Medikinet 10 mg - tabletki

Element kompleksowego programu leczenia ADHD u dzieci w wieku ≥6 lat, gdy inne sposoby postępowania terapeutycznego nie są wystarczająco skuteczne. Rozpoznanie powinno być zgodne z aktualnymi kryteriami DSM lub wytycznymi ICD-10 i powinno opierać się na pełnym wywiadzie i ocenie stanu pacjenta; rozpoznanie nie może opierać się jedynie na stwierdzeniu obecności jednego lub kilku objawów; nie może opierać się wyłącznie na jednym lub kilku objawach. Leczenie musi zostać rozpoczęte pod nadzorem lekarza specjalizującego się w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży. Młodzież i dzieci w wieku ≥6 lat. P.o., w trakcie posiłków lub po nich; tabletki połykać w całości lub podzielone na połowy. Początkowo zwykle 5 mg 1–2 ×/d (np. podczas śniadania i obiadu); w razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać co 7 dni o 5–10 mg/d w zależności od tolerancji i skuteczności; dawka maks. 60 mg/d. Jeśli po odpowiednim dostosowaniu dawki objawy nie ulegną poprawie w ciągu 1 mies., leczenie należy przerwać. Dawkę dobową podawać w 2–3 daw. podz.; w celu uniknięcia problemów z zasypianiem ostatnia dawka nie powinna być przyjmowana w ciągu 4 h przed snem. W przypadku zbyt szybkiego ustępowania działania leku wieczorem i występowaniu zaburzeń behawioralnych i/lub problemów z udaniem się na spoczynek, można w godzinach wieczornych podać małą dawkę leku (5 mg). Podczas leczenia należy stale monitorować rozwój, stan psychiczny i stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Ciśnienie tętnicze i tętno należy zapisywać na siatce centylowej po każdej modyfikacji dawki, a następnie nie rzadziej niż co 6 mies. Wzrost, masę ciała i poziom łaknienia należy rejestrować nie rzadziej niż co 6 mies. i analizować w odniesieniu do wykresu wzrostu. Pojawianie się zaburzeń psychicznych de novo lub pogarszanie się występujących wcześniej należy badać po każdej modyfikacji dawki, a następnie co najmniej co 6 mies. i podczas każdej wizyty. Stosowanie leku nie powinno i nie musi być bezterminowe. Leczenie przerywa się zwykle podczas okresu dojrzewania lub po jego zakończeniu. W przypadku decyzji o długotrwałym stosowaniu (>12 mies.), należy okresowo weryfikować korzyści długoterminowego leczenia oraz podejmując próby odstawienia leku, aby określić funkcjonowanie bez farmakoterapii. Zaleca się odstawianie leku co najmniej 1 ×/rok (najlepiej w czasie wakacji), aby ocenić stan pacjenta. Poprawa może się utrzymywać zarówno podczas okresowego, jak i trwałego zaprzestania podawania leku. Jeśli wystąpi paradoksalne nasilenie się objawów chorobowych lub pojawią się działania niepożądane, należy zmniejszyć dawkę lub w razie konieczności przerwać leczenie.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)
Medikinet jest wskazany jako część całościowego programu leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder – ADHD) u dzieci w wieku 6 lat i starszych, w przypadkach, kiedy inne środki zaradcze nie są wystarczające. Leczenie musi zostać rozpoczęte pod nadzorem lekarza specjalizującego się w leczeniu dziecięcych zaburzeń zachowania.
Rozpoznanie powinno być zgodne z kryteriami DSM lub wytycznymi ICD-10 i powinno opierać się na pełnym wywiadzie i ocenie stanu pacjenta. Rozpoznanie nie może opierać się jedynie na stwierdzeniu obecności jednego lub kilku objawów.

Swoista etiologia tego zespołu chorobowego nie jest znana. Nie ma także pojedynczego testu diagnostycznego, który pozwalałby na postawienie rozpoznania ADHD. Właściwy proces diagnostyczny wymaga zastosowania zarówno medycznych, jak i innych specjalistycznych kryteriów diagnostycznych: psychologicznych, edukacyjnych i społecznych.

Całościowy program leczenia obejmuje zwykle działania psychologiczne, edukacyjne i społeczne, a także farmakoterapię. Jego celem jest uzyskanie stabilizacji u dzieci z zespołem zaburzeń zachowania, który cechuje przewlekła niezdolność do skupienia uwagi na dłuższy czas, skłonność do rozproszenia uwagi, niestabilność emocjonalna, impulsywność, umiarkowana do ciężkiej nadaktywność, drobne objawy neurologiczne oraz nieprawidłowości w zapisie EEG. Mogą występować zaburzenia uczenia się, ale też mogą być one nieobecne.

Nie u wszystkich dzieci z ADHD wskazane jest leczenie metylofenidatem, a decyzja o zastosowaniu tego produktu leczniczego musi być oparta na bardzo dogłębnej ocenie stopnia ciężkości i przewlekłości występujących u dziecka objawów w stosunku do jego wieku.

Zasadnicze znaczenie ma właściwe zastosowanie środków edukacyjnych. Zwykle konieczna jest także interwencja psychospołeczna. Dopiero gdy takie środki naprawcze okażą się niewystarczające, można na podstawie rygorystycznej oceny ciężkości występujących u dziecka objawów podjąć decyzję o przepisaniu środków pobudzających. Stosowanie metylofenidatu powinno odbywać się zawsze zgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami, i z wytycznymi dotyczącymi rozpoznania oraz przepisywania leku.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, jaskra, guz chromochłonny nadnerczy, nadczynność tarczycy, tyreotoksykoza, występujące wcześniej zaburzenia sercowo-naczyniowe (ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, zarostowa choroba tętnic, choroba niedokrwienna serca, wrodzone wady serca powodujące istotne zaburzenia hemodynamiczne, kardiomiopatie, zawał serca, potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca, zaburzenia pracy kanałów jonowych), występujące wcześniej zaburzenia naczyń mózgowych, tętniak mózgu, anomalie naczyniowe, w tym zapalenia naczyń i udar, występowanie obecnie lub w przeszłości ciężkiej depresji, anoreksji, skłonności samobójczych, objawów psychotycznych, ciężkich zaburzeń nastroju, manii, schizofrenii, zaburzeń psychopatycznych i/lub osobowości z pogranicza, występowanie obecnie lub w przeszłości ciężkiej i epizodycznej (typ I) choroby afektywnej dwubiegunowej (nieleczonej skutecznie), stosowanie niewybiórczych i nieodwracalnych inhibitorów MAO równolegle lub w ciągu ostatnich 14 dni. Nie stosować u dzieci w wieku <6 lat.