Propranolol Accord - tabletki powlekane

Substancją czynną preparatu jest propranolol, lek z grupy beta-blokerów (inna stosowana nazwa to beta-adrenolityki). Działanie tych leków polega na zablokowaniu pewnego typu receptorów, nazywanych receptorami adrenergicznymi typu beta. Receptory adrenergiczne występują na powierzchni komórek nerwowych, mięśniowych lub gruczołowych w licznych tkankach i narządach. W warunkach fizjologicznych pobudzane są przez uwalnianą po aktywacji współczulnego układu nerwowego adrenalinę lub noradrenalinę. Farmakologiczne zablokowanie receptorów beta uniemożliwia ich pobudzenie, a przez to ogranicza skutki działania adrenaliny czy noradrenaliny na tkanki docelowe posiadające receptory beta. Adrenalina powoduje zwiększenie częstotliwości rytmu serca oraz skurcz obwodowych naczyń krwionośnych. Działanie propranololu, podobnie jak innych leków z tej grupy, prowadzi do zmniejszenia częstotliwości rytmu serca i siły jego skurczu oraz do obniżenia ciśnienia tętniczego. Dodatkowo propranolol wykazuje działanie przeciwlękowe i przeciwmigrenowe.

Propranolol charakteryzuje się niewybiórczym działaniem, o porównywalnej sile wobec receptorów beta 1 i beta 2 (istnieje ryzyko wystąpienia zwężenia dróg oddechowych związane z blokowaniem receptorów beta 2 w mięśniach gładkich oskrzeli).

Po podaniu doustnym propranolol szybko i całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu występuję po 1–2 godzinach po przyjęciu preparatu na czczo. Metabolizowany w wątrobie. Ulega szybkiej dystrybucji, przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Preparat jest wskazany:

• w leczeniu dławicy piersiowej

• w leczeniu nadciśnienia tętniczego

• w długotrwałej profilaktyce ponownego zawału serca u osób po ostrej fazie zawału serca

• w leczeniu kardiomiopatii przerostowej zwężającej

• w leczeniu drżenia samoistnego

• w leczeniu nadkomorowych i komorowych zaburzeń rytmu serca

• w leczeniu wspomagającym nadczynności tarczycy i tyreotoksykozy

• w przypadku guza chromochłonnego nadnerczy (w skojarzeniu z lekiem blokującym receptory alfa-adrenergiczne).

• w migrenie

• w profilaktyce krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego u chorych z nadciśnieniem wrotnym i żylakami przełyku.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Nie stosować, jeżeli występuje:

• niewyrównana niewydolność serca, która nie jest odpowiednio leczona

• zespół chorego węzła zatokowego i/lub blok zatokowo-przedsionkowy

• astma oskrzelowa i stany skurczowe oskrzeli, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

• kwasica metaboliczna

• blok serca II lub III stopnia

• u osób podatnych na hipoglikemię, w tym po długotrwałym głodzeniu i/lub niedożywieniu lub na skutek ograniczonej rezerwy wyrównawczej

• wstrząs kardiogenny

• nieleczony guz chromochłonny nadnerczy

• ciężka bradykardia

• ciężkie niedociśnienie tętnicze

• ciężkie zaburzenia krążenia w tętnicach obwodowych

• dławica naczynioskurczowa (Prinzmetala).

W okresie stosowania preparatu oraz w ciągu 48 godzin po zaprzestaniu jego stosowania przeciwwskazane jest dożylne podawanie leków blokujących kanały wapniowe, takich jak werapamil lub diltiazem. Nie należy stosować dożylnie beta-blokerów w okresie stosowania antagonistów kanału wapniowego ani w ciągu 48 godzin po zakończeniu ich stosowania.

Nie stosować w ciąży, chyba że w opinii lekarza jest to bezwzględnie konieczne. Preparat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u chorych z kontrolowaną niewydolnością serca (u chorych z niekontrolowaną niewydolnością serca stosowanie preparatu jest przeciwwskazane). Chorzy z tej grupy powinni pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarza.

Beta-blokerów nie należy stosować równolegle z lekami blokującymi kanały wapniowe, takimi jak werapamil czy diltiazem, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bradykardii, zaburzeń przewodzenia oraz nasilenia niewydolności serca.

W okresie stosowania beta-blokerów oraz w ciągu 48 godzin po zaprzestaniu ich stosowania przeciwwskazane jest dożylne podawanie leków blokujących kanały wapniowe, takich jak werapamil lub diltiazem. Beta-blokerów nie należy podawać dożylnie w okresie stosowania leków blokujących kanały wapniowe ani w ciągu 48 godzin po zaprzestaniu ich stosowania.

Stosowanie beta-blokerów może nasilać zaburzenia krążenia w tętnicach obwodowych (nasilenie zespołu Raynauda, nasilenie chromania przestankowego). W przypadku ciężkich zaburzeń krążenia obwodowego stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

Ponieważ propranolol hamuje przewodzenie przedsionkowo-komorowe, należy zachować szczególną ostrożność u chorych z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia.

Chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność, ponieważ propranolol może maskować objawy hipoglikemii, takie jak uczucie kołatania serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia) czy pocenie się. Należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi. Konieczne może być dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych. Propranolol może sporadycznie powodować hipoglikemię, nawet u osób nie chorujących na cukrzycę (szczególnie u noworodków, niemowląt i dzieci, osób w podeszłym wieku, osób poddawanych hemodializom, chorych na przewlekłe choroby wątroby, osób po przedawkowaniu propranololu). W pojedynczych przypadkach hipoglikemia może być nasilona, przebiegać z drgawkami i prowadzić do śpiączki.

Preparat może maskować objawy nadczynności tarczycy. Należy zachować ostrożność i kontrolować stężenie hormonów tarczycy.

Stosowanie preparatu u chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy wymaga równoległego stosowania leków blokujących receptory alfa-adrenergicznych (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Preparat może powodować zmniejszenie częstotliwości rytmu serca. W przypadku nasilenia bradykardii należy skonsultować się z lekarzem; konieczne może być zmniejszenie stosowanej dawki.

Preparat może nasilać reakcje nadwrażliwości i reakcje anafilaktyczne (dotyczy również chorych poddawanych leczeniu odczulającemu) oraz zmniejszać skuteczność stosowanej w takich przypadkach adrenaliny. Należy unikać stosowania preparatu u osób ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej, u których w przeszłości występowały reakcje alergiczne na podobne leki.

Nie należy nagle przerywać stosowania preparatu, zwłaszcza u osób z chorobą niedokrwienną serca. Jeżeli wymagane jest przerwanie leczenia, należy stopniowo zmniejszać dawkę w okresie 1–2 tygodni, ściśle według zaleceń lekarza. Podczas odstawiania leku stan chorego powinien być monitorowany.

Jeżeli planujesz jakikolwiek zabieg wymagający znieczulenia ogólnego, koniecznie poinformuj lekarza anestezjologa o stosowaniu leku z grupy beta-blokerów (propranololu). Pomiędzy beta-blokerami i lekami stosowanymi w trakcie znieczulenia mogą zachodzić interakcje prowadzące do wystąpienia ciężkich działań niepożądanych. Lekarz podejmie indywidualną decyzję o kontynuacji leczenia beta-blokerem lub zaleci zaprzestanie jego stosowania na 48 godzin przed zabiegiem.

U chorych ze znaczącą niewydolnością nerek lub wątroby należy zachować ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia i w okresie ustalania dawki. W tej grupie chorych czas potrzebny do zmniejszenia stężenia leku o połowę może ulec wydłużeniu.

Należy zachować ostrożność stosując preparat u chorych z marskością wątroby.

U chorych z nadciśnieniem wrotnym może dojść do pogorszenia czynności wątroby, a nawet do rozwoju encefalopatii wątrobowej (zaburzenia funkcjonowania mózgu będące skutkiem niewydolności wątroby). Leczenie propranololem może zwiększać ryzyko rozwoju encefalopatii.

U chorych na astmę oskrzelową, obturacyjną chorobę płuc i u osób ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia skurczu oskrzeli stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. W razie wystąpienia skurczu oskrzeli stosuje się leki rozszerzające oskrzela (beta 2-mimetyki, takie jak np. salbutamol, dożylnie lub wziewnie). W razie konieczności lekarz zaleci dodatkowo inne leki, w ciężkich przypadkach stosowany jest tlen lub oddech wspomagany.

W pojedynczych przypadkach możliwe nasilenie miastenii (nużliwości mięśni) lub wystąpienie objawów przypominających miastenię.

Stosowanie preparatu we wtórnej profilaktyce krwawienia z żylaków przełyku może być prowadzone wyłącznie na oddziałach specjalistycznych, pod nadzorem doświadczonych lekarzy, świadomych zagrożeń możliwych w tej grupie chorych.

Leki z grupy beta-blokerów mogą zaostrzać objawy łuszczycy lub powodować jej wystąpienie. Stosowanie preparatu u chorych na łuszczycę jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy w ocenie lekarza oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka.

Stosowanie preparatu u dzieci z zaburzeniami rytu serca wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania z zachowaniem szczególnej ostrożności.

Propranolol zmniejsza wydzielanie łez i może nasilać suchość oczu; należy wziąć to pod uwagę u osób używających soczewek kontaktowych.

Propranolol może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych (oznaczania bilirubiny oraz katecholamin).

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat może, u niektórych osób, powodować zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub inne działania niepożądane, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:

Nadciśnienie tętnicze: początkowo 40 mg 2–3 razy na dobę; w zależności od odpowiedzi na leczenie dawka może być zwiększana w odstępach tygodniowych. Zwykle stosuje się 160–320 mg na dobę. Jeżeli odpowiedź na leczenie nie jest wystarczająca, stosuje się leczenie skojarzone z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Dławica piersiowa (z wyjątkiem dławicy naczynioskurczowej Prinzmetala), migrena, drżenie samoistne: początkowo 40 mg 2–3 razy na dobę; w zależności od odpowiedzi na leczenie dawka może być zwiększana w odstępach tygodniowych. Zwykle stosowane dawki wynoszą: 80–160 mg na dobę w leczeniu migreny oraz 120–240 mg na dobę w leczeniu drżenia samoistnego i dławicy piersiowej.

Nadkomorowe i komorowe zaburzenia rytmu serca, kardiomiopatia przerostowa zwężająca, tyreotoksykoza: 10–40 mg 3–4 razy na dobę.

Stan po zawale serca: leczenie powinno być rozpoczęte między 5.–21. dniem po zawale; początkowo 40 mg 4 razy na dobę przez 2–3 doby; następnie można przyjmować 80 mg 2 razy na dobę.

Profilaktyka krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego u chorych z nadciśnieniem wrotnym i żylakami przełyku: lekarz dostosuje dawkowanie tak, aby uzyskać zmniejszenie częstotliwości rytmu serca o około 25%; początkowo 40 mg 2 razy na dobę, następnie 80 mg 2 razy na dobę. Dawka maksymalna wynosi 160 mg 2 razy na dobę.

Guz chromochłonny nadnerczy (leczenie skojarzone z lekiem blokującym receptory alfa-adrenergiczne): przed zabiegiem 60 mg na dobę przez 3 dni. W przypadku guzów nieoperacyjnych, złośliwych: 30 mg na dobę.

Szczególne grupy chorych:

U osób w podeszłym wieku należy zachować ostrożność; leczenie powinno być rozpoczynane od najmniejszej dawki, pod ścisłą kontrolą lekarza.

Należy zachować ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia i w okresie doboru dawki u chorych ze znaczącą niewydolnością nerek lub wątroby.

W przypadku ciężkiej choroby wątroby (np. marskości) należy stosować małą dawkę początkową (maksymalnie 20 mg 3 razy na dobę) i uważne monitorować częstotliwość rytmu serca oraz reakcję chorego na leczenie.

Dzieci i młodzież:

Zaburzenia rytmu serca: lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie; zwykle 0,25–0,5 mg/kg masy ciała 3–4 razy na dobę.

Migrena: u dzieci w wieku do 12 lat stosuje się 20 mg 2–3 razy na dobę, u dzieci w wieku powyżej 12 lat stosuje się dawkę jak u dorosłych.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Propranolol może mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, rozwój płodu i noworodka. Preparatu nie wolno stosować w ciąży, o ile w opinii lekarza nie jest to bezwzględnie konieczne. Tylko lekarz może ocenić stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

W okresie stosowania preparatu oraz w ciągu 48 godzin po zaprzestaniu jego stosowania przeciwwskazane jest dożylne podawanie leków blokujących kanały wapniowe, takich jak werapamil lub diltiazem. Nie należy stosować dożylnie beta-blokerów w okresie stosowania antagonistów kanału wapniowego ani w ciągu 48 godzin po zakończeniu ich stosowania.

Nie zaleca się równoległego stosowania preparatu oraz:

• leków blokujących kanały wapniowe, takich jak werapamil czy diltiazem – ryzyko zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego (zwłaszcza u chorych z niewydolnością lewej komory) i nasilenia zaburzeń przewodzenia zatokowo-przedsionkowego i przedsionkowo-komorowego, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bradykardii oraz niewydolności serca;

• leków sympatykomimetycznych, np. adrenaliny, noradrenaliny – działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu może ulec osłabieniu; szczególną ostrożność należy zachować podczas dożylnego podawania adrenaliny ze względu na możliwość wystąpienia skurczu naczyń, nadciśnienia tętniczego i bradykardii;

• beta 2-mimetyków o działaniu rozszerzającym oskrzela – propranolol przeciwdziała ich działaniu, ponieważ blokuje receptory beta 2; stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u chorych na astmę;

• fingolimodu – ryzyko nasilenia bradykardii, w tym ciężkiej, zakończonej zgonem; w razie konieczności zastosowania takiego leczenia skojarzonego, stan chorego powinien być odpowiednio monitorowany;

• barbituranów – ryzyko nasilenia metabolizmu wątrobowego propranololu, zmniejszenia jego stężenia i osłabienia działania;

• propafenonu – ryzyko zwiększenia stężenia propranololu we krwi (nawet o 100%), a także nasilenie działania zmniejszającego siłę skurczu mięśnia sercowego;

• warfaryny – ryzyko zwiększenia stężenia warfaryny w osoczu i nasilenia jej działania;

• inhibitorów monoaminooksydazy (inhibitory MAO z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) – ryzyko wystąpienia niebezpiecznego nadciśnienia tętniczego;

• glikozydów naparstnicy – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz nasilenia bradykardii (zmniejszenia częstotliwości rytmu serca).

Należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany równolegle z:

• amiodaronem – ryzyko ciężkiej bradykardii (ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, około 50 dni, interakcje mogą wystąpić długo po zaprzestaniu jego stosowania)

• lekami przeciwarytmicznymi klasy I (jak np. chinidyna, dizopiramid) – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz znacznego zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego i niedociśnienia tetniczego; ryzyko ciężkich zaburzeń hemodynamicznych u chorych z zaburzeniami czynności lewej komory

• indometacyną, ibuprofenem lub innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) – przeciwnadciśnieniowe działanie beta-blokerów, w tym propranololu, może ulec osłabieniu

• cymetydyną lub hydralazyną – możliwe zwiększenie stężenia propranololu we krwi i nasilenie bradykardii

• preparatami stosowanymi do znieczulenia – może dojść do nasilenia bradykardii i ciężkiego niedociśnienia tętniczego (należy poinformować lekarza anestezjologa o stosowaniu leku z grupy beta-blokerów)

• adrenaliną (epinefryną) – ryzyko ciężkiej bradykardii i niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po donaczyniowym podaniu adrenaliny

• fluwoksaminą - możliwe zwiększenie stężenia propranololu we krwi i wystąpienie ciężkiej bradykardii

• lekami przeciwnadciśnieniowymi o działaniu ośrodkowym (klonidyna, moksonidyna, metylodopa) – możliwe nasilenie niewydolności serca poprzez zmniejszenie ośrodkowego napięcia współczulnego; nagłe przerwanie leczenia może zwiększać ryzyko tzw. nadciśnienia „z odbicia”

• klonidyną – jeżeli klonidyna jest stosowana równolegle z beta-blokerem i konieczne jest przerwanie leczenia, należy najpierw odstawić beta-bloker, kilka dni przed przerwaniem stosowania klonidyny (nagłe przerwanie stosowania klonidyny w okresie stosowania beta-blokera może powodować znaczny wzrost ciśnienia tętniczego i stanowić zagrożenie życia); chory powinien być ściśle monitorowany. Jeżeli klonidyna zastępowana jest beta-blokerem, należy wprowadzić go do leczenia nie wcześniej, niż kilka dni po zaprzestaniu stosowania klonidyny

• ryfampicyną – możliwe nasilenie metabolizmu propranololu

• lekami blokującymi receptory alfa (alfa-adrenolitykami) – ryzyko niedociśnienia oraz tachykardii i kołatania serca

• lekami blokującymi kanały wapniowe z grupy dihydropirydyny (np. nifedypina, amlodypina, felodypina, lacydypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – ryzyko niedociśnienia tętniczego oraz objawowej niewydolności serca u chorych z utajoną niewydolnością serca

• chlorpromazyną – może dojść do nasilenia działania przeciwpsychotycznego chlorpromazyny i nasilenia przeciwnadciśnieniowego działania propranololu

• lidokainą podawaną dożylnie – propranolol może powodować zmniejszenie wydalania lidokainy i utrzymywanie się jej dużego stężenia; nie zaleca się stosowania takiego leczenia skojarzonego

• tryptanami (ryzatryptanem) – ryzyko zwiększenia stężenia ryzatryptanu

• ergotaminą lub lekami o podobnej budowie chemicznej – może wystąpić skurcz naczyń krwionośnych

• teofiliną – ryzyko zmniejszenia klirensu teofiliny

• insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – możliwe nasilenie hipoglikemizującego działania leków przeciwcukrzycowych; beta-blokery, w tym propranolol, mogą maskować objawy hipoglikemii; należy kontrolować stężenie glukozy we krwi

• lekami przeciwnadciśnieniowymi i innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna, leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny, baklofen, amifostyna) – ryzyko nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego.

Skuteczność działania adrenaliny w leczeniu objawów reakcji anafilaktycznych może ulec osłabieniu u osób przyjmujących leki z grupy beta-blokerów.

Spożywanie alkoholu może wpływać na stężenie propranololu we krwi.

Palenie tytoniu może zmniejszać korzystny wpływ beta-adrenolityków na częstotliwość rytmu serca i ciśnienie tętnicze.

Jak każdy lek, również Propranolol Accord może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często lub niezbyt często: koszmary senne, senność, bezsenność, zawroty głowy, dezorientacja, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), niedociśnienie tętnicze (w tym ortostatyczne) z omdleniem, nasilenie niewydolności serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zziębnięcie i sinienie kończyn, nasilenie zespołu Raynauda, uczucie zmęczenia, zadyszka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, wystąpienie objawów przypominających miastenię, skórne reakcje alergiczne (rumień, świąd, wysypka), wypadanie włosów.

Rzadko: małopłytkowość, zaburzenia czuciowe - uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), omamy, psychozy (po nagłym odstawieniu), zmiany nastroju, zaburzenia widzenia, suchość oczu ze zmniejszeniem wydzielania łez (należy wziąć to pod uwagę w przypadku osób używających soczewek kontaktowych), nasilenie bloku przedsionkowo-komorowego, nasilenie niewydolności serca, nasilenie istniejącego chromania przestankowego, skurcz oskrzeli niekiedy zakończony zgonem (zwłaszcza u chorych na astmę oskrzelową lub obturacyjną chorobę dróg oddechowych), suchość błony śluzowej jamy ustnej, plamica, nasilenie łuszczycy, wystąpienie objawów podobnych do łuszczycy, obrzęk naczynioruchowy, zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych.

Bardzo rzadko: leukopenia, agranulocytoza, przemijająca eozynofilia, hipoglikemia u dzieci, chorych w podeszłym wieku, poddawanych dializom, stosujących leki przeciwcukrzycowe, stosujących głodówki, niedożywionych, z przewlekłą chorobą wątroby; zwiększenie stężenia trójglicerydów, zaostrzenie cukrzycy, nerwowość, bóle głowy, depresyjny nastrój, zapalenie spojówek, nadmierna potliwość, skurcze mięśni, miopatia, zaburzenia i bóle stawów, nasilenie ciężkiej niewydolności nerek, zaburzenia funkcji seksualnych, zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych.

Z nieznaną częstością: depresja, drgawki związane z hipoglikemią u dzieci.

Jeżeli wystąpi nietolerancja propranololu objawiająca się bradykardią i niedociśnieniem tętniczym, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, który oceni czy konieczne będzie zaprzestanie stosowania preparatu.