze zwiększanie dawki karwedilolu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stanu stabilnego klinicznie. Niekiedy konieczne jest zmniejszenie dawki karwedilolu lub jego czasowe odstawienie.

Należy zachować ostrożność u chorych leczonych glikozydami nasercowymi (np. digoksyna), ponieważ zarówno karwedilol jak i glikozydy nasercowe wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

W okresie stosowania preparatu u chorych z przewlekłą niewydolnością serca i niskim ciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, rozległymi zmianami naczyniowymi i/lub u chorych z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić przejściowe nasilenie zaburzeń czynności nerek. Należy uważnie kontrolować czynność nerek podczas zwiększania dawki karwedilolu. W przypadku nasilenia zaburzeń czynności nerek konieczne może być zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania karwedilolu.

U chorych z zaburzeniami czynności lewej komory serca po zawale serca zastosowanie karwedilolu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stabilnego stanu klinicznego i po upływie co najmniej 48 godzin stosowania inhibitora ACE w dawce ustalonej co najmniej 24 godziny przed włączeniem karwedilolu.

Należy zachować ostrożność u chorych z niestabilną dławicą piersiową; nie ma wystarczającego doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w tej grupie chorych.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego preparat może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie tiazydowymi lekami moczopędnymi.

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne, karwedilolu nie należy stosować u chorych z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, stanami całkowitego bloku odnogi pęczka Hisa, z tendencją do niedociśnienia ortostatycznego (związanego ze zmianą pozycji ciała), ostrą zapalną chorobą serca, zmianami w zastawkach serca lub drogach odpływu z serca z objawami hemodynamicznymi, schyłkowymi zaburzeniami przepływu w tętnicach obwodowych oraz u chorych stosujących leki blokujące receptory alfa1 lub alfa2.

Jeżeli karwedilol jest stosowany równolegle z klonidyną, nie należy przerywać stosowania klonidyny w okresie stosowania karwedilolu; jeżeli planowane jest przerwanie leczenia skojarzonego, należy najpierw przerwać stosowanie karwedilolu, na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawek klonidyny.

Stosować ostrożnie u chorych z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia (możliwe nasilenie zaburzeń przewodzenia w mięśniu sercowym).

U chorych ze zwiększonym ryzykiem skurczu oskrzeli może wystąpić zwiększenie oporu w drogach oddechowych i zespół zaburzeń oddechowych; dlatego stosowanie u chorych z chorobami układu oddechowego ze stanami skurczowymi jest przeciwwskazane.

Chorzy na cukrzycę powinni zachować szczególną ostrożność, ponieważ karwedilol może zaburzać kontrolę stężenia glukozy we krwi oraz maskować wczesne objawy hipoglikemii, takie jak uczucie kołatania serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca czy pocenie się. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie w początkowym okresie stosowania preparatu i każdorazowo podczas zwiększania dawki. Konieczne może być dostosowanie dawkowania leków przeciwcukrzycowych. Ścisła kontrola stężenia glukozy jest wymagana zwłaszcza w przypadku ścisłego postu.

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku występowania choroby naczyń obwodowych (w tym objawy zespołu Raynauda) ponieważ może wystąpić nasilenie objawów.

Preparat może maskować objawy nadczynności tarczycy, w tym zwiększoną częstotliwość rytmu serca (tachykardię).

Jeżeli planujesz jakikolwiek zabieg wymagający znieczulenia, poinformuj lekarza anestezjologa o stosowaniu karwedilolu. Mogą wystąpić interakcje karwedilolu z lekami stosowanymi podczas znieczulenia, co może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych.

Preparat może powodować zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardię). Jeżeli częstotliwość rytmu serca w spoczynku będzie mniejsza niż 55 uderzeń na minutę, należy skonsultować się z lekarzem; konieczne może być zmniejszenie stosowanej dawki.

Preparat może zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne. Należy zachować szczególną ostrożność w trakcie leczenia odczulającego oraz u osób, u których kiedykolwiek wystąpiły reakcji nadwrażliwości lub ciężkie reakcje anafilaktyczne. W tej grupie chorych ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych jest zwiększone, a beta-blokery (w tym karwedilol) mogą powodować zmniejszenie skuteczności działania stosowanej w takich przypadkach adrenaliny (epinefryny).

Bardzo rzadko w okresie stosowania preparatu mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, takie jak martwica toksyczna rozpływna naskórka i zespół Stevensa i Johnsona. Wystąpienie ww. reakcji wymaga zaprzestania stosowania preparatu.

Przed rozpoczęciem stosowania preparatu chorych na łuszczycę, lekarz rozważy czy oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka związanego z leczeniem.

W przypadku równoległego stosowania karwedilolu i antagonistów wapnia, takich jak werapamil czy diltiazem oraz innych leków przeciwarytmicznych (zwłaszcza amiodaronu) konieczne jest ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz zapisu EKG. Dożylne przyjmowanie wymienionych leków jest przeciwwskazane.

U chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy stosowanie beta-blokerów wymaga równoległego stosowania leków blokujących receptory alfa-adrenergiczne. Karwedilol oprócz blokowania receptorów beta, ma także działanie blokujące receptory alfa, jednakże ze względu na brak doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w tej grupie chorych należy zachować ostrożność.

Preparat jest przeciwwskazany u chorych z potwierdzoną dławicą naczynioskurczowa (Prinzmetala); nie ma doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w tej grupie chorych. Należy zachować ostrożność u chorych z podejrzeniem dławicy naczynioskurczowej (Prinzmetala).

Preparat może powodować zmniejszenie wydzielania łez, co szczególnie powinny wziąć pod uwagę osoby stosujące soczewki kontaktowe.

Nie wolno nagle przerywać stosowania preparatu, zwłaszcza u osób z chorobą niedokrwienną serca. Jeżeli wymagane jest zaprzestanie leczenia, należy stopniowo zmniejszać dawkę w okresie 2 tygodni, stosując się ściśle do zaleceń lekarza.

Osoby w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwe na działanie karwedilolu; zalecana jest ostrożność i wnikliwa obserwacja chorych.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera laktozę; osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat, w zależności od indywidualnej reakcji na leczenie, może powodować zawroty głowy, omdlenia, uczucie zmęczenia i inne działania niepożądane, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Działanie takie może wystąpić zwłaszcza na początku leczenia, podczas zwiększania dawki, w przypadku zmiany preparatu na inny lek, a także jeżeli w okresie leczenia spożywany jest alkohol.

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:

Nadciśnienie tętnicze samoistne: początkowo 12,5 mg 1 raz na dobę przez 2 dni, następnie 25 mg 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawka jest zwiększana w odstępach co najmniej 2 tygodniowych do maksymalnej dawki 50 mg na dobę. Zwykle zalecane jest przyjmowanie preparatu 1 raz na dobę, jednakże maksymalna dawka pojedyncza wynosi 25 mg, a maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg. Preparat może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie tiazydowymi lekami moczopędnymi.

Przewlekła, stabilna dławica piersiowa: początkowo 12,5 mg 2 razy na dobę przez 2 dni, następnie 25 mg 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawka jest zwiększana w odstępach co najmniej 2 tygodniowych do maksymalnej dawki 100 mg na dobę, przyjmowanej w 2 dawkach podzielonych. U osób w podeszłym wieku dawka maksymalna wynosi 50 mg na dobę (tj. 25 mg 2 razy na dobę).

Stabilna, przewlekła niewydolność serca: leczenie jest rozpoczynane od etapu indywidualnego dostosowania dawki. Początkowo 3,125 mg 2 razy na dobę przez 2 tygodnie; w przypadku dobrej tolerancji dawka jest podwajana, z zachowaniem co najmniej 2 tygodniowych odstępów, aż do największej dawki tolerowanej przez pacjenta.

Dawka maksymalna wynosi 25 mg 2 razy na dobę u chorych z ciężką zastoinową niewydolnością serca oraz u chorych z łagodną i umiarkowaną zastoinową niewydolnością serca i o masie ciała mniejszej niż 85 kg. U chorych z łagodną i umiarkowaną zastoinową niewydolnością serca i o masie ciała większej niż 85 kg dawka maksymalna wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Zwiększenie dawki do 50 mg 2 razy na dobę powinno być prowadzone ostrożnie, pod ścisłą kontrolą lekarską.

Preparat stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi standardowo w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Zastosowanie preparatu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stabilnego stanu klinicznego za pomocą standardowego leczenia.

W okresie dostosowywania dawki może wystąpić przemijające nasilenie niewydolności serca. W takim przypadku zwykle nie ma konieczności przerwania leczenia, ale nie należy zwiększać dawki do czasu uzyskania stabilizacji.

Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo po zwiększeniu dawki chory powinien pozostawać pod obserwacją lekarza kardiologa przez co najmniej 2 godziny. W okresie ustalania dawki zaleca się ścisłe monitorowanie częstotliwości rytmu serca, ciśnienia tętniczego, płytek krwi, czynności nerek oraz objawów nasilenia niewydolności serca. W przypadku konieczności zmniejszenia dawki lub zaprzestania leczenia, należy dawkę zmniejszać stopniowo, według zaleceń lekarza. Nie wolno nagle przerywać leczenia.

Jeżeli stosowanie preparatu zostanie przerwane na 2 tygodnie lub dłużej, ponowne leczenie należy rozpoczynać od dawki 3, 125 mg 2 razy na dobę i zwiększać ją stopniowo, zgodnie z wyżej opisanym schematem.

Szczególne grupy chorych:

Osoby w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwe na działanie karwedilolu; zalecana jest ostrożność i wnikliwa obserwacja chorych.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat i nie należy go stosować w tej grupie wiekowej.

Nie należy stosować preparatu u chorych z klinicznie jawnymi zaburzeniami czynności wątroby. U chorych z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne może być dostosowanie dawkowania.

U chorych z zaburzeniami czynności nerek zwykle nie ma konieczności dostosowania dawkowania.

Nie wolno nagle przerywać leczenia, zwłaszcza u osób z chorobą niedokrwienną serca. W razie konieczności zaprzestania leczenia, dawkę należy zmniejszać stopniowo, zgodnie z zaleceniami lekarza.

Sposób podawania:

Tabletki należy przyjmować popijając odpowiednią ilością płynu. Nie ma konieczności przyjmowania preparatu podczas posiłku, jednakże zaleca się aby chorzy z niewydolnością serca przyjmowali preparat z posiłkiem, w celu spowolnienia jego wchłaniania i zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Nie stosować w ciąży, chyba że lekarz po rozważeniu oczekiwanych korzyści i możliwego ryzyka, uzna stosowanie preparatu za bezwzględnie konieczne. Tylko lekarz może ocenić stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku.

Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Przeciwwskazane jest równoległe stosowanie leków z grupy inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) z wyłączeniem inhibitorów MAO-B.

Przeciwwskazane jest równoległe dożylne podawanie leków blokujących kanały wapniowe, tj. werapamilu i diltiazemu oraz innych leków przeciwarytmicznych.

Karwedilol może wpływać na dostępność biologiczną leków transportowanych przez glikoproteinę P.

Jeżeli karwedilol jest stosowany równolegle z lekami zwiększającymi lub hamującymi aktywność izoenzymów 2D6 lub 2C9 cytochromu P450, stężenie karwedilolu może ulec zmianie.

Należy zachować ostrożność, jeżeli równolegle z preparatem stosowana jest:

• digoksyna (i inne glikozydy nasercowe) – należy monitorować stężenie digoksyny we krwi w okresie rozpoczynania leczenia karwedilolem oraz podczas dostosowania jego dawki; skojarzone stosowanie karwedilolu i digoksyny może wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego

• ryfampicyna – możliwe zmniejszenie stężenia karwedilolu we krwi i osłabienie jego działania; zalecane jest monitorowanie skuteczności leczenia

• cyklosporyna – należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi po rozpoczęciu leczenia karwedilolem i w okresie dostosowania jego dawki; konieczne może być dostosowanie dawkowania cyklosporyny; w przypadku dożylnie podawanej cyklosporyny nie przewiduje się interakcji z karwedilolem

• takrolimus – karwedilol może wpływać na dostępność biologiczną takrolimusu

• amiodaron – hamuje aktywność izoenzymu CYP2C9, co przyczynia się do zwiększenia stężenia karwedilolu i ryzyka nasilenia blokady receptorów beta-adrenergicznych

• paroksetyna, fluoksetyna – oba leki hamują aktywność izoenzymu CYP2D6, co przyczynia się do zwiększenia stężenia karwedilolu, jednakże nie obserwowano skutków klinicznych

• sok grejpfrutowy – zalecane jest unikanie spożywania soku grejpfrutowego

• insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe – działanie hipoglikemizujące może ulec nasileniu; beta-blokery, w tym karwedilol, mogą maskować objawy hipoglikemii (np. zwiększenie częstotliwości rytmu serca); w przypadku równoległego stosowania leków przeciwcukrzycowych i karwedilolu należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi

• leki zmniejszające stężenie katecholamin, takie jak np. metylodopa, rezerpina, guanetydyna, guanfacyna i inhibitory MAO, ze względu na ryzyko zmniejszenia częstotliwości rytmu serca oraz znacznego niedociśnienia tętniczego; zalecana jest kontrola parametrów podstawowych czynności życiowych chorego

• leki blokujące kanały wapniowe, takie jak werapamil lub diltiazem – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego; chory powinien pozostawać pod uważną obserwacją, należy monitorować zapis EKG oraz wartości ciśnienia tętniczego; dożylne podawanie wymienionych leków jest przeciwwskazane

• leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) lub amiodaron – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego oraz ciężkich działań niepożądanych; chory powinien pozostawać pod uważną obserwacją, należy monitorować zapis EKG oraz wartości ciśnienia tętniczego; dożylne podawanie wymienionych leków jest przeciwwskazane

• klonidyna – możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i zmniejszenie częstotliwości rytmu serca; nie należy przerywać stosowania klonidyny w okresie stosowania karwedilolu; jeżeli planowane jest przerwanie leczenia skojarzonego, należy najpierw przerwać stosowanie karwedilolu, na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawek klonidyny

• leki przeciwnadciśnieniowe (np. inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne, leki blokujące receptory alfa adrenergiczne), leki rozszerzające naczynia krwionośne (np. nitrogliceryna i inne azotany) i inne leki mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny, opioidowe leki przeciwbólowe, leki uspokajające i nasenne) – ryzyko nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienia tętniczego

• preparaty stosowane do znieczulenia – może dojść do zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego i ciężkiego niedociśnienia tętniczego (należy poinformować lekarza anestezjologa o stosowaniu karwedilolu); parametry życiowe chorego powinny być monitorowane

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – przeciwnadciśnieniowe działanie karwedilolu może ulec osłabieniu

• estrogeny, kortykosteroidy – przeciwnadciśnieniowe działanie karwedilolu może ulec osłabieniu w wynika zatrzymania wody i sodu

• sympatykomimetyki działające na receptory alfa i beta (adrenalina, noradrenalina) – ryzyko nadciśnienia tętniczego i nasilenia bradykardii

• beta2 mimetyki o działaniu rozszerzającym oskrzela – chory powinien pozostawać pod obserwacją, ponieważ działanie leków rozszerzających oskrzela może ulec osłabieniu skutkiem stosowania beta-blokerów (karwedilol)

• pochodne ergotaminy – możliwe nasilenie działania zwężającego naczynia i nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego

• leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe – możliwe nasilenie ich działania

• spożywanie alkoholu – możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego karwedilolu i wystąpienie działań niepożądanych.

Jak każdy lek, również Carvedilol-ratiopharm, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Ryzyko wystąpienia większości działań niepożądanych jest podobne we wszystkich wskazaniach.

Bardzo często: zawroty głowy, bóle głowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, uczucie zmęczenia/znużenia.

Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli/płuc, niedokrwistość, zwiększenie masy ciała, zwiększenie stężenia cholesterolu, zwiększenie/zmniejszenie stężenia glukozy we krwi u chorych na cukrzycę, depresja, obniżenie nastroju, omdlenia, zmniejszone wydzielanie łez (szczególnie istotne w przypadku osób używających soczewek kontaktowych), zaburzenia widzenia, podrażnienie oczu, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), zatrzymanie płynów, zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej, zaburzenia krążenia obwodowego (ziębnięcie kończyn, nasilenie chromania przestankowego i objawów zespołu Raynauda, choroba naczyń obwodowych), niedociśnienie ortostatyczne, duszność, obrzęk płuc, astma u osób podatnych, nudności, wymioty biegunka, bóle brzucha, bóle kończyn, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek u chorych z rozsianymi zmianami naczyniowymi, zaburzenia oddawania moczu, zakażenia dróg moczowych, obrzęki, bóle.

Niezbyt często: zaburzenia snu, stany splątania, omamy, parestezje (zaburzenia czucia, uczucie mrowienia i drętwienia), zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (w tym blok przedsionkowo komorowy), dławica piersiowa, zaparcia, skórne reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, świąd, zmiany podobne do liszaja płaskiego), nadmierna potliwość, impotencja.

Rzadko: małopłytkowość, niedrożność nosa, suchość błony śluzowej jamy ustnej.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia), nietrzymanie moczu (kobiety), alergiczne reakcje nadwrażliwości, psychoza, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT), ciężkie reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka i zespół Stevensa i Johnsona.

Z nieznaną częstością: łysienie.