– Obie strony powinny wykazać się skłonnością do ustępstw. Z tej sytuacji trzeba przecież wyjść. Protestu nie można ciągnąć w nieskończoność – uważa Andrzej Sośnierz, zastępca przewodniczącego Sejmowej Komisji Zdrowia, prezes NFZ w latach 2006 – 2007.
Andrzej Sośnierz. Fot. Dawid Chalimoniuk / Agencja Gazeta
Jerzy Dziekoński: 6,8 proc. PKB na zdrowie w ciągu trzech lat to główny postulat protestujących rezydentów. Czy Pańskim zdaniem jest to rozwiązanie realne do wdrożenia przy obecnej sytuacji gospodarczej kraju?
Andrzej Sośnierz: Byłbym bardzo zadowolony, gdyby zrealizowany został postulat 6 proc. PKB. To będzie bardzo znaczący wzrost napływu pieniędzy do systemu. Myślę, że co do wysokości nakładów, uda się porozumieć z protestującymi. Punktem spornym jest tutaj raczej kalendarz, czyli w jakim tempie wspomniany wzrost ma zostać osiągnięty.
Czy Pańskim zdaniem protest głodowy jest adekwatną formą wywierania wpływu na rząd w obecnej sytuacji dotyczącej ochrony zdrowia?
Każdy strajk jest formą nacisku na drugą stronę biorącą udział w rozmowach. To oczywiste, że taka właśnie forma stawia stronę rządową w trudnej sytuacji. Protestujący również mają z tym problem, bo przecież protest trzeba kiedyś zakończyć, a nie zawsze uzyskuje się realizację pełnych, pierwotnych żądań. Szkoda, że do takiego protestu doszło. Chodzi przecież o to, żeby się porozumieć. Obie strony powinny wykazać się skłonnością do ustępstw. Z tej sytuacji trzeba przecież wyjść. Protestu nie można ciągnąć w nieskończoność.
Tymczasem dla Porozumienia Rezydentów OZZL i Porozumienia Zawodów Medycznych rośnie poparcie środowiska i protest rozlewa się na inne miasta – Łódź, Gdańsk, Szczecin, Kraków, Leszno. Kolejne osoby zaczynają głodować. Czy nie jest to wyraźny sygnał, że to środowisko medyczne oczekuje kroku ze strony rządowej w kierunku postulatów protestujących?
W każdej sytuacji kompromis to ustępstwa z obu stron. Rząd jest w trudniejszej sytuacji i nie może obiecywać gruszek na wierzbie. Powtórzę, że 6 proc. PKB nakładów publicznych na zdrowie oznacza moim zdaniem wystarczająco wysoki skok finansowania systemu. Na miejscu rezydentów nie upierałbym się przy poziomie 6,8 proc. PKB. Do dyskusji pozostaje tempo dochodzenia do tego poziomu. Między trzema a ośmioma latami jest pole do rozmów, negocjacji i kompromisu.
Dzisiaj rozpoczął pracę rządowy zespół, który ma tę kryzysową sytuację rozwiązać. Strona protestująca nie weźmie jednak udziału w jego posiedzeniach. Czy rzeczywiście jest pole do rozmowy, kiedy rezydenci pozostają na swoim stanowisku, a rząd na swoim?
Ustąpienie w kwestii terminu – np. z ośmiu do sześciu lat być może byłoby punktem wyjścia do zakończenia protestu. Paradoksalne jest to, że w pracach zespołu i w poszukiwaniu rozwiązań konfliktu nie biorą udziału ci, którzy są powodem powołania tegoż zespołu. Abstrahując od tego, czy protest jest słuszny, czy nie, rozmowy toczone bez rezydentów są chybione. No chyba że strona protestująca reprezentuje nieprzejednaną postawę, która włączenie do rozmów uniemożliwia. Podczas specjalnej Komisji Zdrowia zorganizowanej w miejscu protestu odniosłem jednak wrażenie, że rezydenci są gotowi złagodzić swoje postulaty. Poruszam się jednak odrobinę w obszarze niewiedzy, ponieważ nie wiem, dlaczego wczoraj nie doszło do porozumienia. Nie chciałbym pochopnie dolać oliwy do ognia. Ciągle mam nadzieję, że do porozumienia niebawem dojdzie.
Rozmawiał Jerzy Dziekoński
