Teryflunomid (opis profesjonalny)

Działanie

Mechanizm działania
Teryflunomid jest lekiem immunomodulującym o właściwościach przeciwzapalnych. Hamuje w sposób wybiórczy i odwracalny aktywność dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), enzymu znajdującego się w mitochondriach i katalizującego proces syntezy pirymidyny de novo. Lek hamuje proliferację komórek zależnych od tego procesu. Dokładny mechanizm działania teryflunomidu w leczeniu stwardnienia rozsianego nie jest do końca wyjaśniony, przypuszczalnie obejmuje on zmniejszenie liczby limfocytów.

Farmakokinetyka
Po wielokrotnym podaniu teryflunomidu p.o., t1/2 wynosi 1–4 h. Pokarm nie ma istotnego wpływu na właściwości farmakokinetyczne leku. Stan stacjonarny osiągany jest powoli, a szacowany współczynnik kumulacji AUC jest około 34-krotny. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza - >99% (prawdopodobnie z albuminą) i podlega dystrybucji głównie w osoczu. Vd wynosi 11 l po podaniu i.v. pojedynczej dawki (prawdopodobnie jest to wartość niedoszacowana, ze względu na znaczną dystrybucję do tkanek). Teryflunomid jest metabolizowany w stopniu umiarkowanym. Lek macierzysty jest jedynym składnikiem wykrywanym w osoczu. Głównym szlakiem metabolizmu jest hydroliza. Lek jest wydzielany do przewodu pokarmowego głównie z żółcią w postaci niezmienionej, najprawdopodobniej na drodze sekrecji bezpośredniej. Teryflunomid jest substratem transportera wyrzutu BCRP, który może brać udział w sekrecji bezpośredniej. W ciągu 21 dni 60,1% podanej dawki jest wydalane z kałem (37,5%) i moczem (22,6%). Po przeprowadzeniu procedury szybkiej eliminacji z użyciem cholestyraminy możliwe jest odzyskanie dodatkowo 23,1% teryflunomidu (głównie w kale). Mediana t1/2 wynosi ok. 19 dni po wielokrotnym podaniu dawki 14 mg. Po podaniu pojedynczej dawki i.v., całkowity klirens teryflunomidu wynosi 30,5 ml/h. Eliminację można przyspieszyć (prawdopodobnie na drodze przerwania procesów wchłaniania zwrotnego na poziomie jelit), po podaniu cholestyraminy lub węgla aktywowanego. Stężenia teryflunomidu mierzone podczas 11-dniowej procedury mającej na celu przyspieszenie jego eliminacji (przy użyciu 8 g cholestyraminy 3 ×/d, 4 g cholestyraminy 3 ×/d lub 50 g węgla aktywowanego 2 ×/d) po przerwaniu stosowania leku wykazały, że te schematy postępowania skutecznie przyspieszały eliminację teryflunomidu, prowadząc do ponad 98% zmniejszenia jego stężenia w osoczu, przy czym cholestyramina działa szybciej od węgla aktywowanego. Po przerwaniu stosowania teryflunomidu i podaniu cholestyraminy w dawce 8 g 3 ×/d stężenie teryflunomidu w osoczu zmniejsza się o 52% na koniec 1. doby, o 91% na koniec 3. doby, o 99,2% na koniec 7. doby i o 99,9% po upływie 11. doby. Decyzję o tym, którą procedurę eliminacji wybrać, należy podjąć w oparciu o analizę stanu chorego. Jeżeli cholestyramina w dawce 8 g 3 ×/d nie jest dobrze tolerowana, można zastosować cholestyraminę w dawce 4 g 3 ×/d. Można także zastosować węgiel aktywowany. Leczenie należy prowadzić przez 11 niekoniecznie bezpośrednio następujących po sobie dni, chyba, że zachodzi potrzeba szybkiego zmniejszenia stężenia teryflunomidu w osoczu. Ekspozycja ogólnoustrojowa na teryflunomid wzrasta proporcjonalnie do dawki po podaniu p.o. zakresie dawek 7–14 mg.

Wskazania

Leczenie dorosłych pacjentów ze stwardnieniem rozsianym o przebiegu rzutowo-ustępującym.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C w skali Childa i Pugha), ciężkie niedobory odporności (np. AIDS), ciężkie zaburzenia czynności szpiku kostnego, znaczna niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, ciężkie czynne zakażenie, ciężka hipoproteinemia (np. w zespole nerczycowym), ciąża, okres karmienia piersią. Ze względu na brak badań klinicznych nie stosować u chorych poddawanych dializoterapii. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji w trakcie leczenia i po jego zakończeniu, dopóki stężenie leku w osoczu wynosi >0,02 mg/l.

Kontrola przebiegu leczenia
Przed rozpoczęciem leczenia teryflunomidem należy ocenić: ciśnienie tętnicze krwi, aktywność ALT/SGPT w surowicy, morfologię krwi (w tym odsetek leukocytów i liczbę płytek krwi).
Podczas leczenia należy monitorować: ciśnienie tętnicze krwi, aktywność ALT/SGPT w surowicy, aktywność enzymów wątrobowych (co 2 tyg. w ciągu pierwszych 6 mies. leczenia, a następnie co 8 tyg. lub w zależności od objawów przedmiotowych i podmiotowych, takich jak: nudności o niewyjaśnionym pochodzeniu, wymioty, ból brzucha, zmęczenie, jadłowstręt czy żółtaczka i/lub ciemne zabarwienie moczu; w przypadku, gdy wartość ALT/SGPT >2–3-krotności górnej granicy normy, badanie należy wykonywać 1 ×/tyg.), morfologię krwi (w tym wzór odsetkowy). Badania należy wykonywać zależnie od klinicznych objawów przedmiotowych i podmiotowych (np. infekcji) występujących w trakcie leczenia.

Procedura przyspieszonej eliminacji
Teryflunomid jest powoli eliminowany z osocza. Bez przeprowadzenia procedury przyspieszonej eliminacji osiągnięcie w stężenia >0,02 mg/l zajmuje średnio 8–24 mies. (duża zmienność międzyosobnicza). Procedurę przyspieszonej eliminacji można zastosować w dowolnym momencie po zaprzestaniu podawania teryflunomidu. Zalecana procedura polega na podawaniu cholestyraminy w dawce 8 g (lub w przypadku braku tolerancji: 4 g) 3 ×/d przez 11 dni. W przypadku niedostępności cholestyraminy można zastosować węgiel aktywowany w dawce 50 g 2 ×/d przez 11 dni. Jeśli cholestyramina lub węgiel aktywowany nie są dobrze tolerowane, można je podawać z przerwami przez 11 dni.

Hepatotoksyczność
Podczas leczenia może wystąpić zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, najczęściej w ciągu pierwszych 6. mies. leczenia. Stosowanie leku należy przerwać, jeżeli podejrzewa się uszkodzenie wątroby. Należy rozważyć przerwanie leczenia, jeżeli potwierdzono zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych >3-krotnie przekraczające górną granicę normy. U osób z wcześniej występującą chorobą wątroby i/lub osób, które spożywają znaczne ilości alkoholu, ryzyko zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych w trakcie stosowania teryflunomidu może być zwiększone. Takich chorych należy je ściśle monitorować w celu wykrycia objawów zaburzeń czynności wątroby.

Hipoproteinemia
Liczba cząsteczek niezwiązanego teryflunomidu w osoczu zależy od stężenia albuminy, z którą lek silnie się wiąże. U osób z hipoproteinemią (np. w zespole nerczycowym) liczba wolnych cząsteczek leku jest zwiększona. Teryflunomidu nie należy stosować u chorych z ciężką hipoproteinemią.

Nadciśnienie
Podczas leczenia może wystąpić zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi. Należy zmierzyć je przed rozpoczęciem leczenia, a następnie okresowo. Podwyższone ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować przed rozpoczęciem leczenia teryflunomidem i w trakcie jego trwania.

Zakażenia
U chorych z ciężkim czynnym zakażeniem, rozpoczęcie leczenia teryflunomidem należy opóźnić do czasu jego ustąpienia. W badaniach kontrolowanych placebo nie zaobserwowano zwiększenia częstości występowania ciężkich zakażeń podczas stosowania teryflunomidu. Pomimo działania immunomodulacyjnego leku w przypadku wystąpienia u chorego ciężkiego zakażenia, należy rozważyć przerwanie leczenia, a przed ponownym rozpoczęciem podawania leku raz jeszcze ocenić stosunek korzyści z leczenia do ryzyka z nim związanego. W związku z wydłużonym t1/2 można rozważyć przyspieszoną eliminację teryflunomidu za pomocą cholestyraminy lub węgla aktywowanego.
U osób z czynnymi ostrymi lub przewlekłymi zakażeniami nie należy rozpoczynać leczenia do czasu ustąpienia zakażenia (zakażeń). Bezpieczeństwo stosowania teryflunomidu u osób z utajonym zakażeniem prątkami gruźlicy nie jest znane, ponieważ podczas badań klinicznych nie były wykonywane badania przesiewowe w celu rozpoznania gruźlicy. Chorych, u których wykryto gruźlicę podczas badań przesiewowych, przed rozpoczęciem stosowania teryflunomidu należy leczyć zgodnie ze standardową praktyką medyczną.

Reakcje ze strony układu oddechowego
Podczas leczenia może wystąpić śródmiąższowa choroba płuc (ILD). Występowanie ILD oraz zaostrzenie występującej wcześniej ILD zgłaszano podczas stosowania leflunomidu, związku macierzystego dla teryflunomidu. Szczególnie narażone są osoby, u których w wywiadzie stwierdzono ILD w trakcie leczenia leflunomidem. ILD może wystąpić nagle w dowolnym momencie stosowania leku, dając zmienny obraz kliniczny. ILD może prowadzić do zgonu. W przypadku wystąpienia nowych lub zaostrzenia istniejących objawów płucnych (takich jak uporczywy kaszelduszność), należy rozważyć przerwanie podawania leku i przeprowadzenie dalszych badań. Jeśli przerwanie leczenia jest konieczne, należy rozważyć rozpoczęcie procedury przyspieszonej eliminacji leku.

Zaburzenia hematologiczne
Podczas leczenia zaobserwowano średnie zmniejszenie liczby leukocytów o <15% w stosunku do wartości wyjściowej. Przed rozpoczęciem podawania leku należy wykonać badanie morfologii krwi (z uwzględnieniem wzoru odsetkowego leukocytów i liczby płytek krwi); podczas leczenia badanie należy powtarzać w zależności od klinicznych objawów podmiotowych i przedmiotowych (np. zakażeń). Ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych jest zwiększone u chorych, u których wcześniej występowała niedokrwistość, leukopenia i/lub małopłytkowość oraz u osób z zaburzeniami czynności szpiku kostnego albo narażonych na zahamowanie czynności szpiku kostnego. Jeśli w czasie stosowania leku wystąpią zaburzenia hematologiczne, należy rozważyć przeprowadzenie procedury przyspieszonej eliminacji w celu zmniejszenia stężenia teryflunomidu w osoczu. W przypadkach wystąpienia ciężkich zaburzeń hematologicznych (w tym pancytopenii), należy przerwać równoległe podawanie wszystkich leków hamujących czynność szpiku kostnego i rozważyć zastosowanie procedury przyspieszonej eliminacji teryflunomidu.

Reakcje skórne
Podczas leczenia mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna-rozpływna naskórka). U chorych leczonych leflunomidem (związkiem macierzystym teryflunomidu) bardzo rzadko występują przypadki reakcji polekowej z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS). W przypadku wystąpienia wrzodziejącego zapalenia jamy ustnej należy przerwać podawanie leku. W przypadku wystąpienia reakcji dotyczących skóry i/lub błon śluzowych, które mogą być objawami ciężkich, uogólnionych reakcji skórnych (zespół Stevensa i Johnsona lub martwica toksyczna-rozpływna naskórka) należy przerwać leczenie teryflunomidem i wszystkimi innymi lekami i niezwłocznie rozpocząć procedurę przyspieszonej eliminacji. Nie należy wznawiać podawania teryflunomidu.
Podczas leczenia mogą wystąpić przypadki świeżo rozpoznanej łuszczycy (w tym łuszczycy krostkowej) oraz nasilenie wcześniejszych zmian łuszczycowych. Należy rozważyć przerwanie leczenia i rozpoczęcie procedury przyspieszonej eliminacji, biorąc pod uwagę stan pacjenta i wywiad chorobowy.

Neuropatia obwodowa
Podczas leczenia może wystąpić neuropatia obwodowa. Stan większości chorych poprawia się po przerwaniu stosowania teryflunomidu, możliwe jest jednak również utrwalenie objawów neuropatii lub całkowite jej ustąpienie, w zależności od indywidualnych predyspozycji chorego. W przypadku wystąpienia neuropatii obwodowej podczas leczenia, należy rozważyć przerwanie podawania teryflunomidu i przeprowadzenie procedury przyspieszonej eliminacji.

Szczepienia
Podczas badań klinicznych wykazano, że szczepienia nieaktywnym neoantygenem (dawka podstawowa) lub antygenem przypominającym (reekspozycja) w trakcie leczenia teryflunomidem są bezpieczne i skuteczne. Stosowanie żywych szczepionek atenuowanych może powodować ryzyko zakażeń i dlatego należy ich unikać.

Leki immunosupresyjne lub immunomodulacyjne
Ze względu na to, że leflunomid jest związkiem macierzystym teryflunomidu, równoległe podawanie teryflunomidu i leflunomidu nie jest zalecane.
Równoległe stosowanie teryflunomidu z lekami przeciwnowotworowymi lub immunosupresyjnymi stosowanymi w leczeniu stwardnienia rozsianego nie zostało ocenione. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku równolegle z interferonem beta lub octanem glatirameru przez okres do 1 roku, jednak w badaniach zaobserwowano większą częstość występowania zdarzeń niepożądanych w porównaniu do stosowania teryflunomidu w monoterapii. Długotrwałe bezpieczeństwo skojarzonego stosowania tych leków w leczeniu stwardnienia rozsianego nie zostało ustalone.

Zmiana leczenia na stosowanie teryflunomidu lub z leczenia teryflunomidem na inny lek
W badaniach klinicznych dotyczących równoległego podawania teryflunomidu z interferonem beta lub octanem glatirameru wykazano, że nie jest konieczne zachowanie odstępu czasowego po zakończeniu stosowania interferonu beta lub octanu glatirameru a przed rozpoczęciem stosowania teryflunomidu bądź przed rozpoczęciem stosowania interferonu beta albo octanu glatirameru po zaprzestaniu stosowania teryflunomidu.
W związku z długim t1/2 natalizumabu, jego działanie i wpływ na układ immunologiczny może trwać do 2–3 miesięcy po zaprzestaniu stosowania. Jeżeli podawanie teryflunomidu zostało rozpoczęte natychmiast, działania tych leków mogą się nakładać. Należy zachować ostrożność przy zmianie leczenia z natalizumabu na teryflunomid.
W związku z długim t1/2 fingolimodu, do jego usunięcia z krążenia niezbędna jest 6-tyg. przerwa w leczeniu. Powrót liczby limfocytów do wartości prawidłowych trwa 1–2 mies. Przy zmianie leczenia z fingolimodu na teryflunomid, aby uniknąć addytywnego działania na układ immunologiczny, należy zachować odstęp równy 1–2 mies.
U pacjentów ze stwardnieniem rozsianym mediana t1/2 w fazie eliminacji po wielokrotnym podaniu dawki 14 mg teryflunomidu wynosi około 19 dni. Po zakończeniu jego stosowania, aby uniknąć addytywnego działania na układ immunologiczny, należy przed włączeniem kolejnego leku zachować odstęp równy 5-krotności t1/2 teryflunomidu.

Dodatkowe składniki preparatu
Ze względu na zawartość laktozy, leku nie powinny stosować osoby z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych
Podczas leczenia leflunomidem i/lub teryflunomidem (czynny metabolit leflunomidu) wyniki oznaczenia stężenia jonów wapniowych mogą być fałszywie zmniejszone, w zależności od rodzaju wykorzystywanego w badaniu analizatora jonów wapniowych (np. analizator gazometryczny). Jeśli wyniki pomiarów budzą wątpliwości, zaleca się określenie całkowitego stężenia wapnia w surowicy skorygowanego o stężenie albumin.

Interakcje

Silne induktory cytochromu CYP-450 oraz białek transportowych
Równoczesne podawanie dawek wielokrotnych 600 mg 1 ×/d ryfampicyny (induktor CYP2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 3A) przez 22 dni oraz induktora transportera wyrzutu leków glikoproteiny P i białka oporności raka piersi z pojedynczą dawką 70 mg teryflunomidu powodowało zmniejszenie ekspozycji na teryflunomid o ok. 40%. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania ryfampicyny i innych silnych induktorów CYP i białek transportowych (takich jak: karbamazepina, fenobarbital, fenytoina i dziurawiec zwyczajny) z teryflunomidem.

Cholestyramina, węgiel aktywowany
Podczas stosowania teryflunomidu nie należy stosować cholestyraminy ani węgla aktywowanego, ponieważ prowadzi to do szybkiego i istotnego zmniejszenia stężenia teryflunomidu w osoczu (chyba, że pożądana jest przyspieszona eliminacja). Mechanizm ten polega na przerwaniu krążenia jelitowo-wątrobowego i/lub usuwaniu teryflunomidu ze światła przewodu pokarmowego.

Repaglinid
W warunkach in vivo teryflunomid jest inhibitorem CYP2C8. Po wielokrotnym podaniu teryflunomidu równolegle z repaglinidem zaobserwowano zwiększenie średniej wartości cmax i AUC repaglinidu we krwi odpowiednio 1,7 i 2,4-krotnie. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania substratów CYP2C8 (np.: repaglinid, paklitaksel, pioglitazon, rozyglitazon) z teryflunomidem.

Doustne środki antykoncepcyjne zawierające 0,03 mg etynyloestradiolu i 0,15 mg lewonorgestrelu
Podczas równoległego podawania wielokrotnych dawek teryflunomidu z doustnym środkiem antykoncepcyjnym zawierającym 0,03 mg etynyloestradiolu i 0,15 mg lewonorgestrelu, średnie wartości cmax i AUC etynyloestradiolu zwiększyły się odpowiednio 1,33 i 1,4-krotnie, a średnie wartości cmax i AUC lewonorgestrelu zwiększyły się odpowiednio 1,58 i 1,54-krotnie. Nie oczekuje się negatywnego wpływu teryflunomidu na skuteczność działania takich środków antykoncepcyjnych, należy jednak zachować ostrożność.

Substraty CYP1A2
Podczas równoległego podawania wielokrotnych dawek teryflunomidu z kofeiną (substrat CYP1A2) nastąpiło zmniejszenie średnich wartości cmax i AUC kofeiny odpowiednio o 18 i 55%. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania substratów CYP1A2(np. duloksetyna, alosetron, teofilina, tyzanidyna) z teryflunomidem, ze względu na możliwość zmniejszenia skuteczności ich działania.

Warfaryna
Teryflunomid nie jest inhibitorem ani induktorem CYP2C9. Wielokrotne dawki teryflunomidu nie miały wpływu na właściwości farmakokinetyczne równolegle stosowanej S-warfaryny. Zaobserwowano jednak zmniejszenie maksymalnej wartości INR o 25% w porównaniu do stosowania samej warfaryny. Podczas równoległego stosowania tych leków zalecana jest dokładna kontrola i monitorowanie wartości INR.

Substraty OAT3
Podczas równoległego podawania wielokrotnych dawek teryflunomidu z cefaklorem (substrat OAT3) nastąpiło zwiększenie średnich wartości cmax i AUC cefakloru odpowiednio 1,43 i 1,54-krotnie. Należy zachować ostrożność, podczas równoległego stosowania teryflunomidu z substratami OAT3 (np: cefaklor, benzylopenicylina, cyprofloksacyna, indometacyna, ketoprofen, furosemid, cymetydyna, metotreksat i zydowudyna).

Substraty białka oporności raka piersi (BCRP) i/lub substraty polipeptydów transportujących aniony organiczne B1 i B3 (OATP1B1/B3)
Podczas równoległego podawania wielokrotnych dawek teryflunomidu z rozuwastatyną (substrat BCRP) nastąpiło zwiększenie średnich wartości cmax i AUC rozuwastatyny odpowiednio 2,65 i 2,51 krotnie. Nie miało to jednak znaczącego wpływu na aktywność HMG-CoA. W przypadku równoległego podawania rozuwastatyny z teryflunomidem zalecane jest zmniejszenie dawki rozuwastatyny o 50%. W przypadku innych substratów BCRP (np. metotreksatu, topotekanu, sulfasalazyny, daunorubicyny, doksorubicyny) oraz rodziny polipeptydów OATP, szczególnie inhibitorów reduktazy HMG-Co (np. simwastatyny, atorwastatyny, prawastatyny, metotreksatu, nateglinidu, repaglinidu, ryfampicyny) należy zachować ostrożność i rozważyć zmniejszenie dawki tych leków.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy, biegunka, nudności, zwiększenie aktywności ALT, łysienie.

Często
: grypa, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, opryszczka wargowa, zakażenie zęba, zapalenie krtani, grzybica stóp, neutropenia, niedokrwistość, łagodne reakcje alergiczne, lęk, parestezje, rwa kulszowa, zespół cieśni nadgarstka, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, ból w nadbrzuszu, wymioty, ból zęba, zwiększenie aktywności GGT i/lub AST, wysypka, trądzik, ból mięśniowo-szkieletowy, ból mięśni, ból stawów, częstomocz, bolesne miesiączkowanie, astenia, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie liczby neutrofili, zmniejszenie liczby leukocytów, zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej.

Niezbyt często:
łagodna małopłytkowość (liczba płytek <100 G/l), przeczulica, nerwoból, neuropatia obwodowa, zaburzenia paznokci, ból pourazowy.

Z nieznaną częstością: reakcje nadwrażliwości (natychmiastowe lub opóźnione), w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie trzustki, zapalenie jamy ustnej, ostre zapalenie wątroby, dyslipidemia, ciężkie reakcje skórne, łuszczyca (w tym łuszczyca krostkowa).

Przedawkowanie
Brak danych odnośnie przedawkowania teryflunomidu lub zatrucia nim u ludzi. Lek w dawce 70 mg/d był podawany przez okres do 14 dni zdrowym ochotnikom. Zdarzenia niepożądane były zgodne z profilem bezpieczeństwa leku u chorych ze stwardnieniem rozsianym. W przypadku istotnego przedawkowania lub wystąpienia objawów toksyczności, zaleca się zastosowanie cholestyraminy lub węgla aktywowanego, aby przyspieszyć eliminację leku.

Ciąża i laktacja

Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania teryflunomidu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Lek może powodować występowanie ciężkich wad wrodzonych. Stosowanie teryflunomidu u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia i po jego zakończeniu, do momentu kiedy stężenie teryflunomiduw osoczu osiągnie wartość <0,02 mg/l. W tym okresie kobiety powinny omówić z lekarzem prowadzącym wszelkie plany dotyczące zaprzestania stosowania antykoncepcji lub zmiany metody antykoncepcyjnej. Jeżeli występuje podejrzenie ciąży należy niezwłocznie wykonać test ciążowy. W przypadku uzyskania dodatniego wyniku, należy rozważyć szybkie zmniejszenie stężenia teryflunomidu we krwi przez zastosowanie procedury przyspieszonej eliminacji, co może zmniejszyć ryzyko dla płodu. W przypadku kobiet otrzymujących teryflunomid, które chcą zajść w ciążę, podawanie leku należy przerwać i przeprowadzić zalecaną procedurę przyspieszonej eliminacji, aby szybciej osiągnąć stężenie <0,02 mg/l. Bez zastosowania tej procedury osiągnięcie wymaganego stężenia teryflunomidu < 0,02 mg/l może trwać 8–24 mies. Należy oznaczyć stężenie leku w osoczu przed próbą zajścia w ciążę. Po dwukrotnym w (odstępie 14 dni) uzyskaniu wyniku <=0,02 mg/l zakłada się brak ryzyka dla płodu, należy wstrzymać się z próbami zajścia w ciążę przez 6 tyg. od uzyskania wartości stężenia 0,02 mg/l po raz 1.
Zarówno cholestyramina, jak i węgiel aktywowany w postaci proszku mogą wpłynąć na wchłanianie estrogenów i progestagenów, skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych podczas procedury przyspieszonej eliminacji może być zmniejszona. Zalecane jest zastosowanie alternatywnych metod antykoncepcji. Badania na zwierzętach wykazały, że teryflunomid przenika do ich mleka. Stosowanie leku podczas karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Dawkowanie

P.o. 14 mg 1 ×/d, niezależnie od posiłku; tabletki połykać w całości.

Osoby w podeszłym wieku
Brak danych odnośnie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u osób po 65. rż. Należy zachować ostrożność.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób z niewydolnością nerek, niewymagającą dializoterapii. Nie przeprowadzono badań u dializowanych osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Stosowanie teryflunomidu jest przeciwwskazane w tej grupie chorych.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki w przypadku chorych z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie teryflunomidu jest przeciwwskazane u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Dzieci i młodzież
Ze względu na brak danych, bezpieczeństwo stosowania i skuteczność teryflunomidu u dzieci i młodzieży w wieku 10–18 lat nie zostały określone. Nie ustalono odpowiedniego schematu dawkowania leku u dzieci do 10. rż. w leczeniu stwardnienia rozsianego.

Uwagi

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, które były zgłaszane w odniesieniu do leflunomidu (związku macierzystego), zdolność pacjenta do koncentracji i prawidłowego reagowania może być zaburzona. W takich przypadkach należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Preparaty na rynku polskim zawierające teryflunomid

Aubagio (tabletki powlekane)

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Zachorowania w Polsce - aktualne dane

Covid - aktualne dane
Doradca Medyczny
  • Czy mój problem wymaga pilnej interwencji lekarskiej?
  • Czy i kiedy powinienem zgłosić się do lekarza?
  • Dokąd mam się udać?

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Poradnik świadomego pacjenta

  • Wyjątkowe sytuacje. Towarzyszenie osobie chorej na COVID-19
    Czy szpital może odmówić zgody na towarzyszenie hospitalizowanemu dziecku? Jak uzyskać zgodę na towarzyszenie osobie, która umiera w szpitalu z powodu COVID-19?
    Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.
  • Wyjątkowe sytuacje. Kiedy chorujesz na COVID-19
    Czy chory na COVID-19 może wyjść ze szpitala na własne żądanie? Jak zapewnić sobie prawo do niezastosowania intubacji. Na pytania dotyczące pobytu w szpitalu podczas pandemii koronawirusa odpowiada Rzecznik Praw Pacjenta, Bartłomiej Łukasz Chmielowiec.