Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Ćwiczenia izometryczne

dr Andrzej Markowski, Magdalena Markowska

Ćwiczenia izometryczne polegają na wykonywaniu skurczu mięśni, w którym zwiększa się napięcie tkanki mięśniowej, natomiast długość włókien mięśniowych pozostaje względnie stała (skurcz izometryczny).

W trakcie wykonywania ćwiczeń izometrycznych głównym zadaniem pacjenta jest napięcie wybranej grupy mięśniowej, bez zamiaru wykonania ruchu w stawie, do którego przyczepiają się ćwiczone mięśnie.

Podstawowym celem ćwiczeń izometrycznych w fizjoterapii jest uzyskanie przyrostu lub utrzymanie istniejącej masy mięśniowej. Powtarzane ćwiczenia izometryczne powodują aktywację większej liczby jednostek motorycznych, a to przyczynia się do zwiększenia pobudzenia tkanki mięśniowej. W wyżej wymienionej sytuacji przyspiesza się proces rozbudowy tkanki mięśniowej.

Ćwiczenia izometryczne przeciwdziałają prostym zanikom mięśniowym, spowodowanym długotrwałym unieruchomieniem ciała, np. poprzez zastosowanie opatrunku gipsowego w celu unieruchomienia złamanej kości lub zwiększenia stabilizacji stawu. W takim przypadku sam opatrunek stanowi opór, którego pacjent nie może pokonać poprzez napięcie mięśni, wywołując skurcz izometryczny mięśni.

Naprzemienne napinanie i rozluźnianie mięśni przyczynia się do poprawy ukrwienia i pobudzenia metabolizmu, co skutkuje szybszą regeneracją uszkodzonych tkanek, a także przez wzmożenie pracy pompy mięśniowej przyczynia się do zmniejszania obrzęków i zastojów płynów ustrojowych, nagromadzonych w wyniku procesu zapalnego.

W celu wykonania ćwiczeń izometrycznych pacjenci muszą mieć pełną kontrolę nad ćwiczonymi mięśniami, których siła wg skali Lovetta (skala manualnego testowania siły mięśniowej w zakresie 0–5) wynosi minimum 1.

Stosowanie ćwiczeń izometrycznych ukierunkowane jest również na działanie przeciwbólowe (naprzemienne napinanie i rozluźnianie mięśni sprzyja zmniejszeniu ucisku na receptory bólowe) oraz zwiększa stabilizację dynamiczną stawów poprzez poprawę funkcjonowania mięśni, które tworzą dynamiczne rusztowanie dla elementów kostnych, do których są przyczepione.

W przypadkach urazów ścięgien, mięśni czy nawet nerwów obwodowych przydatne mogą się okazać ćwiczenia izometryczne, które określa się mianem ćwiczeń Frayeda. Polegają one na tym, że ćwiczoną część ciała ustawia się w pozycji, w której siła grawitacji tworzy opór dla pracujących mięśni, a zadaniem ćwiczącego jest utrzymanie uzyskanej pozycji przez kilka sekund w skurczu izometrycznym. Napinające się brzuśce mięśni pociągają w pierwszej fazie skurczu za swoje ścięgna oraz nieznacznie napinają otaczające tkanki, powodując ślizg ścięgna oraz nieznaczne przemieszczenia tkanki nerwowej, które na dalszym etapie pozostają nieporuszone.

W przypadku pojawienia się bólu ćwiczenia należy bezzwłocznie przerwać, aby zapobiec uszkodzeniu kolejnych struktur ciała.

Ćwiczeń izometrycznych nie są w stanie wykonywać pacjenci, którzy samodzielnie nie potrafią kontrolować napięcia mięśniowego.

20.10.2015
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?