Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Wytrysk opóźniony

dr n. med. Bartosz Grabski1, dr n. med. Wojciech Cichoń2
1specjalista psychiatra, specjalista seksuolog, Katedra Psychiatrii UJ CM, Centrum Dobrej Terapii
2specjalista chirurg, Cichoń i Partnerzy, Lekarska Spółka Partnerska, Oddział Urologii, Szpital Specjalistyczny im. Ludwika Rydygiera w Krakowie sp. z o.o., Kraków
Wytrysk opóźniony
Fot. www.istockphoto.com

Co to jest i jakie są przyczyny?

Wytrysk opóźniony oznacza, iż mężczyzna ma trudność lub nie może osiągnąć ejakulacji, pomimo odpowiedniej seksualnej stymulacji, erekcji i świadomego pragnienia, aby osiągnąć orgazm. Sytuacja taka powoduje wyraźny dyskomfort lub trudności w relacjach interpersonalnych.

Jest to stosunkowo mało poznane zaburzenie o nie do końca jasnych przyczynach. Być może znaczenie mają predyspozycje biologiczne, ale wskazuje się też znaczny udział czynników psychologicznych. Wymienia się wśród nich: lęki i obawy, dotyczące śmierci, kastracji przez organy kobiece, utraty siebie w związku z utratą nasienia, skrzywdzenia kobiety przez ejakulację, bycia skrzywdzonym przez kobietę, lęki zadaniowe, niechęć do ofiarowania siebie będącego ekspresją miłości, lęki dotyczące możliwości zapłodnienia i niechcianej ciąży, wrogość, trudności relacyjne, poczucie winy związane z restrykcyjnym wychowaniem religijnym. Czasami zaburzenia wytrysku i orgazmu w postaci ich znacznego opóźnienia bądź braku mogą mieć nabyty, wtórny do innych problemów medycznych lub psychologicznych charakter. Wśród nich wymienić można:

  • niedobór testosteronu,
  • urazy lub chirurgiczne uszkodzenia rdzenia kręgowego,
  • zabiegi chirurgiczne na miednicy i kroczu,
  • zaburzenia neurodegeneracyjne: stwardnienie rozsiane, cukrzycowe uszkodzenie nerwów,
  • leki: niektóre przecidepresyjne, przeciwpsychotyczne, na nadciśnienie tętnicze,
  • brak odpowiedniej (zła technika, zbyt krótki czas) stymulacji seksualnej,
  • psychologiczny uraz, np. odkrycie zdrady małżeńskiej.

Inne przyczyny to: uwarunkowania masturbacyjne (przyzwyczajenie do silnych bodźców dotykowych lub dodatkowych specyficznych form stymulacji), utrata lub brak zainteresowania osobą partnerki seksualnej, ukryta orientacja homoseksualna lub preferencje dewiacyjne.

Jak często występuje?

Wytrysk opóźniony należy do jednych z rzadziej występujących zaburzeń seksualnych u mężczyzn. Jego rozpowszechnienie podawane jest w bardzo szerokich granicach w różnych badaniach – od mniej niż 1% do 8% mężczyzn (nadal jednak pozostaje małe).

Jak się objawia?

Opisane objawy stanowią definicję problemu. W zależności od okoliczności sytuacyjnych i czasowych pojawiania się objawów wytrysk opóźniony podzielić można na:

  • uogólniony (objawy pojawiają się we wszystkich sytuacjach, przy wszystkich formach aktywności seksualnej i ze wszystkimi partnerkami),
  • sytuacyjny (objawy mogą być bardzo zróżnicowane i występować lub też nie w zależności od różnych kontekstów sytuacyjnych – typu aktywności seksualnej, np. masturbacja, stosunek pochwowy, analny, oralny, stymulacja ręczna, płeć partnera, różne partnerki, różne miejsca, obecność dodatkowej specyficznej stymulacji.

Co robić w razie wystąpienia objawów?

W razie wystąpienia problemu należy skonsultować się z lekarzem seksuologiem lub psychiatrą, który pomoże w ustaleniu możliwych przyczyn zaburzenia i zaproponuje odpowiednie postępowanie.

Jak lekarz ustala diagnozę?

Lekarz przeprowadza pełen wywiad medyczny i seksuologiczny. W razie potrzeby zleci dodatkowe badania – biochemiczne i hormonalne (z krwi), badania psychologiczne, konsultacje urologiczne, neurologiczne.

Jakie są sposoby leczenia?

Zaproponowano wiele form leczenia psychoterapeutycznego i farmakologicznego, jednak wciąż brakuje danych badawczych opartych na dowodach naukowych, które mogłyby być podstawą rekomendowania danej metody.

Wśród metod psychoterapeutycznych proponuje się zróżnicowane podejścia:

  • metody treningowe, w tym treningi masturbacyjne,
  • metody stymulacyjne (wibratory, stymulacja elektryczna),
  • psychoterapia indywidualna i par,
  • edukacja i poradnictwo dotyczące czynników opóźniających ejakulację i próba ich eliminacji.

Jeśli chodzi o leczenie farmakologiczne, brakuje rzetelnych danych, aby rekomendować konkretny lek. Niektórzy autorzy proponują zastosowanie leków potencjalnie pobudzających odruch wytrysku, jak:

  • johimbina,
  • bupropion,
  • cyproheptadyna,
  • prostygmina.

U osób otrzymujących leki działające hamująco na wytrysk ważna będzie próba ich zamiany, redukcji dawki lub dodania leku korygującego, może to jednak nastąpić jedynie po konsultacji z lekarzem prowadzącym leczenie (np. psychiatrą).

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Brakuje danych, które systematycznie i rzetelnie oceniają skuteczność poszczególnych metod leczenia. Rokowanie co do ustąpienia problemu powinno być określone indywidualnie dla każdego pacjenta.

Co robić, aby uniknąć zachorowania?

Nie ma konkretnych metod zapobiegania zachorowaniu. U osób wykazujących tendencję do późnej reakcji wytryskowej dążyć należy raczej do eliminacji czynników działających hamująco na odruch wytrysku i orgazmu (niektórych leków, jeśli to możliwe, używek, np. alkoholu, postaw zadaniowych – „muszę mieć orgazm”, unikać monotonii i jednostronności aktywności seksualnej – ograniczenia się tylko do jednej formy stymulacji, tylko do aktywności masturbacyjnej lub z użyciem specyficznych bodźców).

Piśmiennictwo:

1. Balon R., Taylor Segraves R.: Clinical Manual of Sexual Disorders. American Psychiatric Association Publishing, 2009 2. Lew-Starowicz Z.: Zaburzenia seksualne w praktyce ogólnolekarskiej. Termedia, 2004
Data utworzenia: 11.07.2014
Wytrysk opóźniony Oceń:
(1.50/5 z 2 ocen)
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?