medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), pochodna kwasu propionowego o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym. W farmakoterapii stosuje się go w formie kwasu (naproksen) lub soli sodowej (naproksen sodowy); czynny farmakologicznie jest anion naproksenu. Działanie leku polega głównie na hamowaniu cyklooksygenaz: (1) konstytutywnej (COX-1), odpowiedzialnej za syntezę prostaglandyn spełniających funkcje fizjologiczne; (2) indukowalnej (COX-2), odpowiedzialnej za syntezę prostaglandyn prozapalnych w miejscu zapalenia. Hamuje agregację płytek krwi (słabiej i krócej niż kwas acetylosalicylowy).
Farmakokinetyka
Naproksen podany p.o. w postaci soli sodowej wchłania się z przewodu pokarmowego szybciej niż wolny kwas, po wchłonięciu lek obecny jest w płynach ustrojowych jako anion, dlatego działanie soli sodowej jest praktycznie identyczne jak działanie wolnego naproksenu. Pokarm nie wpływa znacząco na wchłanianie leku. Dostępność biologiczna wynosi ok. 95%; tmax soli sodowej naproksenu wynosi ok. 1 h, a jego działanie przeciwbólowe pojawia się po ok. 20 min; tmax naproksenu w formie kwasu wynosi 2–4 h. Do jam stawowych naproksen przenika stosunkowo powoli; 3–4 h od podania jednorazowej dawki stężenie w płynie synowialnym wynosi 50% stężenia w surowicy, zaś po 15 h - ok. 74%. Również eliminacja naproksenu z jam stawowych jest powolna. Stan stacjonarny stężenia naproksenu w płynie maziowym ustala się po ok. 7 dniach stosowania.
Naproksen podany p.r. wchłania się szybko i niemal całkowicie; tmax wynosi 2–4 h.
Naproksen podany miejscowo na skórę wykazuje wolniejszą absorpcję niż podanie p.o. lub p.r. tmax wynosi ok. 4 h. Lek w znacznym stopniu ulega kumulacji w naskórku, skórze właściwej i w tkance mięśniowej, osiąga bardzo niewielkie stężenie naproksenu w osoczu (ok. 1,1%), w moczu (1%) i w płynie maziowym (ok. 0,5%).
Wiąże się z albuminami w 99%. t1/2 we krwi wynosi 12–15 h, a w mazi stawowej ok. 24 h. Stan stacjonarny osiągany jest po ok. 3 dniach. Metabolizowany jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. W przypadku poalkoholowej marskości wątroby stężenie naproksenu w osoczu jest zmniejszone, a jednocześnie zwiększona jest ilość naproksenu niezwiązanego z białkami osocza. U osób w podeszłym wieku stężenie naproksenu niezwiązanego z białkami jest zwiększone, chociaż stężenie całkowite naproksenu nie ulega zmianie. 95% dawki jest wydalane z moczem, głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, ok. 10% wydalane jest w postaci niezmienionej.
U dzieci t1/2 naproksenu nie różni się od wartości ustalonej dla osób dorosłych.
Niewydolność wątroby i nerek może w znaczący sposób wpływać na szybkość eliminacji naproksenu.
Choroby reumatyczne
RZS, choroba zwyrodnieniowa stawów, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i inne seronegatywne spondyloartropatie.
Ostre bóle i stany zapalne narządu ruchu
Zapalenie ścięgien i kaletek maziowych, urazy narządu ruchu, fibromialgia i inne.
Dna moczanowa
Ostry napad dny moczanowej.
Leczenie bólu
Można stosować również jako lek przeciwbólowy w bólach o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu, np. w bolesnym miesiączkowaniu, bólach głowy (w tym w bólach migrenowych), bólu pleców, ból pooperacyjny lub po ekstrakcji zęba, a także w celu obniżania gorączki.
Nadwrażliwość na NLPZ lub którykolwiek składnik preparatu, choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, czynna lub w wywiadzie, z krwawieniem lub bez niego (dwa lub więcej odrębnych epizodów potwierdzonego owrzodzenia lub krwawienia), krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja związana ze stosowaniem w przeszłości NLPZ w wywiadzie, ciężka niewydolność serca, wątroby i/lub nerek, skaza krwotoczna, III trymestr ciąży. Nie stosować u osób ze skurczem oskrzeli, astmą, zapaleniem błony śluzowej nosa lub pokrzywką w wywiadzie, związanymi ze stosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ.
Początek działania
W związku z powolną penetracją naproksenu do jam stawowych, efekty działania w gośćcu mogą wystąpić dopiero po upływie kilku lub kilkunastu godzin po przyjęciu leku.
Kontrola przebiegu leczenia
Lek należy stosować w możliwie najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy czas. Podczas długotrwałego stosowania należy okresowo kontrolować pacjenta pod kątem działań niepożądanych. U osób w podeszłym wieku należy unikać długotrwałego stosowania, a jeśli jest ono konieczne, monitorować stan chorego.
Wpływ na wątrobę
U osób z umiarkowaną lub lekką niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność i stosować mniejsze dawki leku, szczególnie u chorych z przewlekłą alkoholową chorobą wątroby.
Wpływ na nerki
Należy zachować ostrożność u pacjentów z umiarkowaną lub lekką niewydolnością nerek, a podczas leczenia należy kontrolować klirens kreatyniny. Stosowanie NLPZ może powodować zależne od dawki zmniejszenie wytwarzania prostaglandyn i przyspieszyć rozwój niewydolności nerek, szczególnie u osób z zaburzeniami czynności nerek, serca, wątroby, pacjentów stosujących leki moczopędne i osób w podeszłym wieku.
Wpływ na układ sercowo-naczyniowy
Należy zachować ostrożność u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca, gdyż w związku z leczeniem NLPZ opisywano zatrzymywanie płynów oraz obrzęki.
Z badań klinicznych i danych epidemiologicznych wynika, że przyjmowanie niektórych NLPZ, szczególnie długotrwale i w dużych dawkach, może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka incydentów zakrzepowych tętnic (np. zawał serca lub udar). Krótkotrwałe stosowanie w leczeniu ostrego bólu prawdopodobnie nie zwiększa ryzyka wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza jeżeli lek jest stosowany w małej dawce, nie zaleca się jednak ich stosowania w leczeniu bólu pooperacyjnego u chorych po operacji pomostowania tętnic aortalno-wieńcowych.
Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego
U osób otrzymujących NLPZ poważne działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (krwawienia, owrzodzenia i perforacja żołądka i jelit) mogą wystąpić w każdym momencie podczas leczenia i mogą nie być poprzedzone żadnymi objawami; ryzyko wystąpienia krwawienia zwiększa się wraz z wydłużaniem czasu leczenia. W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia należy zaprzestać stosowania naproksenu. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku, osób przyjmujących leki mogące zwiększać ryzyko owrzodzeń lub krwawień albo osób z chorobami układu pokarmowego (np. chorobą Leśniowskiego i Crohna lub wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy), poinformować ich o konieczności zgłaszania lekarzowi wszelkich nietypowych objawów dotyczących przewodu pokarmowego, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia oraz stosować u nich możliwie najmniejsze dawki leku. Ponadto, w tych grupach chorych należy rozważyć leczenie skojarzone z lekami osłonowymi (np. mizoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej).
Maskowanie objawów zakażenia
Ze względu na działanie przeciwzapalne i przeciwgorączkowe naproksen może maskować objawy zakażenia i utrudniać diagnozę choroby.
Stany wymagające zachowania ostrożności
Stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku, z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby, u osób z czynnikami ryzyka powikłań kardiologicznych (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, zaburzenia krążenia obwodowego, palenie tytoniu), astmą oskrzelową lub chorobami alergicznymi.
Reakcje skórne
Bardzo rzadko zgłaszano wystąpienie ciężkich reakcji skórnych, takich jak złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa i Johnsona (SJS), martwica toksyczna rozpływna naskórka (TEN) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS); występowały one głównie w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. W przypadku wystąpienia wysypki, uszkodzenia błony śluzowej lub innych objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie naproksenu, a w przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych – nigdy leczenia naproksenem nie ponawiać.
Zaburzenia oka
Stosowanie NLPZ rzadko może powodować zapalenie lub obrzęk tarczy nerwu wzrokowego albo zapalenie pozagałkowego odcinka nerwu wzrokowego. Nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego, a mechanizm tych powikłań nie jest znany. W przypadku wystąpienia chorób oka wskazane jest przeprowadzenie badań okulistycznych.
Toczeń rumieniowaty układowy i mieszana choroba tkanki łącznej
U pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym i mieszanymi zaburzeniami tkanki łącznej leczonych naproksenem może występować zwiększone ryzyko aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.
Płodność kobiet
NLPZ mogą niekorzystnie wpływać na płodność u kobiet; działanie to jest przemijające i ustępuje po zakończeniu terapii. Nie zaleca się stosowania leku u kobiet planujących ciążę. W przypadku kobiet, które mają trudności z zajściem w ciążę lub które są poddawane badaniom w związku z niepłodnością, należy rozważyć zakończenie stosowania naproksenu.
Polekowy ból głowy
Długotrwałe stosowanie leków przeciwbólowych w leczeniu bólu głowy może prowadzić do nasilenia dolegliwości. Polekowy ból głowy należy podejrzewać u pacjentów z częstymi lub codziennymi bólami głowy pomimo (lub z powodu) regularnego przyjmowania leków przeciw bólom głowy. W takim przypadku należy zaprzestać stosowania leku.
Dzieci
Naproksenu w postaci tabletek i czopków nie stosować u dzieci w wieku <5 lat, a u dzieci w wieku 5–16 lat nie stosować we wskazaniu innym niż młodzieńcze RZS. U dzieci do ukończenia 3. rż. nie stosować naproksenu w postaci żelu.
Wypieranie innych leków z połączeń z białkami
Ponieważ naproksen silnie wiąże się z albuminami, może wypierać inne leki z tych połączeń i w konsekwencji nasilać ich działanie. Podczas równoległego stosowania z naproksenem m.in. doustnych leków przeciwzakrzepowych, pochodnych sulfonylomocznika, innych NLPZ, sulfonamidów i pochodnych hydantoiny należy zachować szczególną ostrożność i obserwować pacjentów pod kątem objawów przedawkowania oraz w razie potrzeby rozważyć dostosowanie dawkowania.
Leki przeciwzakrzepowe
NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak heparyna lub warfaryna. W przypadku równoległego stosowania należy ściśle monitorować chorego.
Leki przeciwpłytkowe, SSRI
Równoczesne stosowanie NLPZ z lekami przeciwpłytkowymi lub nieselektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) może zwiększać ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego.
Inne NLPZ
Nie stosować w skojarzeniu z innymi NLPZ, w tym lekami z grupy selektywnych inhibitorów COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Kwas acetylosalicylowy
Kliniczne dane farmakodynamiczne wskazują, że jednoczesne przyjmowanie naproksenu dłużej niż przez jeden dzień, osłabia wpływ małych dawek kwasu acetylosalicylowego na aktywność płytek krwi. Działanie to może się utrzymywać do kilku dni po zaprzestaniu stosowania naproksenu. Znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest znane.
Glikokortykosteroidy
Naproksen stosowany równolegle z glikokortykosteroidami zwiększa ryzyko wystąpienia owrzodzenia lub krwawienia z przewodu pokarmowego.
Leki przeciwnadciśnieniowe
NLPZ mogą osłabiać działanie farmakologiczne leków przeciwnadciśnieniowych.
Jednoczesne stosowanie leków z grupy NLPZ z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II może zwiększać ryzyko zaburzeń czynności nerek, zwykle odwracalnej, szczególnie u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek lub osób w podeszłym wieku. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić oraz monitorować czynność nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz okresowo w trakcie trwania leczenia.
Lit
Naproksen zmniejsza wydalanie soli litu z moczem i zwiększa jego stężenie w surowicy.
Cyklosporyna
Naproksen, podobnie jak inne NLPZ, może nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny.
Takrolimus
W przypadku równoległego stosowania NLPZ i takrolimusu zwiększa się ryzyko działania nefrotoksycznego.
Metotreksat
Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, podczas równoległego stosowania z naproksenem zmniejsza się kanalikowe wydalanie metotreksatu. Należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko nasilenia toksycznego działania metotreksatu.
Chinolony przeciwbakteryjne
Stosowanie naproksenu, podobnie jak innych leków z grupy NLPZ, równolegle z chinolonami przeciwbakteryjnymi zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.
Leki moczopędne
Naproksen może osłabiać działanie leków moczopędnych. Leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko działania nefrotoksycznego, związanego ze stosowaniem NLPZ.
Glikozydy nasercowe
NLPZ stosowane równolegle z glikozydami nasercowymi mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR) glikozydów nasercowych i zwiększać ich stężenie w osoczu.
Leki zobojętniające sok żołądkowy, cholestyramina
Leki zobojętniające sok żołądkowy oraz cholestyramina mogą opóźniać wchłanianie naproksenu, nie wpływając na całkowitą ilość wchłoniętego leku.
Probenecyd
Probenecyd zwiększa stężenie naproksenu we krwi i wydłuża jego t1/2.
Mifepryston
NLPZ mogą osłabiać działanie mifeprystonu. Nie należy stosować naproksenu przez 8–12 dni po podaniu mifeprystonu.
Zydowudyna
Badania in vitro pokazały, że w przypadku równoczesnego stosowania naproksenu sodowego i zydowudyny zwiększa się stężenie zydowudyny w osoczu. SmPC Nalgesin Forte 2023/2025 Podczas jednoczesnego stosowania NLPZ i zydowudyny zwiększa się ryzyko wystąpienia toksyczności hematologicznej.
Alkohol, tytoń
Spożywanie alkoholu i palenie tytoniu zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Pokarm
Równoczesne przyjmowanie naproksenu z pokarmem może opóźniać jego wchłanianie, ale nie wpływa na stopień jego wchłaniania.
Badania laboratoryjne
Przyjęcie naproksenu w ciągu 48 h przed badaniem czynności kory nadnerczy może prowadzić do zafałszowania wyników oznaczenia 17-ketosteroidów oraz kwasu 5-hydroksyindolooctowego w moczu.
Często: bóle głowy, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, bóle brzucha, nudności, niestrawność, zgaga.
Niezbyt często: ospałość, bezsenność, senność, wymioty, zaparcia, biegunka, dyskomfort w jamie brzusznej, wysypki skórne, świąd, pokrzywka.
Rzadko: krwawienie z przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy (z krwawieniem i perforacją lub bez nich), obrzęk naczynioruchowy, niewydolność nerek, obrzęki obwodowe, gorączka.
Bardzo rzadko: małopłytkowość, granulocytopenia, agranulocytoza, eozynofilia, leukopenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nadwrażliwość na światło, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs zakończony zgonem), drgawki, zaburzenia snu, depresja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zaburzenia koncentracji i funkcji poznawczych, zaburzenia widzenia, zmętnienie rogówki, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zapalenie pozagałkowego odcinka nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, szumy uszne, zaburzenia słuchu (w tym niedosłuch), duszność, obrzęki, kołatanie serca, niewydolność serca, zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, astma oskrzelowa, eozynofilowe zapalenie płuc, obrzęk płuc, zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka lub jelit, żółtaczka, zapalenie wątroby, łysienie, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica naskórka, rumień guzowaty, liszaj płaski, toczeń rumieniowaty układowy, reakcje przypominające pęcherzycę, pęcherzowe oddzielenie się naskórka, plamica, wybroczyny, skaza krwotoczna, nadmierne pocenie, bóle lub osłabienie mięśni, kłębuszkowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy, krwiomocz, hiperkaliemia, zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, martwica brodawek nerkowych, nadmierne pragnienie, zmęczenie, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej z owrzodzeniami, zapalenie przełyku, zwiększone stężenie kreatyniny, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby, hiperkaliemia.
Częstość nieznana: zwiększone stężenie potasu we krwi, bezsenność, zaburzenia snów, depresja, dezorientacja i halucynacje, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), utrwalona wysypka polekowa, zaburzenia płodności u kobiet.
W związku z leczeniem NLPZ zgłaszano występowanie obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Z badań klinicznych i danych epidemiologicznych wynika, że przyjmowanie niektórych NLPZ, szczególnie długotrwale w dużych dawkach, może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zatorów tętnic (np. zawał serca lub udar).
Przedawkowanie
Objawy przedawkowania to m.in.: ból brzucha, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, zawroty głowy, dezorientacja, szumy uszne, drażliwość, a w cięższych przypadkach również krwawe wymioty, smoliste stolce, zaburzenia świadomości, zaburzenia oddychania, drgawki, niewydolność nerek.
Brak antidotum i leczenia swoistego. Stosować leczenie objawowe oraz płukanie żołądka i podawanie węgla aktywowanego. Hemodializa nie jest skuteczna, choć może być konieczna w przypadku wystąpienia niewydolności nerek.
Ciąża
Nie należy stosować naproksenu w I i II trymestrze ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne; stosowanie w III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane.
Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży i/lub rozwój zarodka lub płodu. Zaobserwowano zwiększenie częstości występowania różnych wad wrodzonych, w tym wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego u zwierząt, którym podawano inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy. Dane pochodzące z badań epidemiologicznych sugerują zwiększone ryzyko poronienia oraz powstania wad rozwojowych serca i wytrzewienia jelit po zastosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży u ludzi. Uważa się, że ryzyko to zwiększa się wraz ze zwiększeniem dawki i wydłużeniem czasu trwania leczenia. Od 20. tyg. ciąży stosowanie naproksenu może powodować małowodzie spowodowane zaburzeniami czynności nerek płodu; może ono wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i zwykle ustępuje po jego przerwaniu. Ponadto, zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego podczas stosowania leku w II trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustąpiły po zaprzestaniu leczenia. Jeśli konieczne jest stosowanie naproksenu u kobiet starających się zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, należy zastosować jak najmniejszą dawkę przez jak najkrótszy czas. Kilka dni po 20. tyg. ciąży należy rozważyć przedporodową obserwację w celu wykrycia małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego po narażeniu na naproksen. W razie stwierdzenia małowodzia lub zwężenia przewodu tętniczego należy zaprzestać stosowania naproksenu. W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wykazywać toksyczne działanie na płód, w tym: przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne oraz zaburzenia czynności nerek płodu. Ponadto, na skutek przyjmowania naproksenu pod koniec ciąży, może dojść do wydłużenia czasu krwawienia u matki i dziecka w wyniku działania antyagregacyjnego, które może wystąpić nawet po zastosowaniu bardzo małych dawek leku oraz do hamowania czynności skurczowej macicy, powodującego opóźnienie lub przedłużanie się porodu.
Karmienie piersią
Lek jest wydzielany do pokarmu kobiecego. Jego stężenie może osiągać 1% stężenia oznaczanego w osoczu matki. Maksymalne stężenie w pokarmie kobiecym osiągane jest w ciągu 4 h od podania. Nie należy stosować naproksenu u kobiet karmiących piersią.
P.o., w trakcie posiłku lub po nim.
Choroby reumatyczne
Dorośli i młodzież w wieku ≥16 lat.
Naproksen
Zwykle 500–1000 mg/d w 2 daw. podz. (co 12 h). Dawkę 1000 mg/d można podawać w 2 daw. podz. lub 1 ×/d (rano lub wieczorem). W ostrej fazie choroby, w przypadku silnego bólu w nocy i/lub sztywności porannej, choroby zwyrodnieniowej stawów, w której ból jest dominującym objawem oraz u chorych, którzy wcześniej stosowali inny lek przeciwreumatyczny w dużych dawkach zaleca się zastosowanie dawki nasycającej 750–1000 mg/d.
Sól sodowa naproksenu
Zwykle 550–1100 mg 1 ×/d lub w 2 daw. podz. W ostrej fazie choroby, w przypadku silnego bólu w nocy i/lub sztywności porannej, choroby zwyrodnieniowej stawów, w której ból jest dominującym objawem oraz u chorych, którzy wcześniej stosowali inny lek przeciwreumatyczny w dużych dawkach zaleca się zastosowanie dawki nasycającej 825 lub 1100 mg/d.
Dzieci w wieku >5 lat (wyłącznie w młodzieńczym RZS)
Naproksen i sól sodowa naproksenu
5 mg/kg mc. 2 ×/d.
Atak dny moczanowej
Dorośli
Naproksen
Pojedyncza dawka 750 mg, następnie 250 mg co 8 h, do ustąpienia bólu.
Sól sodowa naproksenu
Pojedyncza dawka 825 mg, następnie 275 mg co 8 h, do ustąpienia bólu.
Ostre zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, bolesne miesiączkowanie, ból różnego pochodzenia
Dorośli
Naproksen
Pojedyncza dawka 500 mg, następnie w zależności od potrzeby 250 mg co 6–8 h.
Sól sodowa naproksenu
Pojedyncza dawka 550 mg, następnie w zależności od potrzeby 275 mg co 6–8 h lub 550 mg co 12 h.
W migrenowym bólu głowy 825 mg przy pierwszych objawach zbliżającego się napadu; dodatkowo w razie konieczności można zastosować 275–550 mg, nie wcześniej niż 1/2 h po przyjęciu 1. dawki.
P.r.
Choroby reumatyczne
Dorośli
Zwykle 500–1000 mg/d w 2 daw. podz. (co 12 h).
Dzieci w wieku >5 lat (wyłącznie w młodzieńczym RZS)
5 mg/kg mc. 2 ×/d.
Ostra dna moczanowa
Dorośli
Pojedyncza dawka 750 mg (jeden czopek po 250 mg i jeden po 500 mg), następnie 250 mg co 8 h.
Ostre zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, bolesne miesiączkowanie, ból różnego pochodzenia
Dorośli
Pojedyncza dawka 500 mg, a następnie w razie potrzeby 250 mg co 6–8 h.
Miejscowo na skórę
Wcierać w bolące miejsca 4–5 ×/d w odstępach kilkugodzinnych, zwykle nie dłużej niż przez 1 mies. Miejsca aplikacji nie należy osłaniać bandażami czy plastrami.
Działania niepożądane związane ze stosowaniem naproksenu (np. senność, zawroty głowy, bezsenność, depresja, zaburzenia widzenia) mogą ograniczać zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Flebolog - czym się zajmuje, jakie choroby leczy?
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
