Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Nadciśnienie u pacjentów z chorobami nerek (nadciśnienie miąższowonerkowe)

Nadciśnienie u pacjentów z chorobami nerek (nadciśnienie miąższowonerkowe)

Co to jest nadciśnienie miąższowonerkowe i jakie są przyczyny?

O nadciśnieniu tętniczym miąższowonerkowym mówimy, gdy nieprawidłowo wysokie tętnicze ciśnienie krwi jest spowodowane chorobą nerek. Jest to tzw. wtórne nadciśnienie, czyli wywołane znaną przyczyną (w odróżnieniu od nadciśnienia samoistnego).

Najczęściej przyczyną jest przewlekła choroba nerek, która prowadzi do upośledzenia wydalania sodu i wody przez nerki oraz nadmiernej produkcji w nerkach substancji obkurczających, przy niedostatecznej produkcji czynników rozszerzających naczynia. Przewlekła choroba nerek zwykle również jest przyczyną wzmożonej aktywności nerwowego układu współczulnego i zaburzeń hormonalnych prowadzących do wzrostu ciśnienia krwi.

Najczęstsze postacie przewlekłej choroby nerek będące przyczyną nadciśnienia to kłębuszkowe zapalenia nerek, śródmiąższowe zapalenia nerek oraz torbielowatość nerek.

Z drugiej strony, nadciśnienie tętnicze, długotrwałe lub ciężkie, prowadzi do uszkodzenia nerek, będąc jedną z głównych przyczyn przewlekłej choroby nerek, tzw. nefropatii nadciśnieniowej. Częsta jest również sytuacja, gdy nadciśnienie i przewlekła choroba nerek są wynikiem innej głównej choroby, np. cukrzycy, zaawansowanej miażdżycy lub zapalnej choroby tkanki łącznej (zapalenie naczyń, toczeń układowy).

Jak często występuje nadciśnienie miąższowonerkowe?

Nadciśnienie spowodowane chorobą nerek stanowi kilka procent wszystkich przypadków nadciśnienia (najczęstsze jest nadciśnienie samoistne >90% wszystkich przypadków nadciśnienia). U osób z  przewlekłą chorobą nerek częstość nadciśnienia rośnie wraz ze stopniem upośledzenia przesączania kłębuszkowego (czyli spadkiem GFR). Nadciśnienie występuje u ok. 60% osób ze stadium 2 przewlekłej choroby nerek, aż do ok. 95% osób ze stadium 5.

Jak się objawia nadciśnienie miąższowonerkowe?

O nadciśnieniu świadczą nieprawidłowo wysokie wartości skurczowego i/lub rozkurczowego ciśnienia krwi w trakcie jego pomiarów. Mogą występować objawy przewlekłej choroby nerek.

Co robić w razie wystąpienia objawów?

W razie stwierdzenie nieprawidłowo wysokiego ciśnienia krwi zawsze należy zgłosić się do lekarza (zwykle lekarza rodzinnego).

Jak lekarz ustala diagnozę?

Nadciśnienie nerkowopochodne rozpoznaje się, jeżeli nadciśnienie rozwija się u osoby z rozpoznaną wcześniej przewlekłą chorobą nerek oraz u osób z nowo rozpoznaną, zwykle zaawansowaną (stadium 3—5), przewlekłą chorobą nerek, jeżeli pacjent nie podaje w wywiadzie nadciśnienia w przeszłości. U każdego pacjenta z nowo wykrytym nadciśnieniem należy wykonać badania w kierunku choroby nerek (ogólne badanie moczu, stężenie kreatyniny we krwi, USG układu moczowego).

Jakie są sposoby leczenia?

Leczenie nadciśnienia tętniczego miąższowonerkowego obejmuje leczenie choroby nerek i leczenie hipotensyjne.

Wartości ciśnienia tętniczego nie powinny przekraczać 130/80 mm Hg, a u osób z białkomoczem większym niż 1 gram na dobę powinny być nawet mniejsze niż 125/75 mm Hg.

Kluczowe znaczenie ma ograniczenie spożycia soli, które powinno być mniejsze niż 6 g na dobę.

W przypadku nadciśnienia nerkowopochodnego postępowanie niefarmakologiczne (ograniczenie spożycia soli, redukcja nadwagi, nienadużywanie alkoholu, regularne ćwiczenia fizyczne) zwykle nie jest wystarczające do obniżenia ciśnienia krwi do wartości pożądanych. Konieczne jest leczenie farmakologiczne i najczęściej przyjmowanie więcej niż jednego leku hipotensyjnego.

Dwie grupy leków hipotensyjnych są najbardziej korzystne w przypadku choroby nerek i nadciśnienia tętniczego: inhibitory konwertazy angiotensyny oraz blokery receptora angiotensynowego. Leki z tych grup mają zdolność zwalniania postępu choroby nerek, zmniejszają białkomocz oraz zmniejszają ryzyko powikłań sercowych i naczyniowych (zawału sercaudaru mózgu). Zwykle niezbędne jest również przyjmowanie leku moczopędnego, który nasila wydalanie z moczem sodu i wody, zwłaszcza u osób nie przestrzegających ograniczenia spożycia soli.

Poważnym działaniem niepożądanym leków hipotensyjnych z grup inhibitorów konwertazy oraz blokerów receptora angiotensynowego. u osób z chorobą nerek jest zwiększone stężenie potasu we krwi, dlatego należy okresowo kontrolować jego stężenie i w razie konieczności ograniczać spożycie pokarmów bogatych w potas, takich jak:

  • konserwy i przetwory mięsne i rybne (produkty wędzone)
  • mięso, ryby (dorsz, halibut, makrela, pstrąg, szprot)
  • koncentraty spożywcze
  • warzywa i owoce
  • kasze, płatki zbożowe, otręby.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Całkowite wyleczenie przewlekłej choroby nerek, która jest przyczyną nadciśnienia, nie jest możliwe. Można jednak odpowiednim leczeniem zwalniać postęp choroby nerek, a skuteczne leczenie nadciśnienia odpowiednio dobranymi lekami hipotensyjnymi ma tutaj kluczowe znaczenie.

15.02.2013
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?