Itrax - kapsułki twarde

Substancją czynną preparatu jest itrakonazol, chemioterapeutyk z grupy pochodnych triazolu o działaniu przeciwgrzybiczym. Skuteczny wobec wielu gatunków dermatofitów i drożdżaków oraz innych grzybów chorobotwórczych. Działanie itrakonazolu prowadzi do zahamowania syntezy ergosterolu, niezbędnego składnika błony komórkowej grzybów. Błona komórkowa ulega uszkodzeniu, czego konsekwencją jest śmierć komórki grzyba.

Po podaniu doustnym maksymalne stężenie itrakonazolu jest osiągane w ciągu 2–5 godzin. Wchłanianie jest największe, gdy jest on przyjmowany bezpośrednio po posiłku. Wchłanianie jest zmienne i zależy od kwasowości środowiska (najlepsze wchłanianie występuje w środowisku silnie kwaśnym). Stężenie w stanie stacjonarnym uzyskiwane jest w ciągu 15 dni. Po przerwaniu stosowania leku, stężenie itrakonazolu w osoczu zmniejsza się do wartości prawie niewykrywalnych w ciągu 7–14 dni, w zależności od dawki i czasu trwania leczenia. Itrakonazol dobrze przenika do wielu tkanek i narządów, w tkankach zrogowaciałych (skóra, paznokcie) uzyskuje stężenie 4 razy większe niż w osoczu. Stężenie terapeutyczne w skórze utrzymuje się przez 2–4 tygodnie po zakończeniu 4-tygodniowego leczenia. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym są mniejsze. Itrakonazol przenika przez łożysko oraz do mleka kobiet karmiących piersią. Metabolizowany w wątrobie. Wydalany głównie w postaci nieczynnych metabolitów z moczem i z kałem.

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń:

• grzybica pochwy i sromu

• grzybica skóry, łupież pstry, kandydoza jamy ustnej, grzybicze zakażenie rogówki

• grzybice paznokci wywołane przez dermatofity lub drożdżaki

• układowe zakażenia grzybicze:

-aspergiloza układowa i kandydoza układowa

-kryptokokoza (w tym kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych): u pacjentów z kryptokokozą i osłabioną odpornością oraz u wszystkich pacjentów z kryptokokozą ośrodkowego układu nerwowego preparat jest wskazany tylko wtedy, gdy leczenie pierwszego rzutu jest nieskuteczne

- histoplazmoza

- blastomykoza

- sporotrychoza

- parakokcydioidomykoza

- inne, rzadko występujące układowe lub tropikalne zakażenia grzybicze.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Przeciwwskazane jest równoległe stosowanie preparatu i niektórych leków metabolizowanych przez izoenzym 3A4 cytochromu P450, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, w tym stanowiących bezpośrednie zagrożenie życia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes (zobacz akapit Interakcje).

Nie stosować:

• u chorych z zaburzeniami czynności komór serca, np. zastoinowa niewydolność serca obecnie lub w wywiadzie (z wyjątkiem zakażeń ciężkich lub zagrażających życiu)

• w ciąży (z wyjątkiem przypadków zagrożenia życia); kobiety w wieku rozrodczym powinny skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej metody zapobiegania ciąży w okresie leczenia oraz po zakończeniu leczenia do momentu wystąpienia krwawienia miesiączkowego).

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Itrakonazol osłabia siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe ujemne). Stosowanie preparatu może być związane z ryzykiem wystąpienia zastoinowej niewydolności serca, zwłaszcza w przypadku stosowania dużych dawek.

Preparat jest przeciwwskazany do stosowania u osób z zastoinową niewydolnością serca obecnie lub w wywiadzie. Wyjątkowo, w przypadku zakażeń zagrażających życiu, lekarz może zalecić stosowanie preparatu, o ile oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka. W indywidualnej ocenie lekarz uwzględni występowanie czynników ryzyka rozwoju zastoinowej niewydolności serca, w tym chorób serca (takich jak choroba niedokrwienna serca, wady zastawek serca), poważnych chorób płuc (takich jak przewlekła obturacyjna choroba płuc) oraz niewydolności nerek i innych chorób związanych z obrzękami. W razie wystąpienia objawów takich jak: spłycenie oddechu, obrzęk kończyn lub brzucha, uczucie silnego zmęczenia, budzenie się w nocy z poczuciem braku tchu, zwiększenie masy ciała, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, gdyż objawy te mogą świadczyć o rozwoju zastoinowej niewydolności serca i wskazywać na konieczność przerwania stosowania preparatu.

Należy wziąć pod uwagę, że leki z grupy antagonistów wapnia mogą osłabiać siłę skurczu mięśnia sercowego, co może dodatkowo nasilać inotropowe ujemne działanie itrakonazolu. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania preparatu i antagonistów wapnia, ponieważ ryzyko zastoinowej niewydolności serca ulega zwiększeniu.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że itrakonazol wchodzi w liczne interakcje z innymi równolegle stosowanymi lekami, w wielu przypadkach mogące prowadzić do wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, w tym nagłego zgonu.

Należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany u chorych z nadwrażliwością na inne pochodne azolowe. Nie ma wystarczających danych klinicznych dotyczących występowania nadwrażliwości krzyżowej.

Stosowanie preparatu związane jest z ryzykiem wystąpienia neuropatii. Jeżeli wystąpią objawy mogące świadczyć o rozwoju neuropatii, takie jak np.: zaburzenia czucia, niedowłady, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem przemijającej lub trwałej utraty słuchu. Jeżeli wystąpią objawy zaburzeń słuchu (pogorszenie słuchu, szumy w uszach), należy skonsultować się z lekarzem.

Niektóre drożdżaki oporne na flukonazol, mogą także być wrażliwe na itrakonazol. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać test wrażliwości.

Stosowanie itrakonazolu w postaci doustnej bardzo rzadko może być związane z wystąpieniem ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym ostrej niewydolności wątroby zakończonej zgonem. Jeżeli wystąpią objawy mogące świadczyć o zaburzeniu czynności wątroby, takie jak: brak łaknienia, utrzymujące się zmęczenie, ból brzucha, ciemna barwa moczu, jasny stolec, żółtaczka, nudności lub wymioty, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Chorzy z zaburzeniami czynności wątroby powinni być uważnie kontrolowani podczas stosowania itrakonazolu. Równoległe stosowaniu leków metabolizowanych przez izoenzym 3A4 cytochromu P450 może powodować wydłużenie czasu eliminacji leku.

Jeżeli występuje zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub czynna choroba wątroby, a także jeśli podczas stosowania innych leków wystąpiło działanie toksyczne na wątrobę, nie należy rozpoczynać stosowania preparatu. Wyjątek stanowią zakażenia zagrażające życiu, gdy w ocenie lekarza korzyści są większe niż ryzyko uszkodzenia wątroby. Wskazana jest kontrola parametrów czynności wątroby.

Wchłanianie doustnie podawanego itrakonazolu zależy od kwasowości środowiska (najlepsze wchłanianie występuje w środowisku silnie kwaśnym). Każdy niedobór kwasu solnego w soku żołądkowym (np. w przypadku bezkwasowości, podczas stosowania leków zobojętniających czy zmniejszających kwasowość soku żołądkowego, jak np. ranitydyna czy omeprazol) może zmniejszać wchłanianie itrakonazolu. Konieczne może być wówczas stosowanie preparatu z napojami zwiększającymi kwasowość soku żołądkowego (np. Cola).

U chorych z osłabioną odpornością (np. z neutropenią, przyjmujących leki immunosupresyjne, chorych na AIDS) dostępność biologiczna itrakonazolu podawanego doustnie może być zmniejszona.

Preparatu w postaci kapsułek nie zaleca się do rozpoczynania leczenia grzybic układowych bezpośrednio zagrażających życiu.

U chorych na AIDS leczonych z powodu grzybic układowych, takich jak sporotrychoza, blastomikoza, histoplazmoza lub kryptokokoza (postać z zajęciem opon mózgowo-rdzeniowych lub bez), istnieje ryzyko nawrotu zakażenia grzybiczego, lekarz może zalecić pozostawienie leczenia podtrzymującego.

U chorych na mukowiscydozę stężenie itrakonazolu w stanie stacjonarnym jest zmienne; w przypadku braku reakcji na leczenie, lekarz może zalecić leczenie alternatywne.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera sacharozę; osoby z dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinny stosować preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat może powodować działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia i utrata słuchu, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania urządzeń/maszyn. Osoby, u których wystąpią powyższe objawy, powinny powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać kapsułek do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:

Kandydoza pochwy i sromu: 200 mg raz na dobę przez 3 dni lub 200 mg 2 razy na dobę przez 1 dzień.

Grzybica skóry (np. tułów, podudzia): 200 mg raz na dobę przez 7 dni lub 100 mg raz na dobę przez 15 dni.

Grzybica skóry okolic o zwiększonym rogowaceniu naskórka, takich jak podeszwy stóp i dłoni: 200 mg 2 razy na dobę przez 7 dni lub 100 mg raz na dobę przez 30 dni.

Łupież pstry: 200 mg raz na dobę przez 7 dni.

Kandydoza jamy ustnej: 100 mg raz na dobę przez 15 dni.

U niektórych chorych w stanach obniżonej odporności organizmu (np. u chorych z neutropenią, u chorych na AIDS lub po przeszczepieniu narządów) lekarz może zalecić podwojenie dawki.

Grzybicze zapalenie rogówki: 200 mg raz na dobę przez 21 dni (w zależności od odpowiedzi klinicznej).

Grzybica paznokci wywołana przez dermatofity lub drożdżaki: stosuje się leczenie ciągłe lub cykliczne. Leczenie ciągłe: 200 mg raz na dobę przez 3 miesiące (wyłącznie paznokcie stóp lub stóp wraz z paznokciami rąk). Leczenie cykliczne: 200 mg 2 razy na dobę przez 7 dni. Okresy przyjmowania leku (cykle) są oddzielone 3 tygodniami przerwy, w czasie której nie przyjmuje się leku. W leczeniu grzybicy paznokci rąk stosuje się 2 cykle. W leczeniu grzybicy paznokci stóp stosuje się 3 cykle. Reakcja na leczenie staje się widoczna po zakończeniu leczenia i odrośnięciu paznokci.

Optymalne pod względem objawów klinicznych i rezultatów badań mikologicznych wyniki leczenia uzyskuje się w ciągu 2–4 tygodni po zakończeniu leczenia zakażeń skóry i po 6–9 miesiącach po zakończeniu leczenia zakażeń paznokci.

Grzybice układowe:

Aspergiloza układowa: 200 mg raz na dobę przez 2–5 miesięcy. W razie potrzeby lekarz zwiększy dawkę do 200 mg 2 razy na dobę (w przypadku zmian głębokich lub rozsianych).

Kandydoza układowa: 100–200 mg raz na dobę przez 3 tygodnie do 7 miesięcy. W razie potrzeby lekarz zwiększy dawkę do 200 mg 2 razy na dobę (w przypadku zmian głębokich lub rozsianych).

Kryptokokoza (bez zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych): 200 mg 1 raz na dobę przez 2–12 miesięcy.

Kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 200 mg 2 razy na dobę przez 2–12 miesięcy.

Histoplazmoza: 200 mg 1–2 razy na dobę przez 8 miesięcy.

Blastomykoza: 100 mg raz na dobę do 200 mg 2 razy na dobę przez 6 miesięcy.

Sporotrychoza limfatyczno-skórna lub skórna: 100 mg raz na dobę przez 3 miesiące.

Parakokcydioidomykoza: 100 mg raz na dobę przez 6 miesięcy (nie ma danych dotyczących skuteczności u chorych na AIDS).

Chromomykoza: 100–200 mg raz na dobę przez 6 miesięcy.

Szczególne grupy chorych:

Nie należy stosować preparatu u dzieci, chyba że lekarz uzna, że korzyści z leczenia są większe niż możliwe ryzyko związane z leczeniem.

Stosowanie u osób w podeszłym jest dopuszczone tylko w sytuacji, gdy w ocenie lekarza oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka. Należy wziąć pod uwagę, że u osób w podeszłym wieku częściej występują zaburzenia czynności nerek, wątroby oraz serca, a także inne choroby.

Należy zachować ostrożność u chorych z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.

Sposób podawania:

Preparat powinien być przyjmowany doustnie, bezpośrednio po obfitym posiłku. Kapsułki należy połykać w całości.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Nie należy stosować preparatu u kobiet w ciąży, z wyjątkiem przypadków zagrożenia życia, gdy w ocenie lekarza korzyści dla matki przeważają nad zagrożeniem dla płodu. Tylko lekarz może ocenić stosunek korzyści do ryzyka w Twoim przypadku.

Dane dotyczące stosowania preparatu w okresie ciąży są ograniczone; związek przyczynowo-skutkowy między stosowaniem itrakonazolu a występowaniem wad wrodzonych nie został ustalony.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznych metod zapobiegania ciąży w okresie leczenia oraz po jego zakończeniu do momentu wystąpienia krwawienia miesiączkowego.

Przed zastosowaniem preparatu w okresie karmienia piersią należy skonsultować się z lekarzem. Lekarz rozważy, czy oczekiwane w Twoim przypadku korzyści ze stosowania leku przeważają nad możliwym ryzykiem dla dziecka.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Leki zmniejszające kwasowość soku żołądkowego, w tym leki zobojętniające (np. zawierające węglan glinu, wapnia, magnezu lub sodu), leki zmniejszające wydzielanie kwasu solnego (leki blokujące receptory histaminowe H2, np. ranitydyna, famotydyna, cymetydyna; inhibitory pompy protonowej, np. omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) zmniejszają wchłanianie itrakonazolu. Dlatego w przypadku leków zmniejszających kwasowość, zaleca się stosowanie itrakonazolu z kwaśnymi napojami (np. Cola niedietetyczna). W przypadku leków zobojętniających, zaleca się by przyjmować je co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po przyjęciu itrakonazolu. W okresie leczenia skojarzonego należy kontrolować skuteczność działania itrakonazolu, by w razie konieczności dostosować jego dawkowanie.

Itrakonazol jest metabolizowany przede wszystkim z udziałem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 i dlatego leki hamujące aktywność tego izoenzymu (np. erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, indynawir) mogą powodować zwiększenie stężenia itrakonazolu we krwi.

Należy zachować ostrożność, jeżeli stosowane są niżej wymienione leki silnie hamujące aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450; w razie konieczności lekarz dostosuje dawkowanie itrakonazolu:

• antybiotyki: cyprofloksacyna, erytromycyna, klarytromycyna

• leki przeciwwirusowe: darunawir (z rytonawirem), elwitegrawir (z rytonawirem), fosamprenawir (z rytonawirem), rytonawir, sakwinawir (z rytonawirem), indynawir, telaprewir.

Leki zwiększające aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (np. ryfampicyna, ryfabutyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, izoniazyd, newirapina, efawirenz, ziele dziurawca) mogą powodować zmniejszenie stężenia i skuteczności działania itrakonazolu.

Dlatego nie zaleca się stosowania silnych induktorów izoenzymu 3A4 cytochromu P450 równolegle z itrakonazolem ani w okresie 2 tygodni przed rozpoczęciem jego stosowania. Jeżeli jednak lekarz zaleci takie leczenie skojarzone, należy kontrolować skuteczność działania przeciwgrzybiczego itrakonazolu, by w razie konieczności dostosować dawkę.

Itrakonazol silnie hamuje aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 i dlatego wywiera wpływ na stężenie innych leków metabolizowanych z udziałem tego izoenzymu.

Itrakonazol zmniejsza aktywność transporterów błonowych: glikoproteiny P oraz BCRP (białko oporności raka piersi) i może wpływać na stężenie innych leków transportowanych z ich udziałem.

Przeciwwskazane jest równoległe stosowanie z itrakonazolem, a także przez 2 tygodnie po zaprzestaniu jego stosowania:

• leków przeciwbólowych: metadon, lewometadyl (lewacetylmetadol)

• leków działających na układ sercowo-naczyniowy i moczopędnych: beprydyl, dizopiramid, dofetylid, dronedaron, chinidyna, eplerenon, finerenon, lerkanidypina, nizoldypina, felodypina, ranolazyna, iwabradyna

• antybiotyków: telitromycyna u chorych z ciężkimi zaburzeniami nerek lub wątroby

• leków przeciwzakrzepowych: tikagrelor

• leków przeciwmalarycznych: halofantryna

• leków przeciwhistaminowych: astemizol, mizolastyna, terfenadyna

• alkaloidów sporyszu: dihydroergotamina, ergometryna, ergotamina, metyloergometryna

• leków przeciwnowotworowych: irynotekan

• leków przeciwpsychotycznych, przeciwlękowych i nasennych: lurazydon, pimozyd, sertindol, triazolam, midazolam podawany doustnie

• leków żołądkowo-jelitowych: cisapryd, domperydon

• statyn: simwastatyna, lowastatyna

• leków urologicznych: awanafil, dapoksetyna, fezoterodyna (u chorych z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby), solifenacyna (u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych z ciężkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby)

• inne: kolchicyna u chorych z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby.

Należy unikać stosowania niżej wymienionych leków równolegle z itrakonazolem, a także przez 2 tygodnie po zaprzestaniu jego stosowania (w przypadku absolutnej konieczności leczenia skojarzonego, lekarz zaleci zachowanie odpowiednich środków ostrożności):

• alfa-adrenolityki: tamsulozyna

• leki przeciwbólowe: fentanyl

• leki przeciwprątkowe: izoniazyd, ryfampicyna, ryfabutyna

• leki przeciwzakrzepowe: apiksaban, edoksaban, rywaroksaban

• leki przeciwpadaczkowe: karbamazepina, fenobarbital, fenytoina

• dziurawiec zwyczajny

• leki przeciwnowotworowe: aksytynib, bosutynib, dabrafenib, dazatynib, ibrutynib, lapatynib, nilotynib, sunitynib, trabektedyna,

• leki przeciwwirusowe: symeprewir

• leki działające na układ sercowo-naczyniowy i moczopędne: aliskiren, sildenafil stosowany w leczeniu nadciśnienia płucnego

• leki immunosupresyjne: ewerolimus

• beta-mimetyki: salmeterol

• leki urologiczne: daryfenacyna, fezoterodyna (u chorych z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby), wardenafil

• inne: kolchicyna (u chorych z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby stosowanie jest przeciwwskazane), koniwaptan, tolwaptan.

Należy zachować ostrożność i w razie potrzeby monitorować stężenie niżej wymienionych leków, ponieważ itrakonazol może wpływać na ich stężenie; w razie konieczności lekarz dostosuje ich dawkowanie:

• leki przeciwbólowe i znieczulające: alfentanyl, buprenorfina (podawana dożylnie lub podjęzykowo), kanabinoidy, sufentanyl, oksykodon

• antybiotyki: telitromycyna (u chorych z ciężkimi zaburzeniami nerek lub wątroby stosowanie jest przeciwwskazane)

• leki przeciwzakrzepowe: pochodne kumaryny (np. warfaryna), cilostazol, dabigatran

• leki przeciwcukrzycowe: repaglinid, saksagliptyna

• leki przeciwpasożytnicze: parazykwantel

• leki przeciwhistaminowe: bilastyna, ebastyna

• leki przeciwmigrenowe: eletryptan

• leki przeciwnowotworowe: bortezomib, brentuksymab, busulfan, docetaksel, erlotynib, gefitynib, idelalizyb, imatynib, iksabepilon, lapatynib, ponatynib, trymetreksat, alkaloidy barwinka (m. in. winkrystyna, winflunina, winorelbina)

• leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, przeciwlękowe, nasenne i nootropowe: alprazolam, arypiprazol, brotyzolam, buspiron, haloperydol, midazolam (podawany dożylnie), perospiron, kwetiapina, reboksetyna, ramelteon, rysperydon, zopiklon

• leki przeciwwirusowe: marawirok, rytonawir, sakwinawir, indynawir

• leki działające na układ sercowo-naczyniowy i moczopędne: riociguat, bozentan, diltizem, guanafacyna, inne pochodne dihydropirydyny (np. amlodypina, isradypina, nifedypina, nimodypina), werapamil, digoksyna, nadolol

• leki przeciwwymiotne: aprepitant, netupitant

• kortykosteroidy: budezonid, cyklezonid, deksametazon, flutykazon, metyloprednizolon

• leki immunosupresyjne: cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, temsyrolimus

• statyny: atorwastatyna

• leki urologiczne: fezoterodyna (pod warunkiem prawidłowej czynności nerek i wątroby), solifenacyna (u chorych z prawidłową czynnością nerek i wątroby lub w przypadku łagodnych zaburzeń), dutasteryd, imidafenacyna, sildenafil (stosowany w zaburzeniach erekcji), oksybutynina, tadalafil, tolterodyna

• leki przeciwzapalne: meloksykam

• inne: alitretynoina (doustna), cinakalcet, mozawaptan.

Jak każdy lek, również Itrax może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Dorośli

Często lub bardzo często: ból głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, bóle brzucha.

Mogą wystąpić: zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, zakażenia górnych dróg oddechowych, zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, zmniejszenie liczby krwinek białych), zaburzenia smaku, niedoczulica, parestezje (drętwienie, mrowienie, zaburzenia czucia), szumy uszne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe: zaparcie, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, żółtaczka, zaburzenia miesiączkowania, obrzęki, zaburzenia funkcji seksualnych, wielomocz, świąd, wysypka, pokrzywka.

Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia trójglicerydów we krwi, pseudoaldosteronizm (w tym zwiększenie ciśnienia tętniczego, zmniejszenie stężenia potasu), drżenie, zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, podwójne widzenie), przemijająca lub trwała utrata słuchu, zastoinowa niewydolność serca (objawy: duszność, spłycenie oddechu, nieoczekiwane zwiększenie masy ciała, obrzęk kończyn lub brzucha, silne uczucie zmęczenia lub budzenie się w nocy z uczuciem braku tchu), duszność, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym zakończona zgonem ostra niewydolność wątroby, zwiększona aktywność kinazy kreatynowej.

Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy (w tym twarzy i krtani, który może utrudniać oddychanie), zespół choroby posurowiczej, złuszczające zapalenie skóry, zapalenie małych naczyń skórnych, łysienie, nadwrażliwość na światło, ciężkie reakcje skórne: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa.

Dzieci

U dzieci i młodzieży występują podobne działania niepożądane jak u dorosłych, mogą one jednak występować częściej.