Concerta - tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Element kompleksowego programu leczenia ADHD u dzieci w wieku ≥6 lat oraz osób dorosłych, gdy inne sposoby postępowania terapeutycznego są nieskuteczne. Rozpoznanie powinno być zgodne z aktualnymi kryteriami DSM lub wytycznymi ICD i opierać się na kompleksowym wywiadzie i szczegółowym badaniu; nie może opierać się wyłącznie na jednym lub kilku objawach. Leczenie musi być prowadzone pod nadzorem lekarza, mającego doświadczenie w leczeniu ADHD. P.o., 1 ×/d, rano, niezależnie od posiłków; tabletki połykać w całości. U osób dorosłych przed rozpoczęciem leczenia konieczna jest konsultacja kardiologiczna w celu oceny układu sercowo-naczyniowego z pomiarem ciśnienia tętniczego oraz częstotliwości rytmu serca. U osób niestosujących wcześniej metylofenidatu początkowo 18 mg/d, dawkę można zwiększać co ok. 7 dni do dawki maks. 54 mg/d u dzieci oraz 72 mg/d u osób dorosłych. U chorych przyjmujących wcześniej inne preparaty metylofenidatu dawka początkowa wynosi 18 mg/d, jeśli wcześniej stosowano dawki 5 mg 3 ×/d, 36 mg/d, jeśli stosowano dawki 10 mg 3 ×/d, 54 mg/d, jeśli stosowano dawki 15 mg 3 ×/d oraz, u osób dorosłych, 72 mg/d, jeśli stosowano dawki 20 mg 3 ×/d. Podczas leczenia należy stale monitorować rozwój, stan psychiczny i stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta: ciśnienie tętnicze oraz częstotliwość rytmu serca należy kontrolować po każdej modyfikacji dawki, a następnie przynajmniej co 6 mies., w karcie rozwoju dziecka co najmniej co 6 mies. należy odnotować wzrost, masę ciała i informacje dotyczące łaknienia, należy regularnie kontrolować masę ciała u dorosłych, należy oceniać wystąpienie nowych lub nasilenie wcześniejszych zaburzeń psychicznych po każdej modyfikacji dawki oraz przynajmniej co 6 mies. Lek odstawić, jeśli po miesiącu stosowania nie obserwuje się poprawy. Dawkę należy zmniejszyć lub przerwać leczenie w przypadku paradoksalnego nasilenia objawów lub wystąpienia innych ciężkich działań niepożądanych. Leczenie nie powinno być bezterminowe. Zwykle można je przerwać w okresie dojrzewania lub po jego zakończeniu. W trakcie długotrwałej terapii należy co najmniej raz w roku przerywać stosowanie leku (u dzieci najlepiej w czasie wakacji), aby ocenić stan pacjenta. Poprawa może się utrzymawać zarówno podczas czasowego, jak i trwałego odstawienia leku. Brak badań dotyczących stosowania u osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD).
Produkt leczniczy Concerta jest wskazany do stosowania u dzieci w wieku 6 lat i starszych oraz osób dorosłych jako część kompleksowego programu leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder- ADHD) w przypadkach, kiedy inne sposoby postępowania terapeutycznego nie są wystarczająco skuteczne.
Leczenie musi być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu ADHD, takiego jak pediatra, psychiatra dzieci i młodzieży lub psychiatra osób dorosłych.

Szczególne uwarunkowania diagnostyczne ADHD u dzieci
Rozpoznanie powinno być zgodne z aktualnymi kryteriami DSM lub wytycznymi ICD i opierać się na kompleksowym wywiadzie i szczegółowym badaniu. Rozpoznanie nie może opierać się wyłącznie na jednym lub kilku objawach.
Nie jest znany żaden swoisty czynnik odpowiedzialny za etiologię ADHD. Nie ma też pojedynczego testu potwierdzającego rozpoznanie ADHD. Właściwe rozpoznanie wymaga zastosowania zarówno medycznych, jak i innych specjalistycznych kryteriów diagnostycznych, takich jak: psychologiczne, edukacyjne oraz społeczne.
Pełen kompleksowy program leczenia typowo składa się z działań psychologicznych, edukacyjnych i społecznych, jak również farmakoterapii. Ma on na celu stabilizowanie dzieci z zespołem zaburzenia zachowania, który charakteryzować się może następującymi objawami: przewlekłą niemożnością skupiania uwagi przez dłuższy czas, niestabilnością emocjonalną, impulsywnością, umiarkowaną do ciężkiej nadaktywnością, niewielkimi objawami neurologicznymi oraz nieprawidłowym zapisem EEG. Zdolność uczenia się może być zaburzona lub nie.
Leczenie metylofenidatem nie jest wskazane u wszystkich dzieci z ADHD, a decyzja o jego zastosowaniu musi zostać podjęta na podstawie bardzo dokładnej oceny stopnia ciężkości i przewlekłości objawów u dziecka w stosunku do jego wieku.
Zasadnicze znaczenie ma właściwe działanie edukacyjne, zwykle niezbędna jest również interwencja psychospołeczna. Kiedy te środki naprawcze okażą się nieskuteczne, decyzję o zastosowaniu leków stymulujących można podjąć na podstawie szczegółowej oceny ciężkości objawów u dziecka. Stosowanie metylofenidatu powinno odbywać się zawsze zgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami oraz z wytycznymi dotyczącymi rozpoznania oraz przepisywania produktu.

Szczególne uwarunkowania diagnostyczne ADHD u dorosłych
Rozpoznanie powinno być stawiane zgodnie z aktualnymi kryteriami DSM lub wytycznymi ICD i powinno opierać się na pełnym wywiadzie i ocenie pacjenta.
Nieznana jest specyficzna etiologia tego zespołu i nie ma jednego testu diagnostycznego. U osób dorosłych z ADHD występują wzorce objawów, charakteryzujące się niepokojem, niecierpliwością i brakiem koncentracji. Objawy, takie jak nadpobudliwość, zwykle słabną wraz z wiekiem, prawdopodobnie z powodu adaptacji, rozwoju neurologicznego i samoleczenia. Zaburzenia koncentracji są bardziej wyraźne i mają większy wpływ na osoby dorosłe z ADHD. Rozpoznanie u osób dorosłych powinno obejmować ustrukturyzowany wywiad z pacjentem w celu określenia aktualnych objawów. Warunkiem jest stwierdzenie występowania ADHD w dzieciństwie, które należy ustalić retrospektywnie (na podstawie dokumentacji pacjenta lub, jeśli nie jest ona dostępna, na podstawie odpowiednich i ustrukturyzowanych narzędzi/wywiadów). Wskazane jest potwierdzenie rozpoznania przez osoby trzecie i nie należy rozpoczynać leczenia, gdy weryfikacja objawów ADHD w dzieciństwie jest niepewna. Diagnoza nie może być stawiana wyłącznie na podstawie obecności jednego lub kilku objawów. Podstawą decyzji o zastosowaniu leku stymulującego u osób dorosłych musi być bardzo dokładna ocena, a rozpoznanie powinno obejmować umiarkowane lub ciężkie upośledzenie funkcjonowania w co najmniej dwóch sytuacjach (np. funkcjonowanie społeczne, akademickie i/lub zawodowe), wpływające na kilka aspektów życia danej osoby.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, jaskra, guz chromochłonny nadnerczy, stosowanie niewybiórczych i nieodwracalnych inhibitorów MAO równolegle lub w ciągu ostatnich 14 dni, nadczynność tarczycy, tyreotoksykoza, występowanie w przeszłości zaburzeń układu sercowo-naczyniowego (ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, zarostowa choroba tętnic, choroba niedokrwienna serca, znaczące zaburzenia hemodynamiczne w przebiegu wrodzonej wady serca, kardiomiopatie, zawał serca, potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca, zaburzenia czynności kanałów jonowych), występowanie w przeszłości zaburzeń naczyń mózgowych, tętniaka mózgu, nieprawidłowości naczyniowych, w tym zapalenia naczyń i udaru, występowanie obecnie lub w przeszłości ciężkiej lub epizodycznej choroby afektywnej dwubiegunowej, która nie była dobrze kontrolowana, ciężkiej depresji, anoreksji i/lub zaburzeń odżywiania, skłonności samobójczych, objawów psychotycznych, ciężkich zaburzeń nastroju, manii, schizofrenii albo zaburzeń psychopatycznych i/lub osobowości z pogranicza. Nie stosować u dzieci w wieku <6 lat ani u osób w podeszłym wieku.