Dupilumab

Działanie - Dupilumab

Mechanizm działania
Rekombinowane ludzkie przeciwciało monoklonalne klasy IgG4 hamujące przekazywanie sygnałów za pośrednictwem interleukiny 4 (IL-4) i interleukiny 13 (IL-13). Hamuje przekazywanie sygnałów przez IL-4 poprzez receptor typu I (IL-4Rα/γc) oraz przekazywanie sygnałów przez IL-4 oraz IL-13 poprzez receptor typu II (IL-4Rα/IL-13Rα). Interleukiny IL-4 i IL-13 są głównymi czynnikami chorób zapalnych typu 2, takich jak atopowe zapalenie skóry (AZS), astma, przewlekłe zapalenie błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa, świerzbiączka guzkowa, eozynofilowe zapalenie przełyku i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Blokowanie szlaku IL-4/IL-13 za pomocą dupilumabu zmniejsza liczbę mediatorów zapalenia typu 2.
W badaniach klinicznych dotyczących AZS, leczenie dupilumabem powodowało zmniejszenie stężenia biomarkerów odporności typu 2, takich jak chemokina regulowana przez grasicę i aktywację TARC/CCL17, całkowitego IgE i IgE swoistych alergenowo w surowicy. W trakcie leczenia u osób dorosłych i młodzieży z AZS, obserwowano zmniejszenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej, biomarkera aktywności i nasilenia choroby.
U dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 6–11 lat z astmą, leczenie dupilumabem, w porównaniu z placebo, znacząco zmniejszało stężenie tlenku azotu w wydychanym powietrzu (FENO) oraz stężenie krążącej eotaksyny-3, całkowitego IgE, IgE swoistych alergenowo, TARC i periostyny oraz biomarkerów typu 2. Markery te zostały prawie maksymalnie stłumione po 2 tyg. leczenia, z wyjątkiem IgE, których stężenie zmniejszało się wolniej. Efekty te utrzymywały się w trakcie leczenia.
U chorych z POChP podczas obserwowano zmniejszenie stężenia biomarkerów typu 2, w tym FENO i całkowitego IgE. Zmniejszenie FENO obserwowano do 4. tyg. Wpływ na biomarkery typu 2 utrzymywał się przez cały okres leczenia.

Farmakokinetyka
Po podaniu s.c. osobom dorosłym pojedynczej dawki z zakresu 75-600 mg, mediana t_max wynosiła 3–7 dni. Bezwzględna dostępność biologiczna po podaniu s.c. jest podobna u pacjentów z AZS, astmą, przewlekłym zapaleniem błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa, eozynofilowym zapaleniem przełyku i POChP wynosi 61–64%. Stan stacjonarny jest osiągany przed upływem 16 tyg. przy dawkowaniu 300 mg co 2 tyg., zarówno w przypadku zastosowania początkowej dawki nasycającej 600 mg jak i bez zastosowania takiej dawki. Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących metabolizmu, ponieważ ze względu na to, że dupilumab jest białkiem, należy się spodziewać, że ulega rozkładowi na niewielkie peptydy i aminokwasy. Eliminacja leku jest zależna od równoległych szlaków liniowych i nieliniowych. Jeśli dupilumab występuje w większych stężeniach, jego eliminacja następuje przede wszystkim w szlaku proteolitycznym, nieulegającym wysyceniu. W przypadku mniejszych stężeń dominuje eliminacja nieliniowa, powodując wysycenie IL-4Rα, zależna od cząsteczki docelowej. Po ostatniej dawce podanej w stanie stacjonarnym, według jednego ze schematów dawkowania: 300 mg 1 ×/tydz., 1 ×/2 tyg. lub 1 ×/4 tyg. albo 200 mg 1 ×/2 tyg. lub 1 ×/4 tyg., mediana czasu do zmniejszenia stężenia leku poniżej dolnej granicy wykrywalności, oszacowana na podstawie analizy farmakokinetyki w populacji, wynosi 9–13 tyg. u dorosłych i młodzieży oraz jest ok. 1,5-krotnie większa u dzieci w wieku 6–11 lat i 2,5-krotnie większa u dzieci w wieku <6 lat. Z powodu nieliniowego klirensu ekspozycja na dupilumab zwiększa się wraz z dawką w sposób więcej niż proporcjonalny po pojedynczych dawkach s.c. z zakresu 75–600 mg.
Wiek nie wpływa na klirens leku u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6–17 lat z AZS, u dzieci w wieku 6 mies.–5 lat z AZS klirens zwiększa się z wiekiem; nie badano farmakokinetyki u dzieci w wieku <6 mies. lub <5 kg mc. z AZS. Nie badano farmakokinetyki dupilumabu u dzieci w wieku <6 lat z astmą. U dzieci w wieku 6–11 lat z astmą stężenia w stanie stacjonarnym osiągnięto do 12. tyg., a w symulacji podania s.c. 300 mg 1 ×/4 tyg. u dzieci w wieku 6–11 lat i ≥15–<60 kg mc. otrzymano przewidywane c_min w stanie stacjonarnym podobne do tych, przy których wykazano skuteczność u dorosłych i młodzieży. U młodzieży w wieku 12–17 lat z astmą nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce związanych z wiekiem, po korekcji dla masy ciała.
Na podstawie analizy farmakokinetyki w populacji nie stwierdzono, aby podeszły wiek wywierał istotny klinicznie wpływ na ekspozycję ogólnoustrojową na dupilumab. Jednak liczba przebadanych pacjentów w wieku ≥65 lat nie jest wystarczająca do jednoznacznego ustalenia, czy reagują oni na lek inaczej niż młodsi dorośli. Nie zaobserwowano różnicy pod względem bezpieczeństwa lub skuteczności leczenia pomiędzy starszymi i młodszymi dorosłymi pacjentami z AZS, astmą, POChP i świerzbiączką guzkową.
Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ zaburzeń czynności wątroby i nerek na farmakokinetykę dupilumabu. W analizie farmakokinetyki w populacji nie stwierdzono, aby łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności nerek miały istotny klinicznie wpływ na ekspozycję ogólnoustrojową na dupilumab. Wartości c_min dupilumabu były mniejsze u pacjentów z większą masą ciała, co jednak nie miało istotnego wpływu na skuteczność leczenia.

Wskazania do stosowania - Dupilumab

Atopowe zapalenie skóry (AZS)
Leczenie AZS o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim u dorosłych i młodzieży w wieku ≥12 lat, kwalifikujących się do leczenia ogólnego.
Leczenie AZS o nasileniu ciężkim u dzieci w wieku 6 mies.–11 lat, kwalifikujących się do leczenia ogólnego.

Astma
Uzupełnienie leczenia podtrzymującego ciężkiej astmy z zapaleniem typu 2, charakteryzującym się zwiększoną liczbą eozynofilów we krwi i/lub zwiększonym stężeniem tlenku azotu w wydychanym powietrzu (FENO), która nie jest wystarczająco kontrolowana za pomocą dużych dawek wziewnych kortykosteroidów oraz innego leku stosowanego w leczeniu podtrzymującym, u dorosłych i młodzieży w wieku ≥12 lat.
Uzupełnienie leczenia podtrzymującego ciężkiej astmy z zapaleniem typu 2, charakteryzującym się zwiększoną liczbą eozynofilów we krwi i/lub zwiększonym stężeniem tlenku azotu w wydychanym powietrzu (FENO), która nie jest wystarczająco kontrolowana za pomocą średnich i dużych dawek wziewnych kortykosteroidów oraz innego leku stosowanego w leczeniu podtrzymującym, u dzieci w wieku 6–11 lat.

Przewlekłe zapalenie błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa
Uzupełnienie leczenia donosowymi kortykosteroidami ciężkiego przewlekłego zapalenia błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa u dorosłych, u których leczenie kortykosteroidami podawanymi ogólnie i/lub zabieg chirurgiczny nie zapewniają odpowiedniej kontroli choroby.

Świerzbiączka guzkowa
Leczenie dorosłych pacjentów z umiarkowaną i ciężką świerzbiączką guzkową, kwalifikujących się do leczenia ogólnego.

Eozynofilowe zapalenie przełyku
Leczenie eozynofilowego zapalenia przełyku u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku ≥1. rż. i ≥15 kg mc., u których leczenie nie zapewnia kontroli choroby, nie jest tolerowane lub chorzy nie kwalifikują się do terapii standardowej.

Przewlekła obturacyjne choroba płuc (POChP)
Uzupełnienie leczenia podtrzymującego niekontrolowanej POChP, charakteryzującej się zwiększoną liczbą eozynofilów we krwi, w skojarzeniu z kortykosteroidem wziewnym, długo działającym β₂-mimetykiem (LABA) i długo działającym lekiem przeciwcholinergicznym (LAMA) lub w skojarzeniu tylko z LABA i LAMA, jeśli kortykosteroid wziewny nie jest odpowiedni.

Przewlekła pokrzywka spontaniczna
Leczenie przewlekłej pokrzywki spontanicznej o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku ≥2 lat, u których odpowiedź na leki przeciwhistaminowe (antagonistów receptora H₁) nie jest wystarczająca i u których nie stosowano wcześniej leczenia anty-IgE z powodu przewlekłej pokrzywki spontanicznej.

Przeciwwskazania stosowania - Dupilumab

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.

Nagłe zaostrzenie astmy lub POChP
Dupilumabu nie należy stosować w leczeniu ostrych objawów i nagłych zaostrzeń astmy lub POChP ani w leczeniu ostrego skurczu oskrzeli lub stanu astmatycznego.

Kortykosteroidy
Po rozpoczęciu leczenia dupilumabem nie należy nagle przerywać przyjmowania kortykosteroidów ogólnoustrojowych, miejscowych ani wziewnych. Dawki kortykosteroidów, jeśli to konieczne, należy zmniejszać stopniowo, monitorując stan kliniczny pacjenta. Zmniejszenie ich dawki może być związane z ogólnoustrojowymi objawami odstawienia i/lub maskować stany uprzednio tłumione przez leczenie kortykosteroidami ogólnoustrojowymi. Stosowanie kortykosteroidów ogólnoustrojowych może prowadzić do zmniejszenia wartości wyników oznaczeń biomarkerów zapalenia typu 2. Należy to wziąć pod uwagę przy ustalaniu statusu zapalenia typu 2 u pacjentów przyjmujących kortykosteroidy p.o.

Reakcje nadwrażliwości
Opisywano przypadki reakcji anafilaktycznej, obrzęku naczynioruchowego i choroby posurowiczej lub reakcji podobnych do choroby posurowiczej. Reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy występowały od kilku min do 7 dni po podaniu dupilumabu. Jeżeli wystąpi ogólnoustrojowa reakcja nadwrażliwości (natychmiastowa lub opóźniona), podawanie dupilumabu należy natychmiast przerwać i rozpocząć właściwe leczenie.

Choroby eozynofilowe
Podczas podawania dupilumabu u dorosłych pacjentów, którzy uczestniczyli w programie badań nad astmą, zgłaszano przypadki eozynofilowego zapalenia płuc i przypadki zapalenia naczyń, odpowiadającego eozynofilowej ziarniniakowatości z zapaleniem wielonaczyniowym (EGPA). Z kolei podczas podawania dupilumabu i placebo u dorosłych pacjentów z współistniejącą astmą, którzy uczestniczyli w programie badań nad przewlekłym zapaleniem błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa, zgłaszano przypadki zapalenia naczyń odpowiadającemu EGPA. Należy zwrócić szczególną uwagę na wysypkę pochodzenia naczyniowego, nasilenie objawów płucnych, powikłania kardiologiczne i/lub neuropatię u pacjentów z eozynofilią. Pacjenci leczeni z powodu astmy mogą wykazywać ciężką eozynofilię układową, niekiedy z cechami klinicznymi eozynofilowego zapalenia płuc lub EGPA, które często są leczone kortykosteroidami ogólnoustrojowymi. Przypadki te zwykle, choć nie zawsze, są związane ze zmniejszeniem dawki kortykosteroidów podawanych p.o.

Robaczyce
Z badań klinicznych wykluczono pacjentów ze zdiagnozowanymi robaczycami. Odnotowano jednak przypadki owsicy u dzieci w wieku 6–11 lat, które uczestniczyły w programie badań nad astmą. Dupilumab może wpływać na odpowiedź immunologiczną na zakażenia robakami pasożytniczymi poprzez hamowanie przekazywania sygnałów za pośrednictwem IL-4/IL-13. Pacjentów z istniejącymi wcześniej zakażeniami robakami pasożytniczymi należy poddać leczeniu przed rozpoczęciem stosowania dupilumabu. Jeżeli zakażenie pojawi się u pacjentów już w trakcie leczenia dupilumabem i nie wystąpi odpowiedź kliniczna na leczenie przeciwrobacze, należy przerwać stosowanie dupilumabu do chwili ustąpienia zakażenia.

Zapalenie spojówek i rogówki
Podczas stosowania dupilumabu zgłaszano objawy związane z zapaleniem spojówek i zapaleniem rogówki, przede wszystkim u pacjentów z AZS; niektórzy pacjenci zgłaszali zaburzenia widzenia (np. niewyraźne widzenie) związane z zapaleniem spojówek lub zapaleniem rogówki. Należy zalecić pacjentom, aby zgłaszali wystąpienie zaburzeń widzenia lub jego pogorszenie. U pacjentów, u których rozwinie się zapalenie spojówek nieustępujące po standardowym leczeniu lub wystąpią objawy wskazujące na zapalenie rogówki, należy wykonać odpowiednie badanie okulistyczne.

Współistniejąca astma
Pacjenci ze współistniejącą astmą stosujący dupilumab nie powinni zmieniać ani przerywać leczenia przeciwastmatycznego bez skonsultowania się z lekarzem. Po odstawieniu dupilumabu chorych należy ściśle monitorować.

Szczepienia
Podczas leczenia dupilumabem należy unikać podawania szczepionek zawierających żywe lub atenuowane drobnoustroje, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności takiego postępowania. Zaleca się, aby tego rodzaju szczepionki zostały podane zgodnie z obowiązującymi wytycznymi, przed rozpoczęciem leczenia dupilumabem.

Dzieci
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności dupilumabu u dzieci z AZS w wieku <6 mies., z ciężką astmą w wieku <6 lat, z eozynofilowym zapaleniem przełyku w wieku <1. rż. lub o mc. <15 kg, z przewlekłą pokrzywką spontaniczną w wieku <2 lat, w przewlekłym zapaleniu błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa, świerzbiączce guzkowej oraz POChP w wieku <18 lat. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności dupilumabu u dzieci <5 kg mc.

Interakcje - Dupilumab

Szczepionki
Wytwarzanie przeciwciał w odpowiedzi na szczepionkę przeciwtężcową Tdap i szczepionkę polisacharydową przeciw meningokokom było podobne u pacjentów z AZS leczonych dupilumabem przez 12 tyg. w schemacie 300 mg 1 ×/tydz. i otrzymujących placebo przez taki okres czasu. W badaniu nie stwierdzono niekorzystnych interakcji pomiędzy którąkolwiek ze szczepionek niezawierających żywych drobnoustrojów a dupilumabem. Podczas leczenia dupilumabem można podawać szczepionki inaktywowane lub niezawierające żywych drobnoustrojów. Należy unikać podawania szczepionek zawierających żywe lub atenuowane drobnoustroje.

Substraty CYP
Wyniki przeprowadzonych badań nie wskazują na istotny klinicznie wpływ dupilumabu na aktywność izoenzymów CYP1A2, CYP3A, CYP2C19, CYP2D6 czy CYP2C9.

Inne leki
Nie przewiduje się wpływu dupilumabu na farmakokinetykę stosowanych jednocześnie innych leków. Na podstawie analizy populacyjnej stwierdzono, że zazwyczaj jednoczesne stosowanie innych leków nie miało wpływu na farmakokinetykę dupilumabu u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką astmą.

Niezgodności farmaceutyczne
Dupilumabu nie należy mieszać z innymi lekami, ponieważ nie przeprowadzono badań dotyczących zgodności.

Działania niepożądane - Dupilumab

Często: zapalenie spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, opryszczka jamy ustnej, eozynofilia, ból stawów, odczyny w miejscu wstrzyknięcia (w tym rumień, obrzęk, świąd, ból, opuchlizna, zasinienie).

Niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy, zapalenie rogówki, zapalenie powiek, świąd oka, zespół suchego oka, wysypka na twarzy.

Rzadko: reakcja anafilaktyczna, choroba posurowicza, reakcje podobne do choroby posurowiczej, wrzodziejące zapalenie rogówki.

Zaburzenia dotyczące oka i opryszczka jamy ustnej występowały głównie w badaniach klinicznych z udziałem osób z AZS.
Częstość występowania świądu oka, zapalenia powiek i zespołu suchego oka w badaniach dotyczących AZS była określona jako często, a wrzodziejącego zapalenia rogówki jako niezbyt często.

Immunogenność
Podobnie jak w przypadku wszystkich białek stosowanych w celach terapeutycznych, dupilumab może cechować się immunogennością. Reakcje na lek w postaci wytwarzania przeciwciał przeciwlekowych (ADA) na ogół nie wiązały się ze zmienioną ekspozycją na dupilumab czy też z bezpieczeństwem lub skutecznością jego stosowania.

Przedawkowanie
Nie jest znane swoiste leczenie przedawkowania dupilumabu; w razie konieczności rozpocząć leczenie objawowe.

Ciąża i laktacja - Dupilumab

Ciąża
Dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na szkodliwy wpływ leku na płodność. W czasie ciąży lek należy stosować jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści wynikające z leczenia uzasadniają potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy lek przenika do pokarmu kobiecego. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie dupilumabem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz ryzyko dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Dawkowanie - Dupilumab

Leczenie powinno być rozpoczynane przez lekarzy z doświadczeniem w diagnozowaniu i leczeniu chorób, będących wskazaniami do stosowania dupilumabu.

S.c. we wstrzyknięciu w udo lub brzuch (z wyjątkiem okolicy w promieniu 5 cm wokół pępka), w przypadku podawania przez inną osobę – również w ramię. Dawkę 600 mg podawać w 2 wstrzyknięciach po 300 mg w różne miejsca, natomiast 400 mg – w 2 wstrzyknięciach po 200 mg. Nie wstrzykiwać w okolicę skóry, która jest bolesna, uszkodzona, z zasinieniami lub bliznami.

AZS
Dorośli. Początkowo 600 mg, a następnie 300 mg co 2 tyg.
Młodzież w wieku 12–17 lat. Dawkowanie w zależności od masy ciała: <60 kg mc. początkowo 400 mg, a następnie 200 mg co 2 tyg.; ≥60 kg mc. dawkowanie jak u osób dorosłych.
Dzieci w wieku 6–11 lat. W zależności od masy ciała: 15–<60 kg mc. 1. i 15. dnia 300 mg, a następnie po 4 tyg. 300 mg co 4 tyg. (u niektórych pacjentów 200 mg co 2 tyg.); ≥60 kg mc. dawkowanie jak u osób dorosłych.
Dzieci w wieku 6 mies.–5 lat. W zależności od masy ciała: 5–<15 kg mc. 200 mg co 4 tyg.; 15–<30 kg mc. 300 mg co 4 tyg.
Lek można stosować w skojarzeniu z miejscowymi kortykosteroidami i/lub miejscowymi inhibitorami kalcyneuryny, jednak stosowanie tych drugich należy ograniczyć do twarzy, szyi, okolic wyprzeniowych oraz okolic narządów płciowych.
W przypadku braku odpowiedzi po 16 tyg. leczenia należy rozważyć jego przerwanie. Niektórzy pacjenci z początkową, częściową odpowiedzią na leczenie mogą później wykazywać poprawę w miarę kontynuowania leczenia po upływie 16 tyg. W razie konieczności czasowego przerwania leczenia, można je ponownie rozpocząć.

Astma
Dorośli i młodzież w wieku ≥12 lat. W przypadku pacjentów z ciężką astmą stosujących kortykosteroidy doustne lub pacjentów z ciężką astmą i współistniejącym AZS o nasileniu umiarkowanym albo ciężkim, lub dorosłych ze współistniejącym ciężkim przewlekłym zapaleniem błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa, dawka początkowa wynosi 600 mg, a następnie 300 mg co 2 tyg. Pozostali pacjenci początkowo 400 mg, a następnie 200 mg co 2 tyg.
Dzieci w wieku 6–11 lat. Dawkowanie w zależności od masy ciała: 15–<30 kg mc. 300 mg co 4 tyg.; 30–<60 kg mc. 200 mg co 2 tyg. lub 300 mg co 4 tyg.; ≥60 kg mc. 200 mg co 2 tyg. W przypadku dzieci (w wieku 6–11 lat) z astmą i współistniejącym ciężkim AZS należy stosować takie dawkowanie jak w przypadku ciężkiego AZS.
Pacjenci otrzymujący jednocześnie doustne kortykosteroidy mogą stopniowo zmniejszać ich dawkę po wystąpieniu poprawy klinicznej.
Lek można stosować długotrwale. Potrzebę kontynuowania leczenia rozważać co najmniej 1 ×/rok, na podstawie oceny stopnia kontroli astmy.

Przewlekłe zapalenie błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa
Dorośli. 300 mg co 2 tyg.
Lek można stosować długotrwale. W przypadku braku odpowiedzi po 24 tyg. leczenia należy rozważyć jego przerwanie. Niektórzy pacjenci z początkową, częściową odpowiedzią na leczenie mogą później wykazywać poprawę w miarę kontynuowania leczenia po upływie 24 tyg.

Świerzbiączka guzkowa
Dorośli. Początkowo 600 mg, a następnie 300 mg co 2 tyg. Lek można stosować w skojarzeniu z miejscowymi kortykosteroidami.
Należy rozważyć przerwanie leczenia u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi po 24 tyg.

Eozynofilowe zapalenie przełyku
Dorośli, młodzież i dzieci w wieku ≥1. rż. Dawkowanie w zależności od masy ciała: 15–<30 kg mc. 200 mg co 2 tyg.; 30–<40 kg mc. 300 mg co 2 tyg.; ≥40 kg mc. 300 mg 1 ×/tydz. Lek można stosować długotrwale.

POChP
Dorośli. 300 mg co 2 tyg.
Lek można stosować długotrwale. Należy rozważyć przerwanie leczenia u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi po 52 tyg.

Przewlekła pokrzywka spontaniczna
Dorośli. Początkowo 600 mg, a następnie 300 mg co 2 tyg.
Młodzież i dzieci w wieku 6–17 lat. Dawkowanie w zależności od masy ciała: 5–<15 kg mc. 200 mg co 4 tyg.; 15–<30 kg mc. 1. i 15. dnia 300 mg, a następnie po 4 tyg. 300 mg co 4 tyg.; 30–<60 kg mc. początkowo 400 mg, a następnie 200 mg co 2 tyg.; ≥60 kg mc. dawkowanie jak u osób dorosłych.
Dzieci w wieku 2–5 lat: 5–<15 kg mc. 200 mg co 4 tyg.; 15–<30 kg mc. 300 mg co 4 tyg.
Nie badano stosowania leku dłużej niż przez 24 tyg. W przypadku braku odpowiedzi po 24 tyg. leczenia należy rozważyć jego przerwanie.

Pominięcie dawki
W przypadku pominięcia dawki podawanej 1 ×/tydz., należy podać ją jak najszybciej, rozpoczynając od niej nowy schemat leczenia.
W razie pominięcia dawki podawanej co 2 tyg., jeśli od terminu podania dawki pominiętej minęło ≤7 dni, należy podać dawkę leku, a następnie wznowić pierwotny schemat dawkowania, jeżeli minęło >7 dni, należy poczekać do terminu podania następnej dawki według pierwotnego schematu leczenia.
W razie pominięcia dawki podawanej co 4 tyg., należy wykonać wstrzyknięcie w ciągu 7 dni od terminu podania pominiętej dawki, a następnie wznowić pierwotny schemat leczenia u pacjenta; jeżeli pominięta dawka nie zostanie podana w ciągu 7 dni, należy podać dawkę, rozpoczynając od niej nowy schemat leczenia.

Osoby w podeszłym wieku
Nie zaleca się dostosowania dawki u osób w wieku ≥65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u chorych z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów z zaburzeniami o ciężkim nasileniu.

Zaburzenia czynności wątroby
Brak danych dotyczących stosowania w przypadku zaburzeń czynności wątroby.

Masa ciała
Nie zaleca się dostosowywania dawki ze względu na masę ciała u pacjentów w wieku ≥12 lat z astmą lub eozynofilowym zapaleniem przełyku ani u dorosłych z AZS, przewlekłym zapaleniem błon śluzowych nosa i zatok przynosowych z polipami nosa, świerzbiączką guzkową, POChP lub przewlekłą pokrzywką spontaniczną.

Uwagi dla Dupilumab

Dupilumab nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Preparaty na rynku polskim zawierające dupilumab