Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Liraglutyd (opis profesjonalny)

Działanie

Analog ludzkiego glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1), hormonu inkretynowego, charakteryzujący się homologią z ludzkim GLP-1 w 97%. GLP-1 nasila zależne od glukozy wydzielanie insuliny z komórek β trzustki. Profil farmakokinetyczny liraglutydu charakteryzujący się długotrwałym działaniem umożliwiającym podawanie 1 ×/d jest związany z występowaniem wiązania między cząsteczkami leku, wiązaniu z albuminą i większą stabilnością wobec dipeptydylopeptydazy 4 i neutralnej endopeptydazy. Działanie liraglutydu na receptor wywołuje zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP. Lek poprawia kontrolę glikemii poprzez zmniejszenie stężenia glukozy we krwi na czczo i po posiłku u chorych na cukrzycę typu 2. Liraglutyd w sposób zależny od stężenia glukozy reguluje trzustkowe wydzielanie insuliny i glukagonu. Podczas hiperglikemii stymuluje wydzielanie insuliny i hamuje wydzielanie glukagonu. W odwrotnej sytuacji, podczas hipoglikemii, zmniejsza wydzielanie insuliny, nie osłabiając wydzielania glukagonu. Lek opóźnia również opróżnianie żołądka, zmniejsza masę ciała i masę tłuszczową poprzez hamowanie łaknienia i spożycia energii. Wchłanianie liraglutydu po podaniu s.c. jest powolne, tmax wynosi 8–12 h. Dostępność biologiczna po podaniu s.c. wynosi około 55%. Liraglutyd jest w znacznym stopniu wiązany przez białka osocza (>98%). Metabolizowany jest w podobny sposób, jak duże białka, i nie zidentyfikowano organu będącego główną drogą eliminacji. t1/2 wynosi 13 h. Płeć i wiek nie mają istotnego wpływu farmakokinetykę liraglutydu. Ekspozycja na lek jest mniejsza o 13–23% u osób z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o 44% u osób z ciężką niewydolnością wątroby (>9 w skali Childa i Pugha). Ekspozycja na liraglutyd zmniejsza się odpowiednio o 33%, 14%, 27% i 28% u chorych z łagodną, umiarkowaną, ciężką oraz krańcową niewydolnością nerek wymagającą stosowania dializy.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2 u osób dorosłych w celu uzyskania kontroli glikemii w skojarzeniu z: (a) metforminą lub pochodną sulfonylomocznika u pacjentów, u których stężenie glukozy jest niewystarczająco kontrolowane mimo podawania maks. tolerowanej dawki metforminy lub pochodnej sulfonylomocznika w monoterapii, (b) metforminą i pochodną sulfonylomocznika lub metforminą i pochodną tiazolidynodionu u osób, u których stężenie glukozy jest niewystarczająco kontrolowane pomimo zastosowania dwóch leków.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Nie stosować u chorych na cukrzycę typu 1 ani w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej. Ze względu na brak badań nie zaleca się stosowania równolegle z insuliną oraz u osób z gastroparezą cukrzycową i nieswoistym zapaleniem jelit. Nie podawać i.v. ani i.m. Stosowanie analogów GLP-1 może zwiększać ryzyko zapalenia trzustki. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy odstawić liraglutyd i inne produkty lecznicze, które potencjalnie mogły być jego przyczyną. Należy zachować szczególną ostrożność u chorych z współistniejącymi chorobami tarczycy; w badaniach klinicznych odnotowano działania niepożądane związane z tarczycą, w tym zwiększenie stężenia kalcytoniny we krwi, powiększenie tarczycy i nowotwór tarczycy występujące w szczególności u osób z chorobami tarczycy w wywiadzie. Podczas stosowania skojarzonego z pochodnymi sulfonylomocznika częściej może występować hipoglikemia; aby ograniczyć ryzyko jej wystąpienia, zaleca się zmniejszenie dawek pochodnych sulfonylomocznika. Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u osób z zastoinową niewydolnością serca klasy III–IV wg NYHA; doświadczenie dotyczące osób z zastoinową niewydolnością serca klasy I–II wg NYHA jest ograniczone. W trakcie leczenia liraglutydem obserwowano objawy odwodnienia, w tym niewydolność nerek; należy zapobiegać odwodnieniu, które może być następstwem działań niepożądanych ze strony żołądka i jelit (wymioty, biegunka). Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u dzieci i młodzieży do 18. rż., u chorych z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek oraz u chorych z niewydolnością wątroby.

Interakcje

U pacjentów otrzymujących liraglutyd w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika może wystąpić zwiększone ryzyko hipoglikemii, które można zmniejszyć, ograniczając dawkę pochodnej sulfonylomocznika. W warunkach in vitro liraglutyd wykazał bardzo mały potencjał interakcji farmakokinetycznych związanych z cytochromem P-450 oraz wiązaniem z białkami osocza. Liraglutyd powoduje niewielkie opóźnienie w opróżnianiu żołądka, co może mieć wpływ na wchłanianie równocześnie podawanych leków, jednakże badania interakcji nie wykazały żadnego klinicznie istotnego opóźnienia wchłaniania. Nie ma konieczności dostosowywania dawki w przypadku równoległego stosowani paracetamolu, atorwastatyny, gryzeofulwiny, digoksyny lub lizynoprylu. Nie stwierdzono interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny, nie można jednak takiej interakcji wykluczyć; w trakcie leczenia zaleca się częstsze monitorowanie INR. Nie stwierdzono interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych pomiędzy liraglutydem a insuliną detemir.

Działania niepożądane

Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego występują częściej na początku leczenia; zwykle ustępują po kilku dniach lub tygodniach stosowania leku. Bardzo często: nudności i biegunka. Często: wymioty, zaparcia, ból brzucha i dyspepsja, brak łaknienia. Hipoglikemia występuje często, a w przypadku stosowania w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika – bardzo często, zwykle ma jednak łagodne nasilenie. W skojarzeniu z metforminą bardzo często ból głowy, często: zawroty głowy, zapalenie żołądka. W skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika często zapalenie nosogardzieli.W skojarzeniu z metforminą i pochodną sulfonylomocznika często ból głowy, ból zębów. W skojarzeniu z metforminą i tiazolidynodionem często zapalenie nosogardzieli, ból głowy, wzdęcia, nadmierne gazy jelitowe, refluks żołądkowo-przełykowy, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zmęczenie, gorączka. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano rzadko reakcje anafilaktyczne, niezbyt często złe samopoczucie, ostrą niewydolność nerek, niewydolność nerek, odwodnienie, pokrzywkę, świąd, często wysypkę. Podczas stosowania leku może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Mogą również wystąpić działania niepożądane związane z tarczycą (m.in. nowotwór tarczycy, zwiększenie stężenia kalcytoniny we krwi, powiększenie tarczycy). Reakcje w miejscu wstrzyknięcia występują u ok. 2% przyjmujących lek, są zwykle łagodne i ustępują po odstawieniu preparatu. W razie przedawkowania zalecane leczenie objawowe.

Ciąża i laktacja

Kategoria C. U zwierząt wykazano szkodliwy wpływ na reprodukcję; potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Nie stosować u kobiet w ciąży, w przypadku planowania ciąży lub zajścia w ciążę należy przerwać stosowanie leku. Nie wiadomo, czy lek jest wydzielany do pokarmu kobiecego. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie

S.c. w okolicę brzucha, uda lub górną część ramienia, najlepiej o stałej porze dnia, niezależnie od posiłków. Początkowo 0,6 mg 1 ×/d, po upływie co najmniej 1 tyg. dawkę należy zwiększyć do 1,2 mg 1 ×/d, a po upływie kolejnego tygodnia dawkę można zwiększyć do 1,8 mg 1 ×/d. Nie zaleca się podawania większych dawek. W przypadku zastosowania leku u osoby otrzymującej dotychczas metforminę lub metforminę w skojarzeniu z pochodną tiazolidynodionu należy utrzymać dotychczasowe dawki tych leków. W przypadku zastosowania leku u osoby otrzymującej dotychczas pochodną sulfonylomocznika w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą należy rozważyć zmniejszenie dawki sulfonylomocznika w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u osób w podeszłym wieku lub z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 60–90 ml/min).

Uwagi

Przechowywać w temp. 2–8°C. Nie zamrażać. Używany wstrzykiwacz przechowywać w temp. <30°C. Wstrzykiwacz należy przechowywać bez igły; nie należy go stosować dłużej niż 30 dni.

Preparaty na rynku polskim zawierające liraglutyd

Victoza (roztwór do wstrzykiwań)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.