Uraz czaszkowo-mózgowy. Wybrane aspekty postępowania w działaniach HEMS

Uraz czaszkowo-mózgowy. Wybrane aspekty postępowania w działaniach HEMSOcena: (5.00/5 z 9 ocen)
19.04.2017
lek. Tomasz Derkowski
Lotnicze Pogotowie Ratunkowe,
Szpital Uniwersytecki w Krakowie

Wprowadzenie

Urazy głowy to jedna z najczęstszych przyczyn zgonów i ciężkiego kalectwa w krajach wysoko rozwiniętych. Powodują olbrzymie straty w kontekście społecznym i ekonomicznym.[1]

Rozróżnia się uraz pierwotny, czyli bezpośrednie zadziałanie czynnika niszczącego w momencie zdarzenia, oraz uraz wtórny, który rozwija się w ciągu kolejnych minut, godzin lub dni.

Zadanie ratownika medycznego stanowi ograniczenie zakresu urazu (tzw. neuroprotekcja) we wczesnym okresie, zarówno w fazie przedszpitalnej i transportu międzyszpitalnego, jak i leczenia w SOR (Szpitalny Oddział Ratunkowy).

Postępowanie ratownicze jest niestety nacechowane dużą zmiennością. Często ulegamy złudzeniu, że pacjent „został uratowany”, ponieważ dotarł żywy na salę operacyjną lub oddział intensywnej terapii. Z powodu braku oficjalnie przyjętych standardów postępowania i braku śledzenia losów pacjenta ( tzw. follow up), pozostajemy nieświadomi, jak wielu tych pacjentów umiera w sensie biologicznym lub/i społecznym.

Warto podkreślić, że każdy uratowany milimetr wrażliwej tkanki mózgowej ma olbrzymie znaczenie dla dalszych losów pacjenta – jego zdolności ruchowych, mówienia, pamięci, uczuć wyższych itd. Dlatego też postuluje się rozważenie poniżej opisanych czynności, a także wprowadzenie pełnego „pakietu anestezjologicznego” (opis poniżej) na wczesnym etapie leczenia zawsze wtedy, gdy jest to możliwe. Szybki transport do ośrodka docelowego (z oddziałem neurochirurgicznym) jest priorytetem.

Leki

Zadaj pytanie:

Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies