Cemiplimab

Działanie - Cemiplimab

Mechanizm działania
Cemiplimab jest przeciwciałem monoklonalnym, będącym w pełni ludzką immunoglobuliną klasy G4 (IgG4), wiążącym się z receptorem programowanej śmierci (PD-1) i blokującym jego oddziaływanie z ligandami PD-L1 i PD-L2. Połączenie PD-1 z jego ligandami PD-L1 i PD-L2, które ulegają ekspresji w komórkach prezentujących antygen i mogą ulegać ekspresji w komórkach nowotworowych i/lub w innych komórkach w mikrośrodowisku nowotworu, prowadzi do zahamowania funkcji limfocytów T, takich jak proliferacja, wydzielanie cytokin i działanie cytotoksyczne. Poprzez blokowanie wiązania PD-1 z ligandami PD-L1 i PD-L2, cemiplimab nasila odpowiedź ze strony limfocytów T, w tym odpowiedź przeciwnowotworową. W przypadku raka kolczystokomórkowego skóry i raka podstawnokomórkowego skóry, aktywność kliniczną obserwowano niezależnie od statusu ekspresji PD-L1 w obrębie guza.a

Farmakokinetyka
W przypadku schematów dawkowania 1–10 mg/kg mc. 1 ×/2 tyg., parametry farmakokinetyczne cemiplimabu zmieniały się liniowo i proporcjonalnie do dawki. Mediana wartości t_max przypada na koniec trwania 30-minutowej infuzji. Ekspozycję w stanie stacjonarnym osiąga się po ok. 4 mies. leczenia. Nie przeprowadzono szczegółowych badań dotyczących metabolizmu, ale ponieważ cemiplimab jest białkiem, najprawdopodobniej ulega rozkładowi na niewielkie peptydy i poszczególne aminokwasy. t_1/2 w stanie stacjonarnym, pomiędzy podaniem kolejnych dawek, wynosi 22 dni.
Na podstawie analizy farmakokinetycznej populacji stwierdzono, że wiek, płeć, masa ciała, rasa, rodzaj nowotworu, stężenie albumin, zaburzenia czynności nerek ani łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności wątroby nie mają istotnego klinicznie wpływu na ekspozycję na cemiplimab. Nie badano stosowania cemiplimabu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
Farmakokinetykę w populacji dzieci i młodzieży oszacowano na podstawie zaktualizowanego populacyjnego modelu farmakokinetycznego zawierającego dane od osób dorosłych z różnymi guzami litymi, otrzymującymi cemiplimab w monoterapii, połączone z danymi uzyskanymi od pacjentów należących do populacji w wieku 1–24 lat, otrzymujących cemiplimab w dawce 3 mg/kg mc. lub 4,5 mg/kg mc. co 2 tyg., łącznie z radioterapią lub bez niej; ekspozycja w populacji dzieci i młodzieży była porównywalna z ekspozycją u osób dorosłych otrzymujących cemiplimab w dawce 350 mg co 3 tyg., przy czym była nieco większa u pacjentów w wieku 0–<12 lat otrzymujących dawkę 4,5 mg/kg mc. co 2 tyg.

Wskazania do stosowania - Cemiplimab

Rak kolczystokomórkowy skóry
Monoterapia dorosłych pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym rakiem kolczystokomórkowym skóry (mCSCC lub laCSCC), którzy nie kwalifikują się do radykalnego leczenia chirurgicznego lub radykalnej radioterapii.

Rak podstawnokomórkowy skóry
Monoterapia dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub z przerzutowym rakiem podstawnokomórkowym skóry (laBCC lub mBCC), u których stwierdzono progresję choroby lub którzy wykazują nietolerancję na inhibitor szlaku Hedgehog.

Niedrobnokomórkowy rak płuca
Monoterapia, jako leczenie pierwszego rzutu, dorosłych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) z ekspresją PD-L1 na ≥50% komórek guza, bez aberracji genów EGFR, ALK i ROS1, u których występuje miejscowo zaawansowany NDRP i którzy nie kwalifikują się do radykalnej chemioradioterapii lub u których występuje NDRP z przerzutami.
Leczenie skojarzone z chemioterapią opartą na związkach platyny, jako leczenie pierwszego rzutu, dorosłych pacjentów z NDRP z ekspresją PDL1 na ≥1% komórek guza, bez aberracji genów EGFR, ALK i ROS1, u których występuje miejscowo zaawansowany NDRP i którzy nie kwalifikują się do radykalnej chemioradioterapii lub u których występuje NDRP z przerzutami.

Rak szyjki macicy
Monoterapia dorosłych pacjentek z nawrotowym lub przerzutowym rakiem szyjki macicy i progresją choroby w trakcie lub po chemioterapii opartej na związkach platyny.

Przeciwwskazania stosowania - Cemiplimab

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.

Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu.

Działania niepożądane o podłożu immunologicznym
Po zastosowaniu cemiplimabu obserwowano ciężkie i niekiedy prowadzące do zgonu działania niepożądane o podłożu immunologicznym, w tym również paranowotworowe zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśni oraz zapalenie serca. Mogą dotyczyć różnych układów i narządów i wystąpić w dowolnym momencie w trakcie leczenia cemiplimabem, jak również po odstawieniu tego leku. Działania niepożądane o podłożu immunologicznym u pacjentów leczonych cemiplimabem lub innymi inhibitorami PD-1/PD-L1 mogą dotyczyć jednocześnie więcej niż jednego układu narządów, np. zapalenie mięśni i zapalenie serca lub miastenia.
Zasady postępowania w przypadku działań niepożądanych o podłożu immunologicznym dotyczą zarówno cemiplimabu w monoterapii jak i w skojarzeniu z chemioterapią. Pacjentów należy monitorować pod kątem występowania objawów takich działań niepożądanych, w przypadku ich podejrzewania należy poddać pacjentów badaniom w celu wykluczenia innych możliwych przyczyn, w tym zakażeń. Postępowanie powinno obejmować modyfikacje leczenia cemiplimabem, zastosowanie hormonalnej terapii zastępczej (w przypadku wskazań klinicznych) i stosowanie kortykosteroidów; w zależności od nasilenia działania niepożądanego należy przerwać stosowanie cemiplimabu lub lek ten trwale odstawić.

Zapalenie płuc o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano zapalenie płuc o podłożu immunologicznym, wymagające stosowania kortykosteroidów, bez wyraźnej alternatywnej etiologii, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów zapalenia płuc oraz należy wykluczyć ich inne przyczyny. Pacjentów z podejrzeniem zapalenia płuc należy poddać badaniu radiologicznemu odpowiednio do wskazań klinicznych oraz należy zmodyfikować leczenie cemiplimabem i zastosować kortykosteroidy.

Zapalenie okrężnicy o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano biegunkę lub zapalenie okrężnicy o podłożu immunologicznym, wymagające stosowania kortykosteroidów, bez wyraźnej alternatywnej etiologii. Pacjentów należy obserwować pod kątem występowania objawów biegunki lub zapalenia okrężnicy, należy zmodyfikować dawkowanie cemiplimabu, zastosować leki przeciwbiegunkowe oraz kortykosteroidy.

Zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym, wymagające stosowania kortykosteroidów, bez wyraźnej alternatywnej etiologii, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Pacjentów należy monitorować pod kątem występowania nieprawidłowych wyników badań czynnościowych wątroby przed leczeniem i okresowo w trakcie leczenia, odpowiednio do wskazań klinicznych, należy zmodyfikować dawkowanie cemiplimabu oraz zastosować kortykosteroidy.

Cukrzyca typu 1
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano cukrzycę typu 1 o podłożu immunologicznym, a także cukrzycową kwasicę ketonową. Pacjentów należy monitorować pod kątem hiperglikemii oraz objawów cukrzycy, odpowiednio do wskazań klinicznych, należy zastosować doustne leki hipoglikemizujące lub insulinę oraz zmodyfikować dawkowanie cemiplimabu.

Inne endokrynopatie o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano endokrynopatie o podłożu immunologicznym, pojawiające się w trakcie leczenia, bez wyraźnej alternatywnej etiologii.
Obserwowano zaburzenia czynności tarczycy o podłożu immunologicznym. Zaburzenia te mogą wystąpić w dowolnym momencie w trakcie leczenia. Zapalenie tarczycy może występować ze zmianami w badaniach czynności tego narządu lub bez tych zmian. Niedoczynność tarczycy może wystąpić po nadczynności tarczycy. Pacjentów należy monitorować pod kątem zmian czynności tarczycy na początku leczenia i okresowo w jego trakcie, odpowiednio do wskazań klinicznych. U pacjentów należy zastosować hormonalną terapię zastępczą (w przypadku wskazań klinicznych) i zmodyfikować dawkowanie cemiplimabu. Nadczynność tarczycy należy leczyć zgodnie ze standardowymi zasadami postępowania terapeutycznego.
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano zapalenie przysadki mózgowej o podłożu immunologicznym. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów zapalenia przysadki mózgowej, należy u nich zmodyfikować dawkowanie cemiplimabu, zastosować kortykosteroidy i terapię hormonalną, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano niedoczynność nadnerczy. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów tej endokrynopatii w trakcie leczenia i po jego zakończeniu, należy zmodyfikować dawkowanie cemiplimabu, zastosować kortykosteroidy i terapię hormonalną, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

Skórne działania niepożądane o podłożu immunologicznym
W związku z leczeniem cemiplimabem obserwowano występowanie skórnych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym, wymagających stosowania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym, bez wyraźnej alternatywnej etiologii, w tym ciężkich, takich jak zespół Stevensa i Johnsona (SJS) i martwica toksyczna rozpływna naskórka (TEN), w tym przypadki prowadzące do zgonu, a także innych reakcji skórnych, takich jak wysypka, rumień wielopostaciowy, pemfigoid. Pacjentów należy monitorować pod kątem podejrzenia wystąpienia objawów ciężkich reakcji skórnych i wykluczyć inne przyczyny takich reakcji. U pacjentów należy zmodyfikować dawkowanie cemiplimabu oraz zastosować kortykosteroidy. W przypadku objawów SJS lub TEN, pacjenta należy skierować pod specjalistyczną opiekę oraz zmodyfikować leczenia cemiplimabem. W badaniu klinicznym oceniającym stosowanie cemiplimabu w leczeniu chłoniaka nieziarniczego wystąpiły przypadki SJS, TEN prowadzącej do zgonu i zapalenia błony śluzowej jamy ustnej po 1 dawce cemiplimabu u pacjentów otrzymujących w przeszłości idelalizyb, a także u pacjentów stosujących w przeszłości antybiotyki sulfonamidowe.

Zapalenie nerek o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano zapalenie nerek o podłożu immunologicznym, wymagające stosowania kortykosteroidów, bez wyraźnej alternatywnej etiologii, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Pacjentów należy monitorować pod kątem zmian czynności nerek, należy zmodyfikować leczenie cemiplimabem oraz zastosować kortykosteroidy.

Zapalenie pęcherza moczowego
Niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego zgłoszono także w przypadku innych inhibitorów PD-1/PD-L1.

Odrzucenie narządu przeszczepionego
Po wprowadzeniu leku do obrotu, zgłaszano przypadki odrzucenia przeszczepu narządów miąższowych u pacjentów leczonych inhibitorami PD-1 oraz przypadki choroby przeszczep przeciw gospodarzowi u pacjentów leczonych innymi inhibitorami PD-1/PD-L1 w połączeniu z allogenicznym przeszczepem krwiotwórczych komórek macierzystych. Leczenie cemiplimabem może zwiększać ryzyko odrzucenia przeszczepu narządów miąższowych u biorców przeszczepu. U takich pacjentów należy rozważyć korzyści z leczenia cemiplimabem w porównaniu z ryzykiem odrzucenia przeszczepu.

Limfohistiocytoza hemofagocytarna
U pacjentów leczonych cemiplimabem zgłaszano przypadki limfohistiocytozy hemofagocytarnej (HLH). Pacjentów należy obserwować pod kątem klinicznych objawów HLH. W przypadku potwierdzenia HLH należy przerwać podawanie cemiplimabu i rozpocząć leczenie HLH.

Reakcje związane z wlewem i.v.
Cemiplimab może spowodować ciężkie lub zagrażające życiu reakcje związane z wlewem i.v. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów reakcji związanych z wlewem i.v., należy zmodyfikować leczenie cemiplimabem oraz zastosować kortykosteroidy. W razie wystąpienia łagodnych lub umiarkowanych reakcji należy przerwać leczenie cemiplimabem lub zwolnić tempo wlewu. W razie wystąpienia ciężkich lub zagrażających życiu (stopnia 3. lub 4.) reakcji związanych z wlewem i.v., należy przerwać wlew i odstawić trwale cemiplimab.

Immunogenność
Podobnie jak w przypadku innych białek stosowanych w celach terapeutycznych, cemiplimab może cechować się immunogennością. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów leczonych cemiplimabem, u 2,1% w trakcie leczenia pojawiły się przeciwciała, w tym u ok. 0,3% odpowiedź w postaci wytwarzania przeciwciał utrzymywała się. Nie zaobserwowano wytwarzania przeciwciał neutralizujących. Brak danych wskazujących na zmianę profilu farmakokinetycznego lub profilu bezpieczeństwa związaną z pojawieniem się przeciwciał przeciwko cemiplimabowi.

Wykluczenia z badań klinicznych
Z badań klinicznych wykluczono osoby z czynnymi zakażeniami, obniżoną odpornością, chorobami autoimmunologicznymi w wywiadzie, PS ≥2 wg ECOG oraz chorobą śródmiąższową płuc w wywiadzie. Ze względu na brak odpowiednich danych, cemiplimab u takich pacjentów należy stosować ostrożnie, po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka u danego pacjenta.

Interakcje - Cemiplimab

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji farmakokinetycznych cemiplimabu z innymi lekami.

Kortykosteroidy o działaniu ogólnoustrojowym i inne leki immunosupresyjne
Należy unikać stosowania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym lub leków immunosupresyjnych przed rozpoczęciem leczenia cemiplimabem, z wyjątkiem kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowych w dawkach fizjologicznych (≤10 mg/d prednizonu lub dawki równoważnej innego leku), z powodu ich potencjalnego niekorzystnego wpływu na działanie farmakodynamiczne i skuteczność cemiplimabu. Kortykosteroidy o działaniu ogólnoustrojowym lub inne leki immunosupresyjne można jednak stosować po rozpoczęciu leczenia cemiplimabem, w ramach leczenia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym.

Niezgodności farmaceutyczne
Nie należy podawać równocześnie innych leków przez ten sam zestaw infuzyjny. Nie należy mieszać preparatu cemiplimabu z innymi lekami lub preparatami, oprócz 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.

Działania niepożądane - Cemiplimab

Podczas stosowania cemiplimabu mogą wystąpić działania niepożądane o podłożu immunologicznym. Większość z nich, w tym ciężkie reakcje, ustępowało po rozpoczęciu właściwego leczenia lub odstawieniu cemiplimabu. W badaniach klinicznych działania niepożądane o podłożu immunologicznym występowały u 21% pacjentów leczonych cemiplimabem w monoterapii i u 18,9% pacjentów leczonych cemiplimabem w skojarzeniu z chemioterapią. W obu grupach najczęstszymi działaniami niepożądanymi o podłożu immunologicznym była niedoczynność tarczycy, a następnie w kolejności nadczynność tarczycy. U pacjentów leczonych cemiplimabem w monoterapii ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 32,4% pacjentów, a u 9,4% były przyczyną trwałego odstawienia cemiplimabu. U pacjentów leczonych cemiplimabem w skojarzeniu z chemioterapią ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 25,3% pacjentów, a u 5,1% były przyczyną trwałego odstawienia leku.

Zaobserwowano, że podczas leczenia innymi inhibitorami punktu immunologicznego notowano przypadki celiakii i zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki, które mogą również wystąpić podczas leczenia cemiplimabem.

Monoterapia
Bardzo często: zakażenie górnych dróg oddechowych (obejmuje zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie zatok, zakażenie dróg oddechowych, nieżyt nosa, wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych, wirusowe zakażenie dróg oddechowych, zapalenie gardła, zapalenie krtani, wirusowy nieżyt nosa, ostre zapalenie zatok, zapalenie migdałków oraz zapalenie tchawicy), niedokrwistość, zmniejszenie apetytu, kaszel (obejmuje kaszel, kaszel produktywny oraz zespół kaszlowy górnych dróg oddechowych), nudności, biegunka, zaparcia, ból brzucha (obejmuje ból brzucha, ból nadbrzusza, wzdęcie brzucha, ból podbrzusza, dyskomfort w jamie brzusznej oraz ból żołądkowo-jelitowy), wysypka (obejmuje wysypkę, wysypkę plamisto-grudkową, zapalenie skóry, rumień, wysypkę ze świądem, pokrzywkę, wysypkę rumieniowatą, pęcherzowe zapalenie skóry, trądzikopodobne zapalenie skóry, wysypkę plamistą, łuszczycę, wysypkę grudkową, wyprysk potnicowy, pemfigoid, autoimmunologiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, osutkę polekową, rumień guzowaty, reakcję skórną, toksyczność skórną, złuszczające zapalenie skóry, uogólnione złuszczające zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, wysypkę złuszczająca, zapalenie skóry o podłożu immunologicznym, liszaj płaski oraz przyłuszczycę), świąd (w tym świąd alergiczny), bóle mięśniowo-szkieletowe (obejmują artralgię, bóle pleców, ból w obrębie kończyny, bóle mięśni, ból szyi, ból mięśniowo-szkieletowy w obrębie klatki piersiowej, ból kości, ból mięśniowo-szkieletowy, ból kręgosłupa, sztywność mięśniowo-szkieletową oraz dyskomfort mięśniowo-szkieletowy), zmęczenie (obejmuje zmęczenie, osłabienie oraz złe samopoczucie).
Często: zakażenie układu moczowego (obejmuje zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zakażenie nerek, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznicę moczową, bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego, zakażenie układu moczowego bakteriami rodzaju Escherichia, zapalenie miedniczek i pęcherza, bakteryjne zakażenie dróg moczowych oraz zakażenie układu moczowego bakteriami rodzaju Pseudomonas), reakcja związana z wlewem i.v., niedoczynność tarczycy (w tym o podłożu immunologicznym), nadczynność tarczycy, ból głowy, neuropatia obwodowa (obejmuje obwodową neuropatię czuciową, obwodową neuropatię, parestezje, polineuropatię, zapalenie nerwu oraz obwodową neuropatię ruchową), duszność (w tym duszność wysiłkowa), nieinfekcyjne zapalenie płuc (obejmuje nieinfekcyjne zapalenie płuc, chorobę płuc o podłożu immunologicznym, chorobę śródmiąższową płuc oraz zwłóknienie płuc), wymioty, zapalenie okrężnicy (obejmuje zapalenie okrężnicy, autoimmunologiczne zapalenie okrężnicy oraz zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy o podłożu immunologicznym), zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby (obejmuje autoimmunologiczne zapalenie wątroby, zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym, zapalenie wątroby, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemię, uszkodzenie komórek wątroby, niewydolność wątroby oraz zaburzenia czynności wątroby), rogowacenie słoneczne, zapalenie nerek (obejmuje ostre uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności nerek, zapalenie nerek o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek, niewydolność nerek, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek oraz toksyczną nefropatię), gorączka (obejmuje gorączkę, hipertermię oraz hiperpyreksję), obrzęk (obejmuje obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, opuchliznę obwodową, opuchliznę twarzy, obrzęk miejscowy, obrzęk uogólniony oraz opuchliznę), zwiększenie aktywności ALT, zwiększenie aktywności AST, zwiększenie aktywności ALP we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
Niezbyt często: małopłytkowość (w tym małopłytkowość immunologiczna), zespół Sjögrena, nadciśnienie tętnicze (w tym przełom nadciśnieniowy), zapalenie tarczycy (obejmuje zapalenie tarczycy, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy oraz zapalenie tarczycy o podłożu immunologicznym), zapalenie przysadki mózgowej (w tym limfocytarne zapalenie przysadki), niedoczynność nadnerczy, zapalenie mięśnia sercowego (obejmuje zapalenie mięśnia sercowego, autoimmunologiczne zapalenie mięśnia sercowego oraz zapalenie mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym), zapalenie osierdzia (w tym autoimmunologiczne zapalenie osierdzia), zapalenie błony śluzowej żołądka (w tym zapalenie błony śluzowej żołądka o podłożu immunologicznym), zapalenie stawów (obejmuje zapalenie stawów, zapalenie wielostawowe, autoimmunologiczne zapalenie stawów oraz zapalenie stawów o podłożu immunologicznym), zapalenie mięśni (w tym zapalenie skórno-mięśniowe), osłabienie mięśni, polimialgia reumatyczna, zwiększenie stężenie hormonu tyreotropowego we krwi, zwiększenie stężenia transaminaz, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi.
Rzadko: cukrzyca typu 1 (obejmuje cukrzycową kwasicę ketonową oraz cukrzycę typu 1), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (w tym aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), zapalenie mózgu, miastenia, paranowotworowe zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna, zapalenie rogówki, zapalenie błony naczyniowej oka, zmniejszenie stężenia hormonu tyreotropowego we krwi.
Z nieznaną częstością: limfohistiocytoza hemofagocytarna, odrzucenie przeszczepu narządów miąższowych, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego,

Leczenie skojarzone z chemioterapią
Bardzo często: niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, neuropatia obwodowa (obejmuje obwodową neuropatię czuciową, obwodową neuropatię, parestezje, polineuropatię, zapalenie nerwu oraz obwodową neuropatię ruchową), zmniejszenie apetytu, hiperglikemia, hipoalbuminemia, duszność (w tym duszność wysiłkowa), nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, bezsenność, wysypka (obejmuje wysypkę, wysypkę plamisto-grudkową, zapalenie skóry, rumień, wysypkę ze świądem, pokrzywkę, wysypkę rumieniowatą, pęcherzowe zapalenie skóry, trądzikopodobne zapalenie skóry, wysypkę plamistą, łuszczycę, wysypkę grudkową, wyprysk potnicowy, pemfigoid, autoimmunologiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, osutkę polekową, rumień guzowaty, reakcję skórną, toksyczność skórną, złuszczające zapalenie skóry, uogólnione złuszczające zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, wysypkę złuszczająca, zapalenie skóry o podłożu immunologicznym, liszaj płaski oraz przyłuszczycę), łysienie, bóle mięśniowo-szkieletowe (obejmują artralgię, bóle pleców, ból w obrębie kończyny, bóle mięśni, ból szyi, ból mięśniowo-szkieletowy w obrębie klatki piersiowej, ból kości, ból mięśniowo-szkieletowy, ból kręgosłupa, sztywność mięśniowo-szkieletową oraz dyskomfort mięśniowo-szkieletowy), zmęczenie (obejmuje zmęczenie, osłabienie oraz złe samopoczucie), zwiększenie aktywności ALT, zwiększenie aktywności AST, zmniejszenie masy ciała.
Często: niedoczynność tarczycy (w tym o podłożu immunologicznym), nadczynność tarczycy, nieinfekcyjne zapalenie płuc (obejmuje nieinfekcyjne zapalenie płuc, chorobę płuc o podłożu immunologicznym, chorobę śródmiąższową płuc oraz zwłóknienie płuc), zapalenie okrężnicy (obejmuje zapalenie okrężnicy, autoimmunologiczne zapalenie okrężnicy oraz zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy o podłożu immunologicznym), zapalenie błony śluzowej żołądka (w tym zapalenie błony śluzowej żołądka o podłożu immunologicznym), świąd (w tym świąd alergiczny), zapalenie stawów (obejmuje zapalenie stawów, zapalenie wielostawowe, autoimmunologiczne zapalenie stawów oraz zapalenie stawów o podłożu immunologicznym), zapalenie nerek (obejmuje ostre uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności nerek, zapalenie nerek o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek, niewydolność nerek, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek oraz toksyczną nefropatię), zwiększenie aktywności ALP we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenie hormonu tyreotropowego we krwi, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zmniejszenie stężenia hormonu tyreotropowego we krwi.
Niezbyt często: reakcja związana z wlewem i.v., zapalenie tarczycy (obejmuje zapalenie tarczycy, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy oraz zapalenie tarczycy o podłożu immunologicznym), zwiększenie aktywności GGTP.

Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania powinno się poddać pacjenta ścisłej obserwacji pod kątem objawów przedmiotowych lub podmiotowych działań niepożądanych i włączyć właściwe leczenie objawowe.

Ciąża i laktacja - Cemiplimab

Ciąża
Brak danych klinicznych dotyczących stosowania cemiplimabu u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano, że hamowanie szlaku PD-1/PD-L1 może prowadzić do zwiększenia ryzyka odrzucenia rozwijającego się płodu przez układ immunologiczny matki, powodując jego obumarcie. Wiadomo, że ludzkie przeciwciała klasy IgG4, do której należy również cemiplimab, przenikają przez barierę łożyskową. Z tego względu cemiplimab może być przekazywany z organizmu matki do organizmu rozwijającego się płodu. Cemiplimab nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji, chyba że korzyści kliniczne przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia cemiplimabem i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy cemiplimab przenika do pokarmu kobiecego. Wiadomo, że przeciwciała, w tym z klasy IgG4, przenikają do mleka ssaków; nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Należy zalecić pacjentkom, aby nie karmiły piersią w trakcie leczenia cemiplimabem i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku.

Dawkowanie - Cemiplimab

Leczenie musi być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu nowotworów złośliwych.

Pacjentów z NDRP należy ocenić pod kątem leczenia w oparciu o ekspresję PD-L1 w obrębie nowotworu, potwierdzoną zwalidowanym testem.

Dorośli
I.v. 350 mg co 3 tyg., we wlewie trwającym 30 min.

Czas trwania leczenia
Leczenie można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwej do zaakceptowania toksyczności.

Postępowanie w przypadku wystąpienia objawów toksyczności
W przypadku wystąpienia objawów toksyczności konieczne może być opóźnienie podania dawki lub czasowe albo trwałe odstawienie leku; nie zaleca się zmniejszania dawki; szczegółowe informacje – patrz: zarejestrowane materiały producenta.

Osoby w podeszłym wieku
Nie jest zalecana modyfikacja dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Zaburzenia czynności wątroby lub nerek
Nie zaleca się modyfikowania dawkowania u osób z zaburzeniami czynności nerek lub łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Brak badań dotyczących stosowania w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby.

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat, brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Uwagi dla Cemiplimab

Obserwowano występowanie zmęczenia po leczeniu cemiplimabem, jednak cemiplimab nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Preparaty na rynku polskim zawierające cemiplimab