Alortia - tabletki powlekane

Preparat złożony, zawiera 2 substancje czynne: amlodypinę i losartan.

Amlodypina jest antagonistą wapnia (blokerem kanału wapniowego) z grupy pochodnych dihydropirydyny. Działanie leków z tej grupy polega na blokowaniu kanałów wapniowych, struktur umożliwiających przepływ jonów wapnia przez błonę komórkową. Zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia jest niezbędne do skurczu komórek mięśniowych. Amlodypina blokuje napływ jonów wapnia z przestrzeni zewnątrzkomórkowej do wnętrza komórek mięśni gładkich ścian naczyń krwionośnych i w mniejszym stopniu do komórek mięśnia sercowego. Amlodypina działa głównie na obwodowe naczynia krwionośne. Zablokowanie kanałów wapniowych powoduje zmniejszenie napięcia ścian naczyń i rozszerzenie naczyń. Bezpośrednim skutkiem takiego działania amlodypiny jest obniżenie ciśnienia tętniczego. Rozszerzenie tętniczek obwodowych zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, co odciąża serce (zmniejsza się zużycie energii przez mięsień sercowy i jego zapotrzebowanie na tlen). Prawdopodobnie rozszerzają się także tętnice wieńcowe, co zwiększa transport tlenu do mięśnia sercowego. W rezultacie, u chorych z dławicą piersiową, zwiększa się tolerancja wysiłku fizycznego (wydłuża się czas do pojawienia się bólu dławicowego podczas wysiłku) oraz zmniejsza się częstość występowania i nasilenia bólów dławicowych. U chorych z nadciśnieniem tętniczym przyjmowanie amlodypiny 1 raz na dobę zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny.

Losartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (leki z tej grupy nazywane są sartanami lub oznaczane skrótem ARB, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin II Receptor Blockers). Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na blokowaniu receptorów angiotensyny II, co zapobiega wiązaniu angiotensyny II i hamuje jej działanie. Angiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie losartanu, podobnie jak innych sartanów, skutecznie przeciwdziała efektom działania angiotensyny II i prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W odróżnieniu od leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, sartany nie nasilają efektów zależnych od bradykininy, np. kaszlu. Sartany stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego.

Dzięki wykorzystaniu uzupełniających się mechanizmów działania obu substancji czynnych, działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu jest silniejsze niż w przypadku zastosowania każdego ze składników w monoterapii.

Preparat jest wskazany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u osób, u których uzyskano odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego stosując losartan i amlodypinę jednocześnie w postaci dwóch odrębnych preparatów, w takich samych dawkach jak w preparacie złożonym.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne pochodne dihydropirydyny.

Nie stosować, jeżeli występują:

• ciężkie zaburzenia czynności wątroby

• ciężkie niedociśnienie tętnicze

• wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny

• zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. istotne zwężenie zastawki aorty)

• hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po świeżym zawale serca.

Nie stosować preparatu równolegle:

• z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2).

Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk ust, języka, gardła, krtani, który może utrudniać oddychanie i stanowić bezpośrednie zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku, należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna może być hospitalizacja i podjęcie odpowiedniego leczenia. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których kiedykolwiek wystąpił obrzęk naczynioruchowy; osoby z tej grupy powinny być uważnie monitorowane.

Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe, objawowe niedociśnienie tętnicze u osób z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, w tym u osób odwodnionych, przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, po biegunce lub wymiotach. Szczególną ostrożność należy zachować po przyjęciu pierwszej dawki preparatu i każdorazowo po zwiększeniu dawki; przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. W razie konieczności lekarz zaleci zmniejszenie dawki początkowej.

Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, które powinny być wyrównane przed rozpoczęciem leczenia, często występują u chorych z zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych na cukrzycę ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Zaleca się regularną kontrolę stężenia kreatyniny i potasu we krwi, szczególnie u chorych z niewydolnością serca i u chorych z zaburzeniami czynności nerek.

Sartany hamują wydzielanie aldosteronu i dlatego mogą wpływać na zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się stosowania preparatu i leków zwiększających stężenie potasu we krwi, takich jak leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, heparyna, kotrimoksazol (trimetoprim + sulfametoksazol) oraz leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania losartanu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki.

Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w tej grupie chorych nie jest skuteczne.

Należy zachować ostrożność u osób z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgowych (osoby ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych), ponieważ w tej grupie chorych znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub udar mózgu.

U osób z niewydolnością serca, stosowanie preparatu może wiązać się z ryzykiem wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Ze względu na brak wystarczającego doświadczenia klinicznego należy zachować ostrożność stosując losartan u chorych:

• z niewydolnością serca i z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

• z ciężką niewydolnością serca (IV stopień wg NYHA)

• z niewydolnością serca i objawowymi zaburzeniami rytmu serca.

U chorych z zastoinową niewydolnością serca leki z grupy antagonistów wapnia, w tym amlodypina, mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu. W okresie stosowania amlodypiny u chorych z ciężką niewydolnością serca (III i IV stopień wg NYHA) istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku płuc; w tej grupie chorych należy zachować ostrożność.

U osób z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność, ponieważ działanie amlodypiny może ulec nasileniu. Należy rozpoczynać leczenie od najmniejszej zalecanej dawki, dawkę dostosowywać powoli pozostając pod odpowiednią kontrolą. U osób z zaburzeniami czynności wątroby konieczne może być stosowanie zmniejszonej dawki losartanu. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby stanowią przeciwwskazanie do stosowania preparatu.

Stosowanie leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, w tym sartanów, może wiązać się z wystąpieniem zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolności nerek, zwłaszcza u chorych z ciężką niewydolnością serca oraz u chorych z wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek.

Po zastosowaniu sartanów u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Leczenie w tej grupie chorych powinno być rozpoczynane pod ścisłym nadzorem lekarza i prowadzone z zachowaniem ostrożności.

Nie ma konieczności dostosowywania dawki amlodypiny u chorych z zaburzeniami czynności nerek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

U chorych w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki.

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat stosowany jest u chorych z upośledzonym odpływem krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej, kardiomiopatia przerostowa).

U osób rasy czarnej leki z grupy sartanów, w tym losartan, mogą być mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego.

Nie zaleca się stosowania preparatu w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron (np. z lekami z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny ACE, innymi sartanami lub aliskirenem). Podwójna blokada układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA) nie jest zalecana ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia) oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Jeżeli takie leczenie skojarzone (podwójna blokada układu RAA) jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe chorego powinny być monitorowane. U chorych z nefropatią cukrzycową nie należy stosować równolegle inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Stosowanie preparatu równoległe z aliskirenem jest przeciwwskazane u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2).

Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat, ponieważ nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera laktozę; osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Preparat może u niektórych osób powodować zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie, senność lub inne działania niepożądane, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Szczególną ostrożność należy zachować na początku leczenia oraz podczas zwiększania dawki.

Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli: 1 tabletka 1 raz na dobę.

Preparat złożony, o ustalonej zawartości substancji czynnych, nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia nadciśnienia tętniczego. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu złożonego dawkowanie poszczególnych substancji czynnych (tj. losartanu i amlodypiny) powinno zostać ustalone.

Jeżeli konieczna jest zmiana dawki, należy oddzielnie dostosować dawkę każdej substancji czynnej stosowanej oddzielnie (w postaci dwóch odrębnych preparatów).

Szczególne grupy chorych:

U osób w podeszłym wieku zwykle nie ma konieczności dostosowania dawkowania; zalecana jest ostrożność podczas zwiększania dawki. U osób w wieku ponad 75 lat lekarz może zalecić rozpoczęcie stosowania losartanu od dawki 25 mg na dobę.

U osób ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową (np. leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych) lekarz może zalecić rozpoczęcie stosowania losartanu od dawki 25 mg na dobę.

Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u dorosłych z zaburzeniami czynności nerek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność; lekarz dostosuje dawkowanie.

Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat i nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.

Sposób stosowania:

Preparat należy przyjmować 1 raz na dobę, popijając wodą. Można przyjmować niezależnie od posiłków.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży.

Nie należy rozpoczynać stosowania preparatu w okresie ciąży. Jeżeli kobieta planuje ciążę, powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego na lek o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ciąży w okresie przyjmowania preparatu, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu i zastąpienie go innym lekiem przeciwnadciśnieniowym.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Należy zachować ostrożność, ponieważ działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu może ulec nasileniu, jeżeli równolegle stosowane są inne leki przeciwnadciśnieniowe lub leki mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. azotany i leki rozszerzające naczynia, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, nasenne i uspokajające, opioidy, baklofen, amifostyna czy alfa-adrenolityki stosowane w leczeniu rozrostu gruczołu krokowego). Może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze.

Nie zaleca się stosowania preparatu w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), jak np. inhibitory konwertazy angiotensyny czy aliskiren, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: niedociśnienie tętnicze, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia) oraz zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek. Jeżeli takie leczenie skojarzone (podwójna blokada układu RAA) jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe chorego powinny być monitorowane. U chorych z nefropatią cukrzycową nie należy stosować równolegle inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Stosowanie preparatu równoległe z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane.

Ze względu na zawartość losartanu w preparacie, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu:

• z litem – ryzyko nasilenia neurotoksycznego działania litu; w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu we krwi

• z lekami mogącymi powodować zwiększenie stężenia potasu we krwi, takimi jak np. leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, heparyna, kotrimoksazol (trimetoprim + sulfametoksazol) oraz leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus).

Ze względu na zawartość losartanu w preparacie, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, selektywne inhibitory COX-2, nieselektywne NLPZ) – ryzyko zmniejszenia przeciwnadciśnieniowego działania preparatu oraz hiperkaliemii i wystąpienia zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek; wymagana jest ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku; należy kontrolować czynność nerek i zapewnić odpowiedniego nawodnienia chorego

• flukonazol oraz ryfampicyna – możliwy wpływ na metabolizm losartanu i stężenie jego czynnego metabolitu; nie ustalono czy ma to znaczenie kliniczne.

Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego w okresie przyjmowania losartanu.

Ze względu na zawartość amlodypiny, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu:

• z dantrolenem (we wlewie dożylnym); zaleca się unikanie podawania antagonistów wapnia takich jak amlodypina równolegle z dantrolenem, w tym u chorych podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej – ryzyko wystąpienia hiperkaliemii i zakończonych zgonem zaburzeń rytmu serca

• z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym; sok grejpfrutowy u niektórych osób może powodować nasilenie przeciwnadciśnieniowego działania amlodypiny.

Ze względu na zawartość amlodypiny, szczególna ostrożność jest wymagana, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• preparaty zwiększające aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (takie jak np. ryfampicyna, ziele dziurawca, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina) mogą powodować zmniejszenie stężenia amlodypiny we krwi i osłabiać jej działanie; należy kontrolować ciśnienie tętnicze w okresie leczenia i po jego zakończeniu, w razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie

• preparaty zmniejszające aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (takie jak np. diltiazem, werapamil, ketokonazol, itrakonazol i inne przeciwgrzybicze związki azolowe, rytonawir i inne inhibitory proteazy, erytromycyna, klarytromycyna i inne antybiotyki makrolidowe) mogą hamować metabolizm amlodypiny i powodować zwiększenie jej stężenia oraz nasilenie działania, co skutkuje zwiększonym ryzykiem niedociśnienia, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku; w razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie (w przypadku leczenia skojarzonego z klarytromycyną chory powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją)

• inne leki obniżające ciśnienie tętnicze (np. leki moczopędne, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwdepresyjne, nitrogliceryna i inne azotany) - możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego

• takrolimus – ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi; należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi i dostosować dawkowanie

• inhibitory mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) – amlodypina może zwiększać narażenie na leki z tej grupy

• cyklosporyna – u chorych po przeszczepie nerki należy monitorować stężenie cyklosporyny i dostosować dawkowanie

• simwastatyna - konieczne zmniejszenie stosowanej dawki simwastatyny (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Jak każdy lek, również Alortia, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Działania niepożądane preparatu obejmują działania niepożądane obu substancji czynnych zawartych w preparacie: amlodypiny i losartanu.

Działania niepożądane związane z zawartością amlodypiny:

Często: bóle i zawroty głowy, senność, zmęczenie, zaburzenia widzenia (w tym widzenie podwójne), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy i uderzenia gorąca, duszność, nudności, niestrawność, ból brzucha, biegunka, zaparcia, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek, zmęczenie i osłabienie.

Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju, depresja, uczucie mrowienia lub drętwienia (parestezje), niedoczulica, drżenia, omdlenia, zaburzenia smaku, szumy uszne, zawał serca, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, migotanie przedsionków), ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze, złe samopoczucie, obrzęk, kaszel, nieżyt błony śluzowej nosa, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, łysienie, obfite pocenie się, wysypka, świąd, pokrzywka, przebarwienia skóry, plamica, nasilenie łuszczycy, bóle mięśni, bóle stawów, ból pleców, zaburzenia oddawania moczu, impotencja, ginekomastia, zwiększenie/zmniejszenie masy ciała.

Rzadko stany splątania/dezorientacja.

Bardzo rzadko: małopłytkowość, zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia), zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia), reakcje alergiczne, wzmożone napięcie mięśniowe (hipertonia), neuropatia obwodowa, zawał serca, zapalenie naczyń, zapalenie żołądka, zapalenie trzustki, rozrost dziąseł, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, nadwrażliwość na światło), obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu).

Częstość nieznana: zespół pozapiramidowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka.

Działania niepożądane związane z zawartością losartanu:

Często lub niezbyt często możliwe: zawroty głowy, senność, bóle głowy, zaburzenia snu, zaburzenia równowagi, osłabienie, zmęczenie, obrzęki, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia); kołatanie serca, dławica piersiowa, niedociśnienie tętnicze, w tym ortostatyczne obniżenie ciśnienia tętniczego (hipotonia ortostatyczna), ból brzucha, zaparcia, biegunka, pokrzywka, świąd, wysypka. U chorych z niewydolnością serca często możliwe: zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, zwiększenie stężenia mocznika, kreatyniny i potasu we krwi, niedokrwistość; niezbyt często: nudności, wymioty, duszność, kaszel. U chorych z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 często: hipoglikemia.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy, ust, języka, gardła i krtani mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), zapalenie naczyń (w tym plamica Schönleina i Henocha), zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. U chorych z niewydolnością serca rzadko: parestezje (zaburzenia czuciowe, uczucie mrowienia i drętwienia), omdlenia, migotanie przedsionków, udar naczyniowy mózgu.

Ponadto, możliwe działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania: niedokrwistość, małopłytkowość, depresja, migrena, zaburzenia smaku, szumy uszne, kaszel, biegunka, zapalenie trzustki, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, nadwrażliwość na światło, bóle mięśni i stawów, rabdomioliza, bóle pleców, zakażenia dróg moczowych, zaburzenia czynności seksualnych (impotencja), złe samopoczucie, objawy grypopodobne, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia).