Lincocin - roztwór do wstrzykiwań i infuzji

Substancją czynną preparatu jest linkomycyna, naturalny antybiotyk z grupy linkozamidów produkowany przez szczep Streptomyces lincolniensis. Mechanizm działania linkomycyny, wspólny dla całej grupy linkozamidów, polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych. Linkomycyna blokuje bakteryjne rybosomy, struktury komórkowe niezbędne do syntezy białek. Uniemożliwia to wzrost i namnażanie się komórek bakteryjnych. Linkomycyna jest zaliczana do antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym (w pewnych warunkach działa także bakteriobójczo), o szerokim spektrum działania.

Linkomycyna osiąga stężenie terapeutyczne w większości tkanek (w tym kości), jednak słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (osiągane stężenie jest niewystarczające do leczenia zapalenia opon mózgowych). Metabolizowana głównie w wątrobie.

Preparat jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie beztlenowe, a także wrażliwe szczepy paciorkowców lub gronkowców, gdy zastosowanie innych antybiotyków jest niewłaściwe lub przeciwwskazane lub gdy leczenie innymi antybiotykami jest nieskuteczne:

• zakażenia górnych dróg oddechowych, w tym zapalenie migdałków podniebiennych, ucha środkowego

• zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zachłystowe zapalenie płuc, ropień płuca, ropniak opłucnej

• zakażenia skóry i tkanek miękkich

• zakażenia kości i stawów, w tym zapalenie szpiku kostnego

• posocznica.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na klindamycynę.

Nie stosować u noworodków ani u wcześniaków, ze względu na zawartość alkoholu benzylowego.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Stosowanie preparatu, zwłaszcza u osób uczulonych na penicylinę, może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji anafilaktycznych, mogących stanowić zagrożenie życia. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowej specjalistycznej pomocy medycznej.

Leczenie klindamycyną może być związane z wystąpieniem rzekomobłoniastego zapalenia jelit, o potencjalnie ciężkim przebiegu. Objawy mogą pojawić się w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu (nawet kilka tygodni po zakończeniu leczenia). Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Biegunka może być pierwszym objawem rozwijającego się rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu (szczególnie u osób w podeszłym wieku lub osłabionych). Objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit lub innych leków zapierających jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Należy zachować ostrożność stosując preparat u osób z chorobami przewodu pokarmowego, zwłaszcza u osób po przebytym zapaleniu jelita grubego.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji skórnych, takich jak np. wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, ostra uogólniona wysypka krostkowa; ich wystąpienie jest wskazaniem do przerwania stosowania klindamycyny i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Preparat słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i nie powinien być stosowany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

W przypadku długotrwałego stosowania preparatu zaleca się regularną kontrolę czynności nerek i wątroby.

Stosowanie antybiotyków, zwłaszcza długotrwałe, może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. W okresie leczenia zaleca się obserwację, czy nie występują objawy nowych zakażeń. Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakami), należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Linkomycyna może hamować przewodzenie nerwowo-mięśniowe, co może nasilać działanie innych leków blokujących połączenia nerwowo-mięśniowe. Należy zachować ostrożność u osób, którym podawane są ww. leki.

W przypadku występowania atopii należy zachować ostrożność.

Należy zachować ostrożność w przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek i/lub wątroby oraz występujących jednocześnie zaburzeń metabolicznych. Należy kontrolować stężenie linkomycyny we krwi, ponieważ okres półtrwania antybiotyku może ulec wydłużeniu.

Preparat może mieć wpływ na wyniki oznaczeń aktywności fosfatazy zasadowej we krwi.

Nierozcieńczonego preparatu nie należy podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym. Odpowiednio rozcieńczony preparat powinien być podawany we wlewie dożylnym trwającym co najmniej 60 minut.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat w postaci roztworu do wstrzyknięć i infuzji zawiera alkohol benzylowy:

­ - po podaniu alkoholu benzylowego może wystąpić zespół niewydolności oddechowej niemowląt prowadzący do śmierci; nie podawać wcześniakom ani noworodkom;

­ - alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne; nie stosować u osób z nadwrażliwością na alkohol benzylowy;

­ - nie podawać dzieciom w wieku poniżej 3 lat dłużej niż przez tydzień, chyba że lekarz zaleci inaczej;

­ - u kobiet w ciąży lub karmiących piersią duża ilość alkoholu benzylowego może się kumulować i powodować działania niepożądane (np. kwasicę metaboliczną);

­ - u chorych z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby może nastąpić kumulacja toksycznego działania alkoholu benzylowego, dlatego stosować tylko w razie konieczności i z zachowaniem ostrożności.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Nie badano wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać roztworu do wstrzyknięć domięśniowych lub wlewów dożylnych. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:

-podania domięśniowe: 600 mg co 24 godziny, w ciężkich zakażeniach 600 mg co 12 godzin lub częściej;

-podania dożylne: 600–1000 mg co 8–12 godzin we wlewie trwającym co najmniej 60 min, w ciężkich zakażeniach lekarz może zwiększyć dawkę, w zakażeniach zagrażających życiu do 8 g na dobę.

Dzieci w wieku powyżej 1 miesiąca:

-podania domięśniowe: 10 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę, w ciężkich zakażeniach 10 mg/kg masy ciała co 12 godzin lub częściej.

-podania dożylne: 10–20 mg/kg masy ciała na dobę w dawkach podzielonych, we wlewie dożylnym.

Szczególne grupy chorych:

W przypadku zaburzeń czynności nerek i/lub wątroby okres półtrwania linkomycyny we krwi może ulec wydłużeniu; należy kontrolować stężenie linkomycyny we krwi, w razie konieczności lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów pomiędzy dawkami.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek lekarz dostosuje dawkę (stosuje się 25–35 % dawki zalecanej u osób z prawidłową czynnością nerek).

Sposób podawania:

Preparat podawany jest domięśniowo lub we wlewie dożylnym trwającym co najmniej 60 minut.

Nierozcieńczonego preparatu nie należy podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym. Po odpowiednim rozcieńczeniu preparat powinien być podawany we wlewie dożylnym trwającym co najmniej 60 minut (lub dłużej w zależności od dawki).

Czas trwania leczenia:

Lekarz określi czas trwania leczenia. W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu w okresie ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne. Preparat zawiera alkohol benzylowy.

Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Linkomycyna może nasilać działanie leków blokujących połączenia nerwowo-mięśniowe, w tym leków zwiotczających, takich jak np.: tubokuraryna, halogenki pankuronium. Może to prowadzić do nieoczekiwanych i zagrażających życiu powikłań śródoperacyjnych.

Drobnoustroje oporne na działanie klindamycyny są również oporne na działanie linkomycyny (tzw. oporność krzyżowa).

Wpływ preparatu na wyniki badań laboratoryjnych: linkomycyna może mieć wpływ na wyniki oznaczeń aktywności fosfatazy zasadowej we krwi.

Jak każdy lek, również Lincocin może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często lub niezbyt często: nudności, wymioty, biegunka, zakażenia pochwy, wysypka, pokrzywka.

Rzadko: świąd.

Z nieznaną częstością: rzekomobłoniaste zapalenie jelit spowodowane przez Clostridium difficile, neutropenia/leukopenia/granulocytopenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych/zmniejszenie liczby krwinek białych czyli leukocytów/zmniejszenie liczby granulocytów), małopłytkowość, plamica małopłytkowa, niedokrwistość aplastyczna, bóle brzucha, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, żółtaczka, choroba posurowicza, obrzęk naczynioruchowy (możliwy obrzęk ust, języka, gardła, krtani utrudniający oddychanie), reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, ciężkie reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, martwica toksyczna rozpływna naskórka, ostra uogólniona wysypka krostkowa, złuszczające zapalenie skóry, pęcherzowe zapalenie skóry.

W przypadku pozajelitowego podawania może wystąpić gwałtowne zmniejszenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza gdy lek podawany jest zbyt szybko. Zbyt szybkie dożylne podawanie leku może spowodować nagłe zatrzymanie krążenia. Możliwe także reakcje w miejscu podania, takie jak podrażnienie, stwardnienie, jałowy ropień, zakrzepowe zapalenie żyły.