Trastuzumab (opis profesjonalny)

Działanie - Trastuzumab

Mechanizm działania
Rekombinowane, humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1, uzyskiwane z kultur tkankowych komórek jajnika chomika chińskiego metodami inżynierii genetycznej. Wybiórczo łączy się z receptorem ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu 2 (human epidermal growth factor receptor 2 – HER2). In vitro i w badaniach na zwierzętach trastuzumab hamuje proliferację komórek, które wykazują nadekspresję receptora HER2. Ponadto jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (antibody-dependent cellular cytotoxicity – ADCC). Trastuzumab preferencyjnie pobudza cytotoksyczność typu ADCC wobec komórek nowotworu wykazujących nadekspresję receptora HER2.

Farmakokinetyka
t1/2 u chorych na raka piersi wynosi 28–38 dni, u chorych na zaawansowanego raka żołądka – ok. 26 dni. Całkowita eliminacja trastuzumabu z organizmu następuje w okresie do 27 tyg. Średnie stężenie trastuzumabu w surowicy osiąga plateau po ok. 25 tyg. stosowania. W przypadku podawania leku 1 ×/tydz. w rosnących dawkach farmakokinetyka jest nieliniowa (klirens leku zmniejsza się ze zwiększaniem dawki).

Wskazania do stosowania - Trastuzumab

Rak piersi
Leczenie chorych z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami: (1) w monoterapii u chorych, którzy otrzymali dotychczas co najmniej dwa schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami; uprzednio stosowane schematy chemioterapii muszą zawierać przynajmniej antracykliny i taksany, o ile nie istniały przeciwwskazania do tego typu leczenia; u chorych z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których nie powiodła się hormonoterapia, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia; (2) w skojarzeniu z paklitakselem u chorych z przeciwwskazaniami do stosowania antracyklin, nieotrzymujących dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami; (3) w skojarzeniu z docetakselem u chorych nieotrzymujących dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami; (4) w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy w leczeniu pacjentek po menopauzie, z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których doszło do rozwoju choroby nowotworowej z przerzutami, nieleczonych wcześniej trastuzumabem.
Leczenie chorych z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium: (1) po operacji, chemioterapii (neoadiuwantowej lub adiuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana); (2) w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem po chemioterapii adiuwantowej z doksorubicyną i cyklofosfamidem; (3) w skojarzeniu z chemioterapią adiuwantową z użyciem docetakselu i karboplatyny; (4) w skojarzeniu z neoadiuwantową chemioterapią i następnie w terapii adiuwantowej opartej o trastuzumab w miejscowo zaawansowanym raku piersi lub w przypadku guza o średnicy >2 cm. Lek powinien być stosowany wyłącznie u osób z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których za pomocą odpowiednio walidowanych testów stwierdzono w komórkach guza nadekspresję receptora HER2 albo amplifikację genu HER2.

Rak żołądka
W skojarzeniu z kapecytabiną lub 5-fluorouracylem i cisplatyną jest wskazany w leczeniu pacjentów z HER2-dodatnim gruczolakorakiem żołądka z przerzutami lub połączenia żołądkowo-przełykowego, których nie poddawano wcześniej terapii przeciwnowotworowej z powodu choroby rozsianej. Lek powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami, u których stwierdzono w komórkach guza nadekspresję HER2, określaną jako IHC2+ i potwierdzoną wynikami SISH lub FISH albo przez wynik IHC3+, za pomocą odpowiednio walidowanych testów.

Przeciwwskazania stosowania - Trastuzumab

Nadwrażliwość na trastuzumab, białka mysie lub którykolwiek składnik preparatu, ciężka duszność spoczynkowa spowodowana powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej.

Tlenoterapia
Nie stosować u chorych wymagających tlenoterapii.

Niewydolność serca
U chorych otrzymujących lek w monoterapii, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, szczególnie po chemioterapii zawierającej antracykliny, obserwowano występowanie niewydolności serca (klasa II–IV wg NYHA). Nie stosować równolegle z antracyklinami; należy również unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach w okresie do 25 tyg. po zakończeniu podawania trastuzumabu; w przypadku podawania antracyklin w tym czasie należy uważnie monitorować czynność serca. Ryzyko kardiotoksyczności jest większe u chorych, którzy uprzednio otrzymywali antracykliny, jest ono jednak mniejsze niż podczas ich równoległego stosowania. Przed rozpoczęciem leczenia należy wszystkich chorych (zwłaszcza po chemioterapii antracyklinami i cyklofosfamidem) poddać ocenie kardiologicznej (badanie podmiotowe i przedmiotowe, EKG, echo serca i/lub wentrykulografia izotopowa MUGA); należy dokonać dokładnej oceny ryzyka i korzyści z leczenia. Podczas leczenia i po jego zakończeniu należy monitorować czynność serca (np. co 3 mies., w przypadku wystąpienia bezobjawowych zaburzeń kardiologicznych – co 6–8 tyg.). Jeżeli u chorego nasila się niewydolność lewej komory, bez objawów klinicznych a nie zaobserwowano klinicznych korzyści ze stosowania trastuzumabu, należy rozważyć odstawienie leku, Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z objawową niewydolnością serca, z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie lub udokumentowaną chorobą wieńcową, a także w przypadku wczesnego raka piersi u chorych z frakcją wyrzutową lewej komory <=55%. W razie zmniejszenia frakcji wyrzutowej o 10% do <50% należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar w ciągu ok. 3 tyg. Jeśli nie wystąpi poprawa lub frakcja wyrzutowa lewej komory będzie się dalej zmniejszać zaleca się przerwanie leczenia, chyba że korzyści dla pacjenta przeważają nad ryzykiem. Jeżeli w trakcie leczenia trastuzumabem wystąpi niewydolność serca, należy wdrożyć odpowiednie leczenie. Zakończenie leczenia należy wnikliwie rozważyć u pacjentów z klinicznymi objawami niewydolności serca, chyba że indywidualne korzyści dla pacjenta wydają się przewyższać ryzyko. Bezpieczeństwo kontynuacji lub wznowienia leczenia u chorych, u których rozwinęła się kardiotoksyczność, nie było oceniane prospektywnie. Jednakże w badaniach rejestracyjnych (pivotal) u większości pacjentów, u których wystąpiła niewydolność serca, uzyskano poprawę, stosując leczenie standardowe; zawierało ono leki moczopędne, glikozydy nasercowe, leki blokujące receptory β-adrenergiczne i/lub inhibitory ACE. Większość pacjentów z objawami kardiologicznymi, którzy odnieśli kliniczne korzyści z leczenia trastuzumabem, kontynuowało leczenie bez dodatkowych zaburzeń kardiologicznych. U chorych z wczesnym rakiem piersi badania oceniające czynność serca wykonane przed rozpoczęciem leczenia powinny być powtarzane co 3 mies. w trakcie leczenia, a następnie co 6 mies. po jego zakończeniu, aż do upływu 24 mies. od podania ostatniej dawki. U chorych otrzymujących chemioterapię zawierającą antracykliny zaleca się kontynuowanie badań kontrolnych 1 ×/rok do upływu 5 lat od podania ostatniej dawki trastuzumabu lub dłużej w przypadku ciągłego zmniejszania się frakcji wyrzutowej lewej komory. U chorych z wczesnym rakiem piersi zakwalifikowanych do leczenia neoadiuwantowego-adiuwantowego trastuzumab może być stosowany równolegle z antracyklinami wyłącznie u pacjentów, u których nie stosowano wcześniej chemioterapii i tylko z zastosowaniem małej dawki antracyklin (maks. dawka kumulacyjna doksorubicyny 180 mg/m2 pc. lub epirubicyny – 360 mg/m2 pc.); po leczeniu operacyjnym nie należy u tych chorych stosować dodatkowych leków cytotoksycznych.

Zaburzenia kardiologiczne
Ze względu na brak badań nie zaleca się stosowania w leczeniu wczesnego raka piersi u chorych z udokumentowaną zastoinową niewydolnością serca w wywiadzie, dużym ryzykiem niekontrolowanych zaburzeń rytmu serca, dławicą piersiową wymagającą stosowania leków, klinicznie istotną wadą zastawkową, zawałem przezściennym udokumentowanym w badaniu EKG, niedostatecznie kontrolowanym nadciśnieniem. Ze względu na brak badań trastuzumab w terapii neoadiuwantowej-adiuwantowej wczesnego raka piersi nie jest zalecany u chorych z niewydolnością serca klasy II–IV wg NYHA, frakcją wyrzutową lewej komory <55%, udokumentowaną w wywiadzie zastoinową niewydolnością serca, dławicą piersiową wymagającą stosowania leków, udokumentowanym w EKG pełnościennym zawałem serca, źle kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, klinicznie istotną wadą zastawkową serca lub niekontrolowanymi zaburzeniami rytmu serca wysokiego ryzyka oraz u chorych po 65. rż.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego
Podczas leczenia trastuzumabem należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich zaburzeń ze strony układu oddechowego, zwłaszcza u osób otrzymujących wcześniej lub aktualnie inne leczenie przeciwnowotworowe obejmujące m.in. taksany, gemcytabinę, winorelbinę i radioterapię. Działania niepożądane ze strony układu oddechowego mogą wystąpić jako część reakcji związanych z wlewem lub jako reakcje opóźnione.

Reakcje związane z wlewem
W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych związanych z wlewem należy przerwać lub zwolnić podawanie leku do czasu ustąpienia objawów; zwykle możliwe jest wznowienie wlewu i podanie kolejnych dawek. Chorych należy obserwować co najmniej przez 6 h po pierwszym wlewie i 2 h po kolejnych.

Dzieci i młodzież
Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży do 18. rż.

Droga podania
Nie podawać w szybkim wstrzyknięciu i.v.

Badania diagnostyczne
Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest oznaczenie receptorów HER2 w laboratoriach zapewniających wiarygodność badań diagnostycznych.

Interakcje - Trastuzumab

Nie przeprowadzono badań nad interakcjami trastuzumabu. W badaniach klinicznych nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z równocześnie stosowanymi lekami.

Paklitaksel, doksorubicyna
Trastuzumab nie zmienia ekspozycji na paklitaksel i doksorubicynę. Może zwiększać całkowitą ekspozycję na jeden z metabolitów doksorubicyny, jednak aktywność biologiczna tego metabolitu i znaczenie kliniczne zwiększenia ekspozycji na niego nie jest znane.

Docetaksel
Jednoczesne stosowanie trastuzumabu nie wpływa na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu.

Kapecytabina
Ekspozycja na czynne biologicznie metabolity kapecytabiny nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania cisplatyny lub cisplatyny z trastuzumabem, jednak trastuzumab zwiększa stężenie kapecytabiny i wydłuża jej t1/2.

Cisplatyna
Trastuzumab w skojarzeniu z kapecytabiną nie zmienia farmakokinetyki cisplatyny.

Paklitaksel, docetaksel
Paklitaksel i docetaksel nie wpływają na farmakokinetykę trastuzumabu.

Antracykliny
Duże ryzyko kardiotoksyczności w skojarzeniu z antracyklinami.

Niezgodności
Z powodu niezgodności fizycznej prowadzącej do agregacji białek nie należy mieszać trastuzumabu z roztworami glukozy.

Działania niepożądane - Trastuzumab

Do najcięższych i/lub najczęstszych działań niepożądanych należą: kardiotoksyczność, reakcje związane z wlewem i.v. (gorączka, dreszcze, nudności, wymioty, ból, sztywność mięśni, ból głowy, kaszel, zawroty głowy, osłabienie, osutka, zaburzenia oddechowe, duszność, skurcz oskrzeli, świsty, zmniejszone wysycenie krwi tlenem, obniżenie ciśnienia tętniczego, częstoskurcz, anafilaksja, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, zgon), toksyczność hematologiczna (zwłaszcza neutropenia) i zdarzenia związane z układem oddechowym (nacieki w płucach, ostry zespół zaburzeń oddechowych, zapalenie płuc, wysięk opłucnej, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc, niewydolność oddechowa). U chorych z dusznością spoczynkową związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań związanych z wlewem kończących się zgonem może być zwiększone. Reakcje związane z wlewem występują u ok. 40% pacjentów, zwykle na początku leczenia, mają nasilenie łagodne lub umiarkowane a częstość ich występowania zmniejsza się podczas kolejnych wlewów. Ciężkie reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić zazwyczaj podczas 1. lub 2. wlewu. W leczeniu skojarzonym po antracyklinach w skojarzeniu z taksanami bardzo często obserwowano zmniejszenie frakcji wyrzutowej. Ryzyko neutropenii może być nieznacznie zwiększone w przypadku leczenia skojarzonego z docetakselem po terapii antracyklinami.

Ponadto bardzo często: bóle i zawroty głowy, gorączka neutropeniczna, zapalenie spojówek, zwiększone łzawienie, uderzenia gorąca, duszność, kaszel, krwawienie z nosa, wyciek wodnisty z nosa, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, rumień, wysypka, bóle stawów i mięśni.

Często: posocznica neutropeniczna, zakażenia (zapalenie płuc, półpasiec, grypa, zapalenie nosogardzieli, zapalenie zatok, zakażenia skóry, zapalenie śluzówki nosa, zakażenia górnych dróg oddechowych, zakażenia układu moczowego, róża, zapalenie tkanki łącznej), niedokrwistość, małopłytkowość, neutropenia, leukopenia, nadwrażliwość, zaburzenia psychiczne (lęk, depresja, bezsenność, zaburzenia myślenia), parestezje, neuropatia obwodowa, zwiększone napięcie, nadmierna senność, zaburzenia smaku, ataksja, zespół suchego oka, zastoinowa niewydolność serca, kardiomiopatia, rozszerzenie naczyń, astma, zapalenie gardła, zapalenie trzustki, niestrawność, żylaki odbytu, zaparcia, suchość błon śluzowych jamy ustnej, uszkodzenie komórek wątroby, zapalenie wątroby, tkliwość wątroby, świąd, nadmierne pocenie się, choroby paznokci, suchość skóry, utrata włosów, trądzik, wybroczyny krwawe, wysypka grudkowo-plamista, zapalenie stawów, bóle pleców, bóle kostne, skurcze mięśni, ból karku, zaburzenia czynności nerek, zapalenie piersi.

Niezbyt często: posocznica, głuchota, wysięk osierdziowy, wysięk opłucnowy.

Rzadko: niedowład, żółtaczka.

Ponadto odnotowywano: hipoprotrombinemię, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, hiperkaliemię, rozwój nowotworu złośliwego, obrzęk mózgu, tarczę zastoinową, krwawienie siatkówkowe, wstrząs sercowy, zapalenie osierdzia, rzadkoskurcz, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie skóry, pokrzywkę, błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek, glomerulonefropatię, niewydolność nerek. Szczegółowe informacje na temat działań niepożądanych – patrz: zarejestrowane materiały producenta.

Przedawkowanie
Brak informacji dotyczących przedawkowania leku. Dawki do 10 mg/kg mc. były dobrze tolerowane; w badaniach klinicznych nie stosowano większych dawek.

Ciąża i laktacja - Trastuzumab

Kategoria B. Po wprowadzeniu na rynek obserwowano przypadki małowodzia u kobiet otrzymujących trastuzumab w ciąży. Ze względu na brak odpowiednich badań u kobiet w ciąży stosować wyłącznie, gdy przewidywane korzyści przewyższają ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia i co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu.

Trastuzumab przenika do mleka zwierząt. Nie należy karmić piersią w trakcie leczenia oraz 6 mies. po podaniu ostatniej dawki.

Dawkowanie - Trastuzumab

I.v. Dawkę nasycającą należy podawać we wlewie trwającym 90 min, w przypadku dobrej tolerancji kolejne dawki można podawać w ciągu 30 min; chorych należy obserwować pod kątem objawów związanych z wlewem przez co najmniej 6 h od rozpoczęcia 1. wlewu i przez 2 h od rozpoczęcia kolejnych wlewów.

Rak piersi z przerzutami w monoterapii lub leczeniu skojarzonym z paklitakselem, docetakselem lub inhibitorem aromatazy. Tygodniowy schemat leczenia. Dawka początkowa 4 mg/kg mc., dawka podtrzymująca 2 mg/kg mc./tydz., rozpoczynając 1 tydz. po podaniu dawki początkowej. W leczeniu skojarzonym paklitaksel lub docetaksel można podawać następnego dnia po pierwszym podaniu trastuzumabu oraz natychmiast po kolejnych jego dawkach, jeśli poprzednio podana dawka trastuzumabu była dobrze tolerowana; anastrozol można podawać od pierwszego dnia. Schemat 3-tyg. Dawka początkowa 8 mg/kg mc., po 3 tyg. dawka podtrzymująca 6 mg/kg mc. powtarzana co 3 tyg.

Wczesny rak piersi. Schemat 3-tyg. Dawka początkowa 8 mg/kg mc., następnie po 3 tyg. dawka podtrzymująca 6 mg/kg mc. powtarzana co 3 tyg. Schemat tygodniowy w skojarzeniu z paklitakselem po chemioterapii zawierającej doksorubicynę i cyklofosfamid. Dawka nasycająca 4 mg/kg mc., następnie dawka podtrzymująca – 2 mg/kg mc. 1 ×/tydz.

Rak żołądka z przerzutami. Schemat 3-tyg. Początkowa dawka nasycająca 8 mg/kg mc., następnie po 3 tyg. dawka podtrzymująca 6 mg/kg mc., powtarzana co 3 tyg. U osób z rakiem piersi z przerzutami lub rakiem żołądka z przerzutami lek stosuje się do czasu progresji choroby. U osób z wczesnym rakiem piersi lek powinno się stosować przez 1 rok lub do wystąpienia nawrotu choroby. W razie pominięcia podania dawki o tydzień lub mniej należy jak najszybciej zastosować zwykłą dawkę podtrzymującą (2 mg/kg mc. w schemacie tygodniowym lub 6 mg/kg mc. w schemacie 3-tyg., a następne dawki podawać zgodnie z pierwotnym harmonogramem. W razie pominięcia podania dawki o więcej niż tydzień należy zastosować dawkę początkową (4 mg/kg mc. w schemacie tygodniowym lub 8 mg/kg mc. w schemacie 3-tyg) a następnie dawki podtrzymujące zgodnie ze schematem.

Modyfikacja dawkowania
Nie ma konieczności modyfikowania dawki u osób w podeszłym wieku albo z zaburzeniem czynności nerek i/lub wątroby.

Uwagi dla Trastuzumab

Chorzy, u których wystąpiły działania niepożądane związane z wlewem i.v., nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych do czasu ustąpienia objawów.

Wymioty
Stosowanie trastuzumabu wiąże się z małym ryzykiem wystąpienia wymiotów; zaleca się zapobiegawcze podanie deksametazonu.

Warunki przechowywania
Przechowywać w temp. 2–8°C; nie zamrażać.

Przeczytaj też artykuły

Preparaty na rynku polskim zawierające trastuzumab

Herceptin (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) Herceptin (roztwór do wstrzykiwań) Herzuma (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) Kanjinti (proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji) Ogivri (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) Trazimera (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) Zercepac (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji)
Zbiórka dla szpitali w Ukrainie!
Doradca Medyczny
  • Czy mój problem wymaga pilnej interwencji lekarskiej?
  • Czy i kiedy powinienem zgłosić się do lekarza?
  • Dokąd mam się udać?
+48

w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 12 zł

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.
Poradnik świadomego pacjenta
  • Wyjątkowe sytuacje. Towarzyszenie osobie chorej na COVID-19
    Czy szpital może odmówić zgody na towarzyszenie hospitalizowanemu dziecku? Jak uzyskać zgodę na towarzyszenie osobie, która umiera w szpitalu z powodu COVID-19?
    Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.
  • Wyjątkowe sytuacje. Kiedy chorujesz na COVID-19
    Czy chory na COVID-19 może wyjść ze szpitala na własne żądanie? Jak zapewnić sobie prawo do niezastosowania intubacji. Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.