Moxifloxacin Aurovitas - tabletki powlekane

Substancją czynną preparatu jest moksyfloksacyna, syntetyczny chemioterapeutyk o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Ze względu na strukturę chemiczną, moksyfloksacyna zaliczana jest do grupy leków zwanych fluorochinolonami. Mechanizm działania moksyfloksacyny polega na hamowaniu aktywności enzymów bakteryjnych niezbędnych do powstawania prawidłowej struktury kwasu nukleinowego DNA bakterii. Bakteryjne DNA ulega destabilizacji, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania podziałów i do śmierci komórki bakteryjnej.

Po podaniu doustnym moksyfloksacyna bardzo szybko i prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane w ciągu 0,5–4 godzin. Moksyfloksacyna dobrze przenika do tkanek, uzyskując duże stężenia zwłaszcza w tkankach układu oddechowego i makrofagach pęcherzykowych. Metabolizowana w wątrobie do siarczanu i glukuronidu, wydalana przez nerki oraz z żółcią, zarówno w postaci niezmienionej jak i w postaci metabolitów.

Preparat jest wskazany u osób w wieku 18 lat i starszych, w leczeniu wymienionych niżej zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na moksyfloksacynę. Preparat może być stosowny tylko wówczas, gdy niewłaściwe lub nieskuteczne jest stosowanie leków przeciwbakteryjnych, zalecanych w tych zakażeniach jako leki pierwszego wyboru:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli

• pozaszpitalne zapalenie płuc (z wyjątkiem ciężkich przypadków)

• zapalenie narządów miednicy mniejszej o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (m. in. zakażenia górnego odcinka dróg rodnych, w tym zapalenie jajowodów i zapalenie błony śluzowej macicy) przebiegające bez ropnia jajowodowo-jajnikowego ani ropnia w miednicy mniejszej; z powodu występowania oporności, w przypadku zakażeń wywołanych przez szczepy gonokoków lek stosowany jest w skojarzeniu z innym lekiem przeciwbakteryjnym (np. z cefalosporyną), chyba że można wykluczyć zakażenie opornym na moksyfloksacynę szczepem

• zakończenie leczenia osób z pozaszpitalnym zapaleniem płuc lub powikłanym zakażeniem skóry i tkanek miękkich, u których nastąpiła poprawa w początkowym leczeniu moksyfloksacyną podawaną dożylnie (preparatu nie należy stosować w celu rozpoczęcia leczenia jakiegokolwiek rodzaju zakażenia skóry i tkanek miękkich ani ciężkiego pozaszpitalnego zapalenia płuc).

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub inne chinolony.

Nie stosować:

• u osób w wieku do 18 lat

• jeżeli kiedykolwiek wystąpiły choroby ścięgien związane ze stosowaniem chinolonów

• u chorych z ciężką niewydolnością wątroby lub jeżeli aktywność aminotransferaz pięciokrotnie przekracza górną granicę normy

• jeżeli występuje wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT

• w przypadku zaburzeń elektrolitowych, a zwłaszcza zmniejszonego stężenia potasu we krwi (niewyrównana hipokaliemia)

• jeżeli występuje znaczące klinicznie zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia)

• jeżeli występuje istotna klinicznie niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory

• jeżeli kiedykolwiek wystąpiły objawowe zaburzenia rytmu serca

• równolegle z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT (np. niektóre leki przeciwarytmiczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki makrolidowe).

Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu w okresie ciąży i w okresie karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Należy unikać stosowania preparatu, jeżeli kiedykolwiek po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów wystąpiły ciężkie działania niepożądane. W takiej sytuacji stosowanie leku jest dopuszczone tylko w przypadku braku leków alternatywnych i gdy w ocenie lekarza oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka.

Stosowanie fluorochinolonów, w tym preparatu, rzadko może być związane z wystąpieniem długotrwałych, zaburzających sprawność i niekiedy nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, które mogą dotyczyć wielu układów (w tym układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, narządy zmysłów). Jeżeli wystąpią objawy ciężkich działań niepożądanych, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Preparat, podobnie jak inne fluorochinolony, może powodować wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Kobiety oraz osoby w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odstęp QT; w tej grupie chorych należy zachować szczególną ostrożność. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku przyjmowania leków mogących wpłynąć na zmniejszenie stężenia potasu we krwi.

Szczególna ostrożność jest wymagana u chorych z czynnikami ryzyka wystąpienia zaburzeń rytmu serca, w tym m. in. u chorych z ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego lub wydłużeniem odstępu QT. U tych chorych zwiększa się ryzyko wystąpienia stanowiących bezpośrednie zagrożenie życia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. Wydłużenie odstępu QT może zwiększać się wraz z rosnącym stężeniem moksyfloksacyny w surowicy. Dlatego, nie wolno przekraczać zalecanego dawkowania. Jeżeli wystąpią zaburzenia rytmu serca, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Antybiotyki z grupy fluorochinolonów podawane ogólnie mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny (wystąpienie wstrząsu jest możliwe nawet po przyjęciu pojedynczej dawki). Niektóre z reakcji nadwrażliwości mogą stanowić zagrożenie życia i mogą przebiegać z ostrą niewydolnością krążenia, utratą świadomości, obrzękiem naczynioruchowym, niedrożnością dróg oddechowych, dusznością, pokrzywką i świądem. W przypadku podejrzenia wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy niezwłocznie przerwać stosowanie preparatu i skonsultować się z lekarzem. Konieczne może być podjęcie natychmiastowego leczenia doraźnego, a niekiedy postępowanie ratunkowe.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem zapalenia wątroby o piorunującym przebiegu, w tym zakończonego zgonem. Jeżeli wystąpią objawy takie jak: postępujące osłabienie organizmu połączone z żółtaczką, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień czy zaburzenia świadomości, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem (przed zastosowaniem kolejnej dawki).

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa i Johnsona, martwicy toksycznej rozpływnej naskórka, reakcji polekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespół DRESS) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP). Ciężkie reakcje skórne mogą stanowić zagrożenie życia i mogą prowadzić do zgonu. W razie wystąpienia objawów ciężkich reakcji skórnych konieczne jest natychmiastowe przerwanie stosowania moksyfloksacyny i nie stosowanie jej ponownie w przyszłości.

Chinolony mogą powodować wystąpienie drgawek. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku zwiększonego ryzyka wystąpienia drgawek, w szczególności u osób z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego oraz osób przyjmujących leki obniżające próg drgawkowy (takie jak np. teofilina).

Chinolony mogą powodować neuropatie czuciowe i czuciowo-ruchowe. Jeżeli wystąpią zaburzenia czucia, takie jak: ból, uczucie palenia, mrowienia, zdrętwienia lub osłabienia, należy skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem kolejnej dawki, gdyż objawy te mogą świadczyć o rozwijającej się neuropatii.

Preparat może powodować reakcje psychotyczne, bardzo rzadko myśli samobójcze oraz zachowania zagrażające życiu, w tym próby samobójcze (niekiedy zachowania takie mogą wystąpić już po przyjęciu pierwszej dawki preparatu). Jeżeli wystąpią reakcje tego typu, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Konieczna może być zamiana fluorochinolonów na inne leki przeciwbakteryjne. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby (i ich rodziny, opiekunowie), u których kiedykolwiek stwierdzono chorobę psychiczną lub psychozę (np. zaburzenia świadomości, omamy).

Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Chinolony, w tym moksyfloksacyna, mogą powodować nasilenie objawów u chorych na miastenię. Należy zachować ostrożność.

Preparat, podobnie jak inne fluorochinolony, zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenia, a niekiedy zerwania ścięgien (przypadki zerwania ścięgna Achillesa). Dotyczy to szczególnie osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek, po przeszczepie, przyjmujących duże dawki leku oraz osób stosujących równolegle kortykosteroidy. Należy unikać równoległego stosowania kortykosteroidów. Zapalenie i zerwanie ścięgien może wystąpić zarówno w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia, jak też po kilku miesiącach od zakończenia leczenia. Jeżeli pojawi się bolesny obrzęk lub stan zapalny ścięgien, należy unikać wysiłku fizycznego i skonsultować się z lekarzem. Wskazane może być przerwanie stosowania preparatu i kontynuowanie leczenia innym antybiotykiem.

Stosowanie preparatu może zwiększać ryzyko wystąpienia tętniaka i/lub rozwarstwienia aorty (niekiedy zakończone zgonem) oraz niedomykalności zastawek serca. Zwiększone ryzyko dotyczy szczególnie chorych z wcześniej rozpoznanym tętniakiem (lub takim rozpoznaniem u członków rodziny), z wrodzoną wadą zastawki serca (lub takim rozpoznaniem u krewnych), chorych w podeszłym wieku oraz chorych z dodatkowymi czynnikami ryzyka wystąpienia tętniaka, rozwarstwienia aorty czy niedomykalności zastawek, takimi jak np.: zespół Marfana, zespół Ehlersa i Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie tętnic Takayasu lub olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, rozpoznana miażdżyca, zespół Sjögrena, infekcyjne zapalenie wsierdzia czy też leczenie podawanymi ogólnie kortykosteroidami. U tych chorych lekarz indywidualnie oceni stosunek ryzyka do korzyści i podejmie decyzję, czy właściwe jest stosowanie fluorochinolonów. Jeżeli w okresie leczenia wystąpi nagły ból brzucha, klatki piersiowej lub pleców, ostre duszności, kołatanie serca, obrzęk jamy brzusznej lub kończyn dolnych, należy niezwłocznie szukać pomocy medycznej w oddziale ratunkowym.

U chorych w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest zachowanie ostrożności i zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu. Odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Jeżeli wystąpią zaburzenia widzenia (lub inne zmiany dotyczące oczu), należy niezwłocznie skonsultować się z okulistą.

W okresie stosowania chinolonów mogą wystąpić zaburzenia stężenia glukozy we krwi. Zwiększone ryzyko dotyczy szczególnie osób w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę, przyjmujących równolegle doustne leki hipoglikemizujące (np. sulfonylomocznik) lub insulinę. Może wystąpić hipoglikemia, a nawet śpiączka hipoglikemiczna. Wskazana jest uważna kontrola stężenia glukozy we krwi. Wystąpienie zaburzeń stężenia glukozy jest wskazaniem do zmiany sposobu leczenia i niestosowania fluorochinolonów.

Ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło związanej ze stosowaniem chinolonów, należy unikać ekspozycji na promienie słoneczne i UV (w tym w solariach).

Stosowanie preparatu o osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej jest związane ze zwiększonym ryzykiem hemolizy (nieodwracalnego uszkodzenia i rozpadu krwinek). W przypadku konieczności stosowania preparatu, wskazana jest ostrożność i obserwacja chorego pod kątem wystąpienia objawów hemolizy (odpowiednie badania laboratoryjne).

W przypadku powikłanych zakażeń narządów miednicy mniejszej stosowanie preparatu nie jest zalecane.

Z powodu występowania oporności na fluorochinolony, w przypadku zakażeń narządów miednicy mniejszej wywołanych przez szczepy gonokoków, preparat stosowany jest w skojarzeniu z innym lekiem przeciwbakteryjnym (np. z cefalosporyną). Jeżeli w ciągu 3 dni nie wystąpi poprawa, lekarz rozważy zmianę sposobu leczenia.

Wpływ moksyfloksacyny na wyniki badań laboratoryjnych:

- możliwe fałszywie ujemne wyniki bakteriologicznych posiewów na Mycobacterium tuberculosis (diagnostyka gruźlicy).

Gronkowce (szczepy S. aureus) oporne na metycylinę są bardzo często oporne na fluorochinolony i co do zasady nie zaleca się stosowania fluorochinolonów, w tym preparatu, w leczeniu zakażeń wywołanych przez te drobnoustroje.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat ze względu na niepożądany wpływ na chrząstkę.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat może powodować wystąpienie objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak np. zawroty głowy, ostra przemijająca utrata wzroku, nagła utrata przytomności, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Wystąpienie powyższych działań niepożądanych może stanowić zagrożenie w sytuacjach wymagających sprawności psycho-ruchowej. Należy sprawdzić reakcję organizmu przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdu lub obsługiwania maszyn/urządzeń.

Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli: 400 mg 1 raz na dobę.

Szczególne grupy chorych:

U chorych z zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych poddawanych dializom nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.

Dane kliniczne dotyczące stosowania preparatu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby są niewystarczające. U chorych z ciężką niewydolnością wątroby stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u osób w podeszłym wieku ani u osób z małą masą ciała.

Stosowanie preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat jest przeciwwskazane.

Sposób podawania:

Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania, popijając płynem. Można przyjmować niezależnie od posiłku.

Czas trwania leczenia określi lekarz (zwykle wynosi on 5–10 dni, w niektórych przypadkach do 14 dni).

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży i w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu równolegle z lekami, które mogą wpływać na wydłużenie odstępu QT i zwiększać ryzyko wystąpienia zagrażających życiu komorowych zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes. Dlatego nie należy stosować preparatu z lekami, takimi jak np.:

• leki przeciwarytmiczne klasy IA i III: chinidyna, hydrochinidyna, dizopiramid, amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid

• leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki): fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd;

• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;

• niektóre antybiotyki: dożylnie podawana erytromycyna, sparfloksacyna;

• leki przeciwmalaryczne, szczególnie halofantryna;

• inhibitory proteazy, takie jak sakwinawir;

• niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna;

• inne: cisapryd, dożylnie podawana winkamina, beprydyl, difemanil, pentamidyna.

Stosować ostrożnie, u chorych przyjmujących leki mogące powodować zmniejszenie stężenia potasu (np. leki moczopędne pętlowe lub tiazydowe, leki przeczyszczające, wlewy doodbytnicze, kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki mogące powodować klinicznie istotną bradykardię (zmniejszenie częstotliwości rytmu serca).

Równoległe stosowanie moksyfloksacyny z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy zawierającymi magnez lub glin, preparatami zawierającymi żelazo lub cynk oraz z sukralfatem lub dydanozyną zmniejsza wchłanianie moksyfloksacyny stosowanej doustnie. Dlatego należy zachować około 6 godzinny odstęp czasowy pomiędzy przyjęciem tych leków i przyjęciem moksyfloksacyny.

Nie należy przyjmować równolegle węgla aktywnego, ponieważ wpływa on na istotne zmniejszenie wchłaniania moksyfloksacyny.

U chorych na cukrzycę preparat może powodować zmniejszenie stężenia glibenklamidu, chociaż nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji.

Chinolony mogą nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny); w przypadku równoległego stosowania tych leków zalecana jest regularna kontrola parametrów krzepnięcia krwi (wskaźnik INR). W razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie warfaryny.

Preparat może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych:

- możliwe fałszywie ujemne wyniki bakteriologicznych posiewów na Mycobacterium tuberculosis (diagnostyka gruźlicy).

Jak każdy lek, również Moxifloxacin Aurovitas może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często: nadkażenia opornymi bakteriami lub grzybami (np. drożdżakami), bóle i zawroty głowy, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG zwłaszcza u chorych z hipokaliemią, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Niezbyt często: zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenia/neutropenia [zmniejszenie liczby leukocytów/neutrofilów], eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego, zwiększenie wskaźnika INR), reakcje alergiczne, hiperlipidemia, pobudzenie, reakcje lękowe, zwiększona aktywność psychoruchowa, splątanie, niepokój, zaburzenia snu (zwykle bezsenność), parestezje, drżenia, zaburzenia smaku (bardzo rzadko utrata smaku), zaburzenia błędnika, senność, zaburzenia widzenia (niewyraźne, zamglone lub podwójne widzenie), uczucie kołatania serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków), wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, rozszerzenie naczyń krwionośnych, duszność (w tym stan astmatyczny), brak łaknienia, niestrawność, zaparcia, wzdęcia, wiatry, zapalenie błony śluzowej żołądka, zwiększenie aktywności amylazy, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, bóle mięśni i stawów, złe samopoczucie, nadmierne pocenie się, osłabienie, stany bólowe (pleców, klatki piersiowej, miednicy, kończyn), odwodnienie, świąd, wysypka, pokrzywka, sucha skóra.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy (w tym możliwy obrzęk ust, języka, gardła i krtani utrudniający oddychanie), wstrząs anafilaktyczny, zespół niewłaściwego uwalniania wazopresyny (zespół SIADH), zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia), zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia), chwiejność emocjonalna, depresja, zachowania zagrażające życiu, myśli samobójcze, próby samobójcze, omamy, majaczenia, zaburzenia węchu, niezwykłe sny, zaburzenia koordynacji ruchów, drgawki, napady padaczkowe, zaburzenia mowy, zaburzenia pamięci, neuropatia obwodowa, polineuropatia, zaburzenia słuchu, szumy uszne, całkowita utrata słuchu (głuchota jest zwykle przemijająca), nagła i krótkotrwała utrata przytomności (omdlenie), komorowe zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie/niedociśnienie tętnicze, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelit (objawiające się ciężką uporczywą lub krwistą biegunką w trakcie lub po zakończeniu leczenia), którego przebieg może zagrażać życiu, zapalenie wątroby, żółtaczka, osłabienie mięśni, zapalenie ścięgien, kurcze i drżenie mięśni, zaburzenia czynności nerek (zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika), niewydolność nerek, obrzęki.

Bardzo rzadko: agranulocytoza (znaczny niedobór granulocytów), zwiększenie stężenia protrombiny, zmiany krzepliwości krwi (zmniejszenie wskaźnika INR), hipoglikemia, śpiączka hipoglikemiczna, depersonalizacja, reakcje psychotyczne, wyobrażenia i myśli samobójcze, próby samobójcze, nadwrażliwość na bodźce, przemijająca utrata wzroku, zaplenie błony naczyniowej oka, obustronne ostre prześwietlenie tęczówki, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, nagłe zatrzymanie krążenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu mogące prowadzić do śmierci, ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, zapalenia i zerwania ścięgien (głównie ścięgna Achillesa), zapalenie stawów, sztywność mięśni, nasilenie objawów miastenii.

Z nieznaną częstością: ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), polekowy rumień trwały, reakcje nadwrażliwości na światło, rabdomioliza (zespół objawów związany z uszkodzeniem mięśni).