Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Choroba wysokościowa – jak jej uniknąć?

Pytanie nadesłane do redakcji

Mam bardzo konkretne pytanie do lekarza specjalisty. We wrześniu wybieram się w podróż pociągiem na daleki wschód Rosji. W drodze przez centralną Syberię (obł. Irkutską i obł. Amurską) są krainy na wysokości ok. 5000 m, gdzie ciśnienie atmosferyczne powietrza jest rzędu 700–720 mm Hg (w obowiązujących jednostkach to 933–959,6 hPa), a ciśnienie na poziomie morza normalne wynosi 760 mm Hg, co odpowiada 1013,25 hPa.
Czy ten poziom ciśnienia ma wpływ na organizm, jego fizjologię, sen, samopoczucie? Jeśli ma niekorzystny wpływ, to jak temu zaradzić?
Jadę pociągiem ponad 100 h; ruch jest ograniczony. Jest tylko jeden pociąg do Lhasy, stolicy Tybetu na wysokości 5000 m, w którym pasażerom w wagonach podaje się tlen i są pod opieką lekarzy.

Odpowiedziała

Dr n. med. Magdalena Twardowska
Specjalista chorób wewnętrznych, chorób płuc, anestezjologii i intensywnej terapii

Kilka słów o chorobie wysokościowej, nazywanej również chorobą górską (AMS – Acute Mountain Sickness):

  • Należy pamiętać, że zapobieganie chorobie wysokościowej jest o wiele prostsze i bezpieczniejsze niż jej leczenie.
  • Duża wysokość, to zwyczajowo wysokość nad poziomem morza w przedziale 2500 m do 4000 m, czyli 8000 do 13000 stóp; bardzo duża wysokość to 4000 m do 5500 m, czyli 13 000 do 18 000 stóp; skrajnie duża wysokość przekracza 5500 m czyli 18 000 stóp.
  • Nie można przewidzieć, kto jest podatny na wystąpienie choroby wysokościowej, kiedy wybiera się w wysokie góry po raz pierwszy. Objawy wystąpią i będą miały różne zaawansowanie u jednych osób powyżej 2000 m, u innych po przekroczeniu 3000 m.
  • Ignorowana choroba wysokościowa może doprowadzić do śmierci;
    Wczesne jej objawy to: łatwa męczliwość, osłabienie, uczucie drętwienia kończyn, brak apetytu, nadmierne pragnienie, bóle głowy.

Wyróżniamy dwie ciężkie postaci choroby:

  • wysokościowy obrzęk mózgu (HACE – High Altitude Cerebral Edema)
  • wysokościowy obrzęk płuc (HAPE – High Altitude Pulmonary Edema)

Podstawą leczenia choroby wysokościowej jest jej zapobieganie, które w najprostszy sposób osiągamy przez aklimatyzację. Kiedy poruszamy się powyżej 3000 m, dzienny limit zwiększania wysokości wynosi 300 m. W przypadku wystąpienia i narastania objawów powinniśmy nie zwiększać wysokości i spowolnić czas procesów adaptacyjnych. Kiedy objawy się nasilają, istotnie konieczne jest zmniejszenie wysokości intensywnych 400–500 m i oczekiwanie na adaptację (2–3 dni).

Należy bezwzględnie unikać intensywnych wysiłków, alkoholu i papierosów. Leki stosowane w prewencji postaci łagodnej i średniej są w Polsce przepisywane na receptę. Warto zasięgnąć porady lekarskiej przed wyjazdem i ocenić swój stan zdrowia.

Trzy złote zasady bezpieczeństwa w chorobie wysokościowej:

  1. Jeśli czujesz się źle na wysokości, to jest to choroba wysokościowa, jeśli inna choroba nie została udowodniona.
  2. Nigdy nie idź wyżej z objawami choroby wysokościowej.
  3. Jeśli czujesz się gorzej lub masz objawy obrzęku płuc lub mózgu, natychmiast schodź w dół.

Uwaga

Osoby z objawami choroby wysokościowej mogą być pozbawione możliwości krytycznej oceny zaistniałego stanu.

Piśmiennictwo:

Centrum Medycyny Podróży, Dr. David Shlim, Katmandu, Nepal.
Himalayan Rescue Association
20.03.2012

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?