Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Podmiedniczkowe zwężenie moczowodu u dzieci

Pytanie nadesłane do redakcji

Chciałabym się dowiedzieć, jaki zabieg wykonuje się przy zwężeniu podmiedniczkowym moczowodu, jak on wygląda i jak długo dziecko musi przebywać w szpitalu?

Odpowiedział

dr n. med. Robert Drabczyk
specjalista chorób wewnętrznych
nefrolog
Oddział Nefrologii i Stacja Dializ
Szpital Wojewódzki, Bielsko-Biała

W przypadku podmiedniczkowego zwężenia moczowodu u dzieci zabiegiem z wyboru jest pieloplastyka sposobem Andersen-Hynes. Może być wykonana klasyczną techniką chirurgiczną (tzw. otwarta) lub techniką laparoskopową. Istota zabiegu polega na wycięciu zwężonego odcinka moczowodu i wykonaniu nowego zespolenia miedniczki nerkowej z końcem moczowodu. W przypadku techniki klasycznej dostęp do przestrzeni zaotrzewnowej, gdzie znajduje się nerka, chirurg uzyskuje, wykonując cięcie skóry najczęściej w okolicy lędźwiowej.

Pieloplastyka laparoskopowa jest metodą technicznie wymagającą, powinna być wykonywana przez lekarza z dużym doświadczeniem w zakresie chirurgii laparoskowej i z powodów technicznych jest niewykonalna u bardzo małych dzieci. W niektórych przypadkach konieczne jest pozostawienie (na kilka do kilkunastu dni) sondy moczowodowej. W przypadkach niepowikłanych hospitalizacja konieczna jest przez kilka do kilkunastu dni; najkrótsza jest w przypadku leczenia techniką laparoskopową, dłuższa w przypadku operacji klasycznej, zwłaszcza z pozostawieniem sondy moczowodowej.

W niektórych przypadkach możliwe jest leczenie techniką endoskopową (tzw. endopielotomia) – z użyciem ureteroskopu wykonuje się podłużne nacięcie w obrębie zwężonego segmentu połączenia moczowodowo-miedniczkowego, często z plastyką (poszerzeniem) naciętego odcinka za pomocą balonu. W tych przypadkach konieczne jest utrzymanie sondy moczowodowej przez kilka tygodni. Leczenie endoskopowe może być skuteczne u pacjentów, u których wcześniej wykonana pieloplastyka nie przyniosła dobrego wyniku.

Piśmiennictwo:

Bar K. (red.): Oksfordzki podręcznik urologii. Wydawnictwo Czelej, Lublin 2011.

29.11.2012

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?