Lamotrix - tabletki

Monoterapia padaczki – napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych. Dorośli i młodzież w wieku ≥13 lat. Początkowo 25 mg 1 ×/d przez 2 tyg., następnie 50 mg 1 ×/d przez kolejne 2 tyg., potem dawkę zwiększa się o maks. 50–100 mg co 1–2 tyg. do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100–200 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz.; u niektórych chorych konieczne może być zastosowanie dawki 500 mg/d.
Leczenie skojarzone padaczki – napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych. Leczenie napadów padaczkowych związanych z zespołem Lennoxa i Gastauta. Lamotrygina jest stosowana w leczeniu skojarzonym, jednak u dorosłych i młodzieży w wieku ≥13 lat może być zastosowana jako pierwszy lek przeciwpadaczkowy włączany do leczenia zespołu Lennoxa i Gastauta. Dorośli i młodzież w wieku ≥13 lat. W leczeniu skojarzonym z walproinianem (z innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez nich) początkowo 25 mg co 2. dzień przez 2 tyg., następnie 25 mg 1 ×/d przez kolejne 2 tyg., potem dawkę zwiększa się o maks. 25–50 mg co 1–2 tyg. do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100–200 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz. W leczeniu skojarzonym z induktorami glukuronidacji lamotryginy (np. karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir) bez walproinianu początkowo 50 mg 1 ×/d przez 2 tyg., następnie 100 mg/d w 2 daw. podz. przez kolejne 2 tyg., potem dawkę zwiększa się co 1–2 tyg. o maks. 100 mg do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 200–400 mg/d w 2 daw. podz.; u niektórych chorych konieczne może być zastosowanie dawki 700 mg/d. W leczeniu skojarzonym bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy początkowo 25 mg 1 ×/d przez 2 tyg., następnie 50 mg 1 ×/d przez kolejne 2 tyg., potem dawkę zwiększa się co 1–2 tyg. o maks. 50–100 mg do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100–200 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz. U pacjentów przyjmujących leki o nieznanych interakcjach z lamotryginą ustalanie dawki lamotryginy należy przeprowadzać tak, jak w przypadku leczenia skojarzonego z walproinianem. Dzieci w wieku 2–12 lat. W leczeniu skojarzonym z walproinianem (z innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez nich) początkowo 0,15 mg/kg mc. 1 ×/d przez 2 tyg., następnie 0,3 mg/kg mc. 1 ×/d przez kolejne 2 tyg., potem dawkę dobową zwiększa się maks. o 0,3 mg/kg mc. co 1–2 tyg. do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 1–5 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz.; dawka maks. – 200 mg/d. W leczeniu skojarzonym z induktorami glukuronidacji lamotryginy (np. karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir) bez walproinianu początkowo 0,6 mg/kg mc./d w 2 daw. podz. przez 2 tyg., następnie 1,2 mg/kg mc./d w 2 daw. podz. przez kolejne 2 tyg.; potem dawkę dobową zwiększa się maks. o 1,2 mg/kg mc. co 1–2 tyg. do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 5–15 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz.; dawka maks. – 400 mg/d. W leczeniu skojarzonym bez induktorów glukuronidacji lamotryginy i bez walproinianu początkowo 0,3 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz. przez 2 tyg., następnie 0,6 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz. przez kolejne 2 tyg.; potem dawkę dobową zwiększa się maks. o 0,6 mg/kg mc. co 1–2 tyg. do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 1–10 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz.; dawka maks. – 200 mg/d. U pacjentów przyjmujących leki o nieznanych interakcjach z lamotryginą ustalanie dawki lamotryginy należy przeprowadzać tak, jak w przypadku leczenia skojarzonego z walproinianem.
Monoterapia w leczeniu typowych napadów nieświadomości. Dzieci w wieku 2–12 lat. Początkowo 0,3 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz. przez 2 tyg., następnie 0,6 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz. przez kolejne 2 tyg.; potem dawkę zwiększa się co 1–2 tyg. o maks. 0,6 mg/kg mc. do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie; dawka podtrzymująca wynosi zwykle 1–15 mg/kg mc. 1 ×/d lub w 2 daw. podz.; dawka maks. – 200 mg/d.
Zapobieganie epizodom depresji u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I, u których występują głównie epizody depresyjne. Lek nie jest wskazany w doraźnym leczeniu epizodów manii lub depresji. Dorośli. W monoterapii lub leczeniu skojarzonym bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy początkowo 25 mg 1 ×/d przez 2 tyg., następnie 50 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz. przez kolejne 2 tyg., w 5. tyg. 100 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz., od 6. tyg. dawka podtrzymująca – zwykle 200 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz.; w badaniach klinicznych stosowano dawki 100–400 mg/d. W leczeniu skojarzonym z walproinianem początkowo 25 mg co 2. dzień przez 2 tyg., następnie 25 mg 1 ×/d przez kolejne 2 tyg., w 5. tyg. 50 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz., od 6. tyg. dawka podtrzymująca – zwykle 100 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz.; dawka maks. – 200 mg/d. W leczeniu skojarzonym z induktorami glukuronidacji lamotryginy (np. fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir) bez walproinianu początkowo 50 mg 1 ×/d przez 2 tyg., następnie 100 mg/d w 2 daw. podz. przez kolejne 2 tyg., w 5. tyg. 200 mg/d w 2 daw. podz., od 6. tyg. dawka podtrzymująca – zwykle 300 mg/d w 2 daw. podz., w razie konieczności dawkę można zwiększyć w 7. tyg. do 400 mg/d w 2 daw. podz. U pacjentów przyjmujących leki o nieznanych interakcjach z lamotryginą ustalanie dawki lamotryginy należy przeprowadzać tak, jak w przypadku leczenia skojarzonego z walproinianem. Po osiągnięciu dobowej dawki podtrzymującej zapewniającej stabilizację objawów można odstawić inne leki psychotropowe, nie zmieniając dawki podtrzymującej lamotryginy w przypadku monoterapii lub leczenia skojarzonego z lekami niewpływającymi na glukuronidację lamotryginy, podwajając ją w przypadku leczenia skojarzonego z inhibitorami glukuronidacji lamotryginy (walproinian), ale nie zwiększając jej o więcej niż 100 mg/tydz., natomiast w przypadku leczenia skojarzonego z induktorem glukuronidacji lamotryginy stopniowo zmniejszając dawkę tak, aby osiągnąć po 3 tyg. zmniejszoną o połowę dawkę lamotryginy. Przy włączaniu innych leków do terapii lamotryginą zaleca się utrzymywanie dawki lamotryginy w przypadku dołączania leków niewpływających na glukuronidację lamotryginy, zmniejszenie jej o połowę w momencie dołączania walproinianu, a w przypadku dołączania induktorów glukuronidacji lamotryginy stopniowe zwiększanie dawki tak, aby osiągnąć po 3 tyg. podwojoną dawkę lamotryginy.

Padaczka
Dorośli i młodzież w wieku 13 lat i powyżej
• Leczenie skojarzone lub w monoterapii napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych.
• Napady związane z zespołem Lennoxa-Gastauta. Produkt Lamotrix jest stosowany w leczeniu skojarzonym, ale może być stosowany jako pierwszy lek przeciwpadaczkowy włączany do leczenia zespołu Lennoxa-Gastauta.
Dzieci i młodzież w wieku od 2 do 12 lat
• Leczenie skojarzone napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych oraz napadów związanych z zespołem Lennoxa-Gastauta.
• Monoterapia w typowych napadach nieświadomości.

Zaburzenia afektywne dwubiegunowe
Dorośli w wieku 18 lat i powyżej
• Zapobieganie epizodom depresji u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I, u których występują głównie epizody depresji (patrz punkt 5.1).

Produkt leczniczy Lamotrix nie jest wskazany w doraźnym leczeniu epizodów manii ani depresji.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.

Podawać p.o.; tabletki połykać w całości. Jeśli obliczona dawka lamotryginy nie może być podana przy zastosowaniu całych tabletek, dawka leku powinna być zaokrąglona w dół do najbliższej dawki umożliwiającej podanie całej tabletki. Szczegółowe informacje dotyczące dawkowania – patrz: zarejestrowane materiały producenta. Zaleca się, by nie rozpoczynać ponownie leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy wcześniej przerwali stosowanie tego leku z powodu wystąpienia wysypki, chyba że potencjalne korzyści wyraźnie przeważają nad ryzykiem związanym z dalszym stosowaniem leku. U chorych z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby dawki (początkową, w okresie zwiększania dawki i podtrzymującą) należy zmniejszyć o ok. 50%, natomiast z ciężką niewydolnością – o ok. 75%. Stosować ostrożnie w przypadku zaburzenia czynności nerek. Nie ma potrzeby modyfikowania dawki u osób w podeszłym wieku.