Klimicin - kapsułki twarde

Substancją czynną preparatu jest klindamycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów, półsyntetyczna pochodna naturalnego antybiotyku - linkomycyny. Mechanizm działania klindamycyny, wspólny dla całej grupy linkozamidów, polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych. Klindamycyna blokuje bakteryjne rybosomy, struktury komórkowe niezbędne do syntezy białek. Uniemożliwia to wzrost i namnażanie się komórek bakteryjnych. Klindamycyna jest zaliczana do antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym (w pewnych warunkach działa także bakteriobójczo), o szerokim spektrum działania.

Po podaniu doustnym klindamycyna dobrze się wchłania i szybko przenika z surowicy do tkanek, w tym do kości. Słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Stosowana jako lek z wyboru w leczeniu zakażeń u osób uczulonych na penicylinę.

Preparat jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na klindamycynę:

• zakażenia układu oddechowego

• zakażenia skóry i tkanek miękkich

• zakażenia kości i stawów

• posocznica

• zakażenia w obrębie jamy brzusznej wywołane przez bakterie beztlenowe

• zakażenia żeńskich narządów płciowych wywołane przez bakterie beztlenowe.

W przypadku ciężkiego przebiegu choroby wskazane jest zastosowanie leku w postaci dożylnej.

U chorych na posocznicę leczenie powinno być rozpoczynane klindamycyną podawaną dożylnie.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na linkomycynę.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji nadwrażliwości, takich jak np. wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, ostra uogólniona wysypka krostkowa; ich wystąpienie jest wskazaniem do przerwania stosowania klindamycyny i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

W przypadku długotrwałego stosowania preparatu (dłużej niż 3 tygodnie) należy okresowo kontrolować morfologię krwi oraz czynność nerek i wątroby.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ostrego uszkodzenia nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. U chorych z niewydolnością nerek oraz u chorych przyjmujących równolegle leki o działaniu nefrotoksycznym wskazana może być regularna kontrola czynności nerek.

Stosowanie antybiotyków, zwłaszcza długotrwałe, może powodować rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. W okresie leczenia należy obserwować, czy nie występują objawy nowych zakażeń (zwłaszcza w obrębie skóry i błon śluzowych). Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakami), należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Należy zachować ostrożność stosując preparat u osób z chorobami przewodu pokarmowego (takimi jak np. celiakia, uchyłkowatość jelit, choroba Leśniowskiego i Crohna, choroby żołądka, przebyte zapalenie jelita grubego) ze względu na możliwość zwiększonego wchłaniania klindamycyny.

Leczenie klindamycyną może być związane z wystąpieniem rzekomobłoniastego zapalenia jelit, o potencjalnie ciężkim przebiegu. Objawy mogą pojawić się w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu (nawet 2–3 tygodnie po zakończeniu leczenia). Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Biegunka może być pierwszym objawem rozwijającego się rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu (szczególnie u osób w podeszłym wieku lub osłabionych). Objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit lub innych leków zapierających jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Preparat słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i nie powinien być stosowany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Należy zachować ostrożność stosując preparat u osób uczulonych na penicylinę. Sporadycznie mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne, w tym ciężkie, stanowiące zagrożenie życia. W razie ich wystąpienia niezbędna jest natychmiastowa pomoc medyczna.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania.

Należy zachować ostrożność u osób:

- z zaburzeniami czynności wątroby (zaleca się okresową kontrolę aktywności enzymów wątrobowych)

- z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. chorzy na miastenię, z chorobą Parkinsona).

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• tabletki powlekane zawierają laktozę; osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy nie powinny stosować tej postaci preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Nie stwierdzono wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać kapsułek twardych do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:

-w umiarkowanych zakażeniach 150 mg co 6 godzin;

-w ciężkich zakażeniach 300–450 mg co 6 godzin.

Maksymalna dawka dobowa wynosi 2700 mg.

Dzieci o masie ciała większej niż 10 kg:

8–25 mg/kg masy ciała na dobę w 3–4 dawkach podzielonych.

Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg/kg masy ciała.

Lekarz określi czas trwania leczenia. W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce beta-hemolizujące leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni, aby zmniejszyć ryzyko powikłań, takich jak np. gorączka reumatyczna czy zapalenie kłębuszków nerkowych.

Szczególne grupy chorych:

U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawkowania.

W przypadku umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności wątroby okres półtrwania klindamycyny we krwi jest wydłużony; jeżeli lek stosowany jest co 8 godzin, dostosowanie dawkowania zwykle nie jest konieczne. U chorych z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby konieczne jest monitorowanie stężenia klindamycyny we krwi; w razie konieczności lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów pomiędzy dawkami.

W przypadku niewydolności nerek okres półtrwania klindamycyny we krwi jest wydłużony. U chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności dostosowania dawkowania, jeżeli lek stosowany jest co 8 godzin. Jednakże, u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub z bezmoczem, konieczna jest kontrola stężenia klindamycyny we krwi; w razie konieczności lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów pomiędzy dawkami.

Klindamycyna nie jest usuwana z organizmu podczas hemodializy i dlatego nie ma konieczności przyjmowania dodatkowej dawki preparatu przez osoby poddawane hemodializie.

Sposób podawania leku:

Kapsułki można przyjmować niezależnie od posiłku. Kapsułki należy połykać popijając szklanką wody.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Preparatu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że lekarz uzna to za absolutnie konieczne i w jego ocenie korzyści dla matki przeważają nad możliwym ryzykiem dla płodu. Tylko lekarz może ocenić stosunek korzyści do ryzyka w Twoim przypadku.

Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią. Klindamycyna przenika do mleka kobiet karmiących piersią. U noworodka istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych klindamycyny, niekiedy o ciężkim przebiegu (nadwrażliwość, biegunka, zakażenia drożdżakami i inne).

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Klindamycyna może nasilać działanie leków blokujących połączenia nerwowo-mięśniowe, w tym leków zwiotczających, takich jak np.: tubokuraryna, halogenki pankuronium. Może to prowadzić do nieoczekiwanych i zagrażających życiu powikłań śródoperacyjnych. Konieczne może być zmniejszenie dawkowania tych leków.

Nie stosować preparatu równolegle z antybiotykami z grupy makrolidów (np. erytromycyną) lub chloramfenikolem. Erytromycyna i inne antybiotyki z grupy makrolidów stosowane równolegle z klindamycyną mogą wzajemnie osłabiać swoje działanie i zmniejszać skuteczność działania klindamycyny.

Klindamycyna jest metabolizowana z udziałem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (CYP3A4), i w mniejszym stopniu, z udziałem izoenzymu 3A5 (CYP3A5). Leki silnie hamujące aktywność CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna, telitromycyna, rytonawir i kobicystat) mogą zmniejszać klirens klindamycyny i powodować zwiększenie jej stężenia w osoczu. Należy zachować ostrożność. Leki zwiększające aktywność CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego) mogą zwiększać klirens klindamycyny i powodować zmniejszenie jej stężenia w osoczu. Należy zachować ostrożność, a chory powinien pozostawać pod obserwacją pod kątem zmniejszonej skuteczności leczenia.

Drobnoustroje oporne na działanie linkomycyny są również oporne na działanie klindamycyny (tzw. oporność krzyżowa).

Klindamycyna może wykazywać działanie synergistyczne z gentamycyną, prymachiną, trowafloksacyną oraz lewofloksacyną wobec wybranych szczepów bakteryjnych.

U osób przyjmujących leki z grupy antagonistów witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol, fluindion) i stosujących równolegle klindamycynę mogą wystąpić krwawienia. Należy często kontrolować parametry krzepnięcia krwi.

Jak każdy lek, również Klimicin może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Bardzo często: reakcje nadwrażliwości z wysypką, biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha, zapalenie błony śluzowej przełyku.

Często: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, eozynofilia, neutropenia/leukopenia/granulocytopenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych/zmniejszenie liczby krwinek białych czyli leukocytów/zmniejszenie liczby granulocytów), małopłytkowość, wysypka grudkowo-plamkowa, pokrzywka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Niezbyt często: zaburzenia smaku i węchu, hamowanie przewodzenia nerwowo-mięśniowego (blokada nerwowo-mięśniowa).

Rzadko: gorączka, obrzęk naczynioruchowy (możliwy obrzęk ust, języka, gardła, krtani utrudniający oddychanie), rumień wielopostaciowy i inne ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, złuszczające zapalenie skóry, pęcherzowe zapalenie skóry.

Bardzo rzadko: ostre reakcje nadwrażliwości i reakcje anafilaktyczne, przemijające zapalenie wątroby, zapalenie wielostawowe.

Z nieznaną częstością: rzekomobłoniaste zapalenie jelit spowodowane przez Clostridium difficile, zakażenie pochwy, wstrząs anafilaktyczny, reakcje rzekomoanafilaktyczne, zawroty głowy, senność, ból głowy, jadłowstręt, wzdęcia, gazy, owrzodzenie przełyku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, żółtaczka cholestatyczna, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, ostra uogólniona wysypka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek.