Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Seksualność osób niepełnosprawnych intelektualnie

Pytanie nadesłane do redakcji

Jestem rodzicem niepełnosprawnego intelektualnie nastolatka. W jaki sposób podejść do jego budzącej się seksualności?

Odpowiedział

dr n. med. Bartosz Grabski
specjalista psychiatra, specjalista seksuolog
Katedra Psychiatrii UJ CM, Centrum Dobrej Terapii

Seksualność osób niepełnosprawnych intelektualnie jest wciąż tematem tabu. Jest to także jedno ze słabiej poznanych zagadnień seksuologicznych. Czasami spotykany jest pogląd, że osoby niepełnosprawnie intelektualnie nie mają potrzeb seksualnych, a jakakolwiek ich ekspresja, jeśli już ma miejsce jest niewłaściwa. Obecnie oba te poglądy należy uznać za błędne.

Funkcjonowanie seksualne osób niepełnosprawnych intelektualnie zależeć będzie w dużym stopniu od stopnia tej niepełnosprawności. Osoby z lekkim nasileniem niepełnosprawności, przy odpowiednim wsparciu w postaci odpowiedniej edukacji seksualnej mogą być zdolne do społecznie akceptowanej ekspresji seksualnej oraz do tworzenia związków seksualnych z innymi ludźmi. Z kolei osoby z nasilonym problemem mogą wykazywać nieakceptowane społecznie wzorce aktywności seksualnej, jak np. publiczna masturbacja lub zachowania ekshibicjonistyczne.

Innymi ważnymi sprawami w przypadku życia seksualnego osób niepełnosprawnych intelektualnie to zagadnienie antykoncepcji i zagrożenie nadużyciem seksualnym ze strony innych ludzi mogących wykorzystać nadmierną ufność tych osób lub dużą potrzebę bliskości.

Reasumując, w podejściu do seksualności osoby niepełnosprawnej intelektualnie należy unikać postawy represyjnej, karzącej i tłumienia wszelkiej ekspresji seksualnej. Należy prowadzić odpowiednią edukację seksualną dostosowaną do możliwości intelektualnych danej osoby. Powinna ona obejmować takie zagadnienia, jak m.in: akceptowane formy ekspresji seksualnej, np. przyzwolenie na masturbację w warunkach prywatności i intymności, a nie w miejscach publicznych, podstawowe informacje dotyczące płodności i chroniące tę osobę przed wykorzystaniem, akceptację niezagrażających relacji uczuciowych i intymnych z innymi osobami, z uwzględnieniem ww. zagadnień regulacji płodności i ochrony przed wykorzystaniem.

W celu szerszego i bardziej szczegółowego omówienia ww. spraw należy skonsultować się z psychologiem lub seksuologiem, a w celu omówienia metod antykoncepcji z ginekologiem, najlepiej z dodatkowym wykształceniem seksuologicznym.

Data utworzenia: 02.07.2015
Seksualność osób niepełnosprawnych intelektualnieOceń:
(5.00/5 z 1 ocen)
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?