Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Uraz czaszkowo-mózgowy. Wybrane aspekty postępowania w działaniach HEMS

Uraz czaszkowo-mózgowy. Wybrane aspekty postępowania w działaniach HEMSOcena: (5.00/5 z 10 ocen)
19.04.2017
lek. Tomasz Derkowski
Lotnicze Pogotowie Ratunkowe,
Szpital Uniwersytecki w Krakowie

Wprowadzenie

Urazy głowy to jedna z najczęstszych przyczyn zgonów i ciężkiego kalectwa w krajach wysoko rozwiniętych. Powodują olbrzymie straty w kontekście społecznym i ekonomicznym.[1]

Rozróżnia się uraz pierwotny, czyli bezpośrednie zadziałanie czynnika niszczącego w momencie zdarzenia, oraz uraz wtórny, który rozwija się w ciągu kolejnych minut, godzin lub dni.

Zadanie ratownika medycznego stanowi ograniczenie zakresu urazu (tzw. neuroprotekcja) we wczesnym okresie, zarówno w fazie przedszpitalnej i transportu międzyszpitalnego, jak i leczenia w SOR (Szpitalny Oddział Ratunkowy).

Postępowanie ratownicze jest niestety nacechowane dużą zmiennością. Często ulegamy złudzeniu, że pacjent „został uratowany”, ponieważ dotarł żywy na salę operacyjną lub oddział intensywnej terapii. Z powodu braku oficjalnie przyjętych standardów postępowania i braku śledzenia losów pacjenta ( tzw. follow up), pozostajemy nieświadomi, jak wielu tych pacjentów umiera w sensie biologicznym lub/i społecznym.

Warto podkreślić, że każdy uratowany milimetr wrażliwej tkanki mózgowej ma olbrzymie znaczenie dla dalszych losów pacjenta – jego zdolności ruchowych, mówienia, pamięci, uczuć wyższych itd. Dlatego też postuluje się rozważenie poniżej opisanych czynności, a także wprowadzenie pełnego „pakietu anestezjologicznego” (opis poniżej) na wczesnym etapie leczenia zawsze wtedy, gdy jest to możliwe. Szybki transport do ośrodka docelowego (z oddziałem neurochirurgicznym) jest priorytetem.

Leki

Zadaj pytanie:

Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu