Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Drżenie samoistne


Klinika Neurologii i Epileptologii
Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. prof. Witolda Orłowskiego
Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie
Drżenie samoistne

Co to jest drżenie samoistne i jakie są jego przyczyny?

Drżenie samoistne to choroba, której główne objawy to drżenie rąk i głowy. Drżenie samoistne może się rozwinąć u osoby w każdym wieku, ale najczęściej pojawia się w 2. i 6. dekadzie życia. Objawy rozwijają się stopniowo, a ich narastanie zależy od nieznanych dotychczas czynników. Drżenie samoistne występuje sporadycznie lub rodzinnie.

Przyczyny drżenia samoistnego nie zostały dokładnie poznane.

Jak często występuje drżenie samoistne?

Drżenie samoistne należy do bardzo częstych chorób. Może dotyczyć nawet 4% ogólnej populacji. Ryzyko wystąpienia drżenia samoistnego zwiększa się z wiekiem.

Jak się objawia drżenie samoistne?

Podstawowym objawem drżenia samoistnego jest drżenie obu rąk (80-100% przypadków). Początkowo może ono występować tylko po jednej stronie. Pierwszym objawem, który zwraca uwagę chorego, mogą być trudności w czasie spożywania posiłków, na przykład rozlewanie lub rozsypywanie jedzenia. W dalszym przebiegu choroby drżenie może objąć głowę, wargi i język, może wystąpić również drżenie głosu. Najczęściej drżenie pojawia się podczas wykonywania ruchów, w wyniku emocji - rzadko występuje w spoczynku.

W miarę postępu choroby pojawia się drżenie kończyn dolnych, a drżenie występuje także w spoczynku.

Co robić w razie wystąpienia objawów drżenia samoistnego?

W razie wystąpienia drżenia należy się zgłosić do lekarza POZ, który po przeprowadzeniu wywiadu i badania zleci odpowiednie badania. Należy pamiętać, że drżenie rąk nie zawsze jest objawem drżenia samoistnego i może być spowodowane przez wiele innych chorób.

Jak lekarz ustala rozpoznanie drżenia samoistnego?

Rozpoznanie drżenia samoistnego ustala lekarz, zazwyczaj neurolog, na podstawie wywiadu i badania neurologicznego - po wykluczeniu innych chorób. Zazwyczaj lekarz zleca badania dodatkowe, takie jak oznaczenie w surowicy stężenia elektrolitów, kreatyniny, mocznika, glukozy, TSH, fT4, kortyzolu, parahormonu oraz prób wątrobowych, ceruloplazminy i miedzi a także badanie 24-godzinnego wydalania miedzi z moczem. Badania te służą wykluczeniu innych chorób przebiegających z drżeniem. Zestaw wykonywanych badań może się różnić u poszczególnych chorych, w zależności od indywidualnych wskazań, na przykład od wieku chorego.

W razie wątpliwości w niektórych przypadkach lekarz może zlecić badanie neuroobrazowe, zazwyczaj rezonans magnetyczny głowy.

Jakie są sposoby leczenia drżenia samoistnego?

Farmakoterapia

Sposób leczenia dobiera neurolog, wybierając leki najodpowiedniejsze dla danego pacjenta. Najczęściej stosuje się propranolol lub prymidon. U niektórych chorych odpowiedni może być inny lek: gabapentyna, topiramat, alprazolam, atenolol, sotalol, klonazepam, klozapina, nadolol, nimodipina lub toksyna botulinowa.

Leczenie chirurgiczne

Nie u wszystkich chorych udaje się uzyskać zadowalającą poprawę w wyniku stosowania leków. Jeżeli drżenie znacznie utrudnia codzienne funkcjonowanie, a leczenie farmakologiczne jest nieskuteczne, można rozważyć zabieg neurochirurgiczny, polegający na uszkodzeniu lub stymulacji ściśle określonej części mózgu, na przykład jąder wzgórza. Obecnie preferuje się wszczepienie tak zwanego specjalnego układu stymulującego. Wykonywane są również zabiegi z zastosowaniem techniki gamma knife (nóż gamma), umożliwiającej bardzo dokładne, wybiórcze uszkodzenie jąder wzgórza za pomocą promieniowania jonizującego.

Przed podjęciem decyzji o zabiegu lekarz dokładnie omawia z pacjentem prawdopodobieństwo uzyskania poprawy i ryzyko wystąpienia ewentualnych powikłań.

Czy jest możliwe całkowite wyleczenie drżenia samoistnego?

Jak dotąd nieznane jest skuteczne leczenie przyczynowe drżenia samoistnego. Leczenie farmakologiczne jest leczeniem objawowym i nie zawsze pozwala uzyskać zadowalającą poprawę. Całkowite ustąpienie lub znaczne zmniejszenie drżenia samoistnego po zabiegu neurochirurgicznym jest zwykle trwałe, ale wiąże się z ryzykiem powikłań pooperacyjnych.

Co należy robić po zakończeniu leczenia drżenia samoistnego?

Leczenie farmakologiczne trwa do końca życia, nie należy go przerywać, ponieważ odstawienie leku powoduje powrót objawów.

28.10.2016
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?