Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Kinezyterapia – ćwiczenia czynne

dr Andrzej Markowski, Magdalena Markowska

Ćwiczenia czynne odnoszą się do samodzielnej kontroli napięcia mięśniowego przez pacjenta, które może powodować ruch w stawie lub też świadome napięcie mięśni z intencją ruchu bez jego wykonania (ćwiczenia izometryczne).

W ćwiczeniach czynnych opór w celu wykonania ruchu jest stawiany przez:

  • ciężar własnego ciała (ćwiczenia czynne wolne),
  • terapeutę, którego pacjent nie może pokonać (ćwiczenia izometryczne),
  • terapeutę, który utrudnia ruch pacjenta lub stosowanie dodatkowych ciężarków, taśm gumowych, ekspanderów (ćwiczenia czynne z oporem).

W wyniku prowadzonych ćwiczeń zwiększa się liczba kurczących się włókien mięśniowych, co przyczynia się do zwiększenia wydajności pracy pompy mięśniowej. Aktywna pompa mięśniowa zwiększa krążenie krwi, limfy i płynów tkankowych, przez co poprawia się odżywienie tkanek, a w przypadku odniesionego urazu przyspiesza gojenie uszkodzonych tkanek.

W trakcie wykonywania ćwiczeń czynnych poprawia się koordynację nerwowo-mięśniową (stymulacja czucia głębokiego, kinestezji), wpływa się na rozprzestrzenianie się bodźców nerwowych do dalszych obszarów ciała (nie tylko tych bezpośrednio ćwiczonych), dzięki czemu aktywizuje się osłabione mięśnie.

Prowadzenie ćwiczeń czynnych polega na przestrzeganiu poszczególnych faz ruchu: pozycja wyjściowa, ruch w kierunku pozycji końcowej, powrót do pozycji wyjściowej z pozycji końcowej. Krótka przerwa na końcu jednego powtórzenia ruchu usprawnia dopływ krwi, która zaopatruje w substancje odżywcze osłabione i uszkodzone tkanki, przyspieszając jednocześnie ich regenerację. Zwiększeniu efektywności ćwiczeń czynnych sprzyja prawidłowy kontakt werbalny fizjoterapeuty z pacjentem, dzięki któremu zapewniona jest stała kontrola nad prawidłowo wykonywanym ćwiczeniem.

Wyróżnia się następujące rodzaje ćwiczeń czynnych:

  • ćwiczenia czynne wolne
  • ćwiczenia czynne z oporem
  • ćwiczenia czynne w odciążeniu (ćwiczenia czynno-bierne, ćwiczenia czynne wspomagane [prowadzone] i samowspomagane)
  • ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem
  • ćwiczenia rozciągające
  • ćwiczenia manipulacyjne
  • ćwiczenia sensomotoryczne
  • ćwiczenia izometryczne

Ogólne efekty ćwiczeń czynnych:

  • normalizacja napięcia mięśniowego poprzez torowanie prawidłowej impulsacji nerwowej do mięśni,
  • poprawa siły i wytrzymałości mięśniowej,
  • utrzymanie bądź zwiększenie zakresu ruchu w stawie, przez systematyczne rozciąganie i skracanie więzadeł, torebki stawowej i mięśni,
  • wzmocnienie i uelastycznienie włókien kolagenowych aparatu torebkowo-więzadłowego stawów,
  • poprawa odżywiania tkanek (trofiki) poprzez uruchomienie pompy mięśniowej,
  • zwiększenie wydolności układu krążeniowo-oddechowego.

Przeciwwskazaniami do ćwiczeń czynnych są:

  • konieczność bezwzględnego unieruchomienia części ciała,
  • silne odczucia bólowe,
  • ostre stany zapalne stawów i tkanek okołostawowych,
  • pacjenci bezpośrednio po urazach lub operacjach,
  • znacznego stopnia niewydolność krążeniowa i oddechowa,
  • zapalenia zakrzepowe żył i zagrożenie zatorami,
  • niestabilny lub ogólnie ciężki stan pacjenta.
22.02.2017
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?