Exforge HCT - tabletki powlekane

Preparat złożony, zawiera 3 substancje czynne: amlodypinę, hydrochlorotiazyd i walsartan.

Amlodypina jest antagonistą wapnia (blokerem kanału wapniowego) z grupy pochodnych dihydropirydyny. Działanie leków z tej grupy polega na blokowaniu kanałów wapniowych, struktur umożliwiających przepływ jonów wapnia przez błonę komórkową. Zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia jest niezbędne do skurczu komórek mięśniowych. Amlodypina blokuje napływ jonów wapnia z przestrzeni zewnątrzkomórkowej do wnętrza komórek mięśni gładkich ścian naczyń krwionośnych i w mniejszym stopniu do komórek mięśnia sercowego. Amlodypina działa głównie na obwodowe naczynia krwionośne. Zablokowanie kanałów wapniowych powoduje zmniejszenie napięcia ścian naczyń i rozszerzenie naczyń. Bezpośrednim skutkiem takiego działania amlodypiny jest obniżenie ciśnienia tętniczego. Rozszerzenie tętniczek obwodowych zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, co odciąża serce (zmniejsza się zużycie energii przez mięsień sercowy i jego zapotrzebowanie na tlen). Prawdopodobnie rozszerzają się także tętnice wieńcowe, co zwiększa transport tlenu do mięśnia sercowego. W rezultacie, u chorych z dławicą piersiową, zwiększa się tolerancja wysiłku fizycznego (wydłuża się czas do pojawienia się bólu dławicowego podczas wysiłku) oraz zmniejsza się częstość występowania i nasilenia bólów dławicowych. U chorych z nadciśnieniem tętniczym przyjmowanie amlodypiny 1 raz na dobę zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny.

Hydrochlorotiazyd jest lekiem o działaniu moczopędnym z grupy tiazydów. Działanie leków moczopędnych polega na zwiększeniu objętości wydalanego moczu. Hydrochlorotiazyd powoduje zahamowanie zwrotnego transportu jonów sodu w kanalikach nerkowych, co skutkuje nasileniem wydalania sodu z moczem i zwiększeniem objętości wydalanej wody. Zwiększonemu wydalaniu sodu towarzyszy zwiększone wydalanie potasu, magnezu i chloru, natomiast zmniejsza się wydalanie wapnia. Utrata potasu z moczem jest mniej nasilona w obecności walsartanu. Działanie tiazydów prowadzi także do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu naczyniowego.

Walsartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (leki z tej grupy nazywane są sartanami lub oznaczane skrótem ARB, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin II Receptor Blockers). Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na blokowaniu receptorów angiotensyny II, co zapobiega wiązaniu angiotensyny II i hamuje jej działanie. Angiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie walsartanu, podobnie jak innych sartanów, skutecznie przeciwdziała efektom działania angiotensyny II i prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W odróżnieniu od leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, sartany nie nasilają efektów zależnych od bradykininy, np. kaszlu. Sartany stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego.

Dzięki wykorzystaniu uzupełniających się mechanizmów działania substancji czynnych, działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu jest silniejsze niż w przypadku zastosowania każdego ze składników w monoterapii.

Preparat jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane za pomocą leczenia skojarzonego amlodypiną, walsartanem i hydrochlorotiazydem, jako leczenie zastępujące przyjmowanie tych substancji czynnych w oddzielnych preparatach.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne pochodne dihydropirydyny lub na sulfonamidy.

Nie stosować, jeżeli występują:

• zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub cholestaza

• ciężkie zaburzenia czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), bezmocz, konieczność dializ

• oporna na leczenie hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi), hiperkalcemia (zwiększenie stężenie wapnia we krwi)

• objawowa hiperurykemia (objawy będące skutkiem zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi)

• ciężkie niedociśnienie tętnicze

• wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny

• zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. znaczne zwężenie zastawki aorty, kardiomiopatia przerostowa)

• hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po świeżym zawale serca.

Nie stosować preparatu równolegle:

• z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2).

Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w leczeniu przełomu nadciśnieniowego.

Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe, objawowe niedociśnienie tętnicze u osób z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, w tym u osób odwodnionych lub z niedoborem sodu, ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, przyjmujących duże dawki leków moczopędnych, stosujących dietę o małej zawartości soli, po biegunce lub wymiotach. Szczególną ostrożność należy zachować na początku leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie.

W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego, chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów.

W okresie leczenia należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów i stan nawodnienia.

Zawarty w preparacie walsartan może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca, niekiedy zakończonych zgonem. Należy unikać równoległego stosowania leków mogących zwiększać stężenie potasu we krwi, takich jak np. leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, heparyna czy zamienniki soli kuchennej zawierające potas. Jeżeli lekarz uzna stosowanie ww. leków za konieczne, należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi.

Leki moczopędne mogą zaburzać równowagę wodno-elektrolitową i powodować niedobory sodu, potasu, magnezu, chloru. Przed rozpoczęciem ich stosowania należy wyrównać niedobory elektrolitów. W okresie leczenia należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów i stan nawodnienia. Jest to szczególnie istotne u chorych z zaburzeniami czynności nerek, z zaburzeniami stężeń elektrolitów oraz chorych stosujących równolegle inne leki.

Hydrochlorotiazyd może powodować lub nasilać istniejącą hipokaliemię (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), zwłaszcza u chorych ze zwiększonym ryzykiem utraty potasu. Jeżeli w okresie stosowania preparatu rozwinie się hipokaliemia, stosowanie preparatu powinno zostać przerwane do momentu wyrównania zaburzeń stężenia potasu.

Hydrochlorotiazyd może powodować lub nasilać istniejącą hiponatremię (zmniejszenie stężenia sodu we krwi), której skutki mogą być poważne. Początkowo hiponatremia może przebiegać bezobjawowo i dlatego podstawowe znaczenie ma monitorowanie stężenia sodu we krwi. Hiponatremii mogą towarzyszyć objawy neurologiczne (apatia, postępująca dezorientacja, nudności). Możliwa także równoległa utrata jonów chlorkowych (zasadowica hipochloremiczna). Jeżeli w okresie stosowania preparatu rozwinie się hiponatremia, stosowanie preparatu powinno zostać przerwane do momentu wyrównania zaburzeń stężenia sodu.

Jeżeli wystąpią objawy zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, takie jak: suchość w ustach, wzmożone pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, niedociśnienie, skąpomocz, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), nudności lub wymioty, należy skonsultować się z lekarzem.

U chorych z zaburzeniami czynności nerek wskazane jest monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego we krwi. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u dorosłych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), z bezmoczem oraz u chorych poddawanych dializom stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

Należy zachować ostrożność stosując preparat u chorych z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek (zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi).

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki.

U osób z zaburzeniami czynności wątroby działanie amlodypiny może ulec nasileniu. Walsartan jest wydalany głównie z żółcią. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy nie wolno przekraczać dawki 80 mg walsartanu na dobę i dlatego preparat Exforge HCT nie jest odpowiedni do stosowania w tej grupie chorych (preparat zawiera 160 mg walsartanu w 1 tabletce).

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem obrzęku naczynioruchowego (możliwy obrzęk twarzy, ust, języka i krtani, który może utrudniać oddychanie i stanowić bezpośrednie zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna może być hospitalizacja i podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których kiedykolwiek wystąpił obrzęk naczynioruchowy.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (walsartan) może być związane z wystąpieniem obrzęku naczynioruchowego jelit, którego objawy mogą obejmować: bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępują po przerwaniu stosowania preparatu.

U chorych z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek w znacznym stopniu zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, stosowanie leków działających na układ RAA (takich jak np. walsartan) może wiązać się z ryzykiem wystąpienia zaburzeń czynności nerek, w tym skąpomoczu, postępującej azotemii i rzadko ostrej niewydolności nerek.

Należy zachować ostrożność u chorych z niewydolnością serca, zwłaszcza ciężką (III i IV stopień wg NYHA); w tej grupie chorych, w okresie stosowania preparatu (w związku z zawartością amlodypiny w preparacie), istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku płuc.

U chorych z zastoinową niewydolnością serca leki z grupy antagonistów wapnia, w tym amlodypina, mogą zwiększać ryzyko występowania incydentów sercowo-naczyniowych oraz zgonu.

Ze względu na niewystarczające dane kliniczne należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u chorych z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca.

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat stosowany jest u chorych z upośledzonym odpływem krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej, kardiomiopatia przerostowa).

Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w tej grupie chorych nie jest skuteczne.

Hydrochlorotiazyd zawarty w preparacie może powodować uaktywnienie tocznia rumieniowatego układowego lub nasilać jego objawy.

Hydrochlorotiazyd zmniejsza tolerancję glukozy. W okresie stosowania preparatu chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność i monitorować stężenie glukozy. Konieczne może być dostosowanie dawkowania doustnych leków przeciwcukrzycowych i insuliny u chorych na cukrzycę.

Hydrochlorotiazyd może powodować zwiększenie stężenia lipidów (cholesterolu i trójglicerydów) oraz kwasu moczowego we krwi. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u chorych z objawową hiperurykemią (objawy będące skutkiem zwiększonego stężenia kwasu moczowego we krwi). Zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi może zwiększać ryzyko napadów dny moczanowej.

Hydrochlorotiazyd zmniejsza wydalanie wapnia z moczem i może powodować nieznaczne zwiększenie stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemię). Znaczna hiperkalcemia może być skutkiem nierozpoznanej nadczynności przytarczyc. W przypadku znacznej hiperkalcemii należy wykonać badania oceniające czynność przytarczyc. Jeżeli w okresie stosowania preparatu rozwinie się hiperkalcemia, stosowanie preparatu powinno zostać przerwane. Preparat może być stosowany jedynie po wyrównaniu występującej hiperkalcemii.

W okresie stosowania leków moczopędnych może wystąpić reakcja nadwrażliwości na światło (wysypka, gorączka, zapalenie naczyń). W przypadku jej wystąpienia, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ zwykle konieczne jest zaprzestanie stosowania preparatu. Jeżeli w przyszłości konieczne będzie ponowne stosowanie leków moczopędnych, należy chronić skórę przed promieniowaniem słonecznym i UV.

W okresie stosowania hydrochlorotiazydu, który jest sulfonamidem, może wystąpić wysięk naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijająca krótkowzroczność i ostra jaskra z zamykającym się kątem przesączania. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku i ból oka. Mogą wystąpić już w ciągu kilku godzin od rozpoczęcia stosowania leku lub w późniejszym czasie (zwykle do kilku tygodni). Konieczne może być leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne. Nieleczona ostra jaskra z zamykającym się kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub penicylinę.

Hydrochlorotiazyd może powodować wystąpienie objawów nadwrażliwości, zwłaszcza u osób z alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie. Należy zachować ostrożność u osób, u których wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości na inne leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (sartanów).

U chorych w wieku ponad 65 lat zalecane jest zachowanie ostrożności, w tym częsta kontrola ciśnienia tętniczego.

Nie zaleca się stosowania preparatu (walsartanu) w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron (np. z lekami z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny ACE, innymi sartanami lub aliskirenem). Podwójna blokada układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA) nie jest zalecana ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia) oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Jeżeli takie leczenie skojarzone (podwójna blokada układu RAA) jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe chorego powinny być monitorowane. U chorych z nefropatią cukrzycową nie należy stosować równolegle inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Stosowanie preparatu równolegle z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane.

Hydrochlorotiazyd może mieć działanie fotouczulające; wraz ze wzrostem dawki hydrochlorotiazydu rośnie ryzyko nieczerniakowego raka skóry (raka podstawnokomórkowego i raka płaskonabłonkowego). Należy regularnie kontrolować stan skóry i niezwłocznie konsultować z lekarzem wszelkie podejrzane zmiany skórne. W przypadku podejrzanych zmian skórnych zalecana jest biopsja i badanie histologiczne. Należy ograniczyć ekspozycję na światło słoneczne i promienie UV oraz stosować odpowiednią ochronę przeciwsłoneczną. Jeżeli kiedykolwiek wcześniej wystąpił już nieczerniakowy rak skóry, przed zastosowaniem preparatu należy skonsultować się z lekarzem.

Hydrochlorotiazyd bardzo rzadko może powodować zespół ostrej niewydolności oddechowej (ang. ARDS). Obrzęk płuc może rozwinąć się w ciągu kilku minut lub kilku godzin po przyjęciu preparatu. Początkowo objawy obejmują: duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i niedociśnienie tętnicze. W przypadku podejrzenia ARDS, należy przerwać stosowanie hydrochlorotiazydu i wdrożyć odpowiednie leczenie. W przypadku potwierdzenia ARDS, nie należy w przyszłości ponownie stosować hydrochlorotiazydu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat może u niektórych osób powodować zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie, nudności lub inne działania niepożądane, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli: 1 tabletka 1 raz na dobę.

Przed rozpoczęciem stosowania preparatu złożonego, o ustalonej zawartości substancji czynnych, dawkowanie poszczególnych substancji czynnych w postaci odrębnych preparatów powinno zostać ustalone.

Szczególne grupy chorych:

Nie ma konieczności dostosowywania dawki u dorosłych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), z bezmoczem oraz u chorych poddawanych dializom stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

U chorych z zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową wątroby lub cholestazą stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy nie wolno przekraczać dawki 80 mg walsartanu na dobę i dlatego stosowanie preparatu złożonego, który zawiera 160 mg walsartanu w 1 tabletce, jest przeciwwskazane.

Należy zachować ostrożność stosując preparat u chorych z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca.

U osób w podeszłym wieku (w wieku 65 lat lub starszych) zalecana jest ostrożność i częsta kontrola ciśnienia tętniczego. Leczenie należy rozpoczynać od najmniejszej zalecanej dawki amlodypiny.

Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Sposób stosowania:

Preparat należy przyjmować 1 raz na dobę, o tej samej porze dnia, najlepiej rano. Można przyjmować niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości (nie rozgryzać, nie kruszyć), popijając wodą.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży.

Nie należy rozpoczynać stosowania preparatu w okresie ciąży. Jeżeli kobieta planuje ciążę, powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego na lek o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ciąży w okresie przyjmowania preparatu, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu i zastąpienie go innym lekiem przeciwnadciśnieniowym.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Należy zachować ostrożność, ponieważ działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu może ulec nasileniu, jeżeli równolegle stosowane są inne leki przeciwnadciśnieniowe lub leki mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. azotany i leki rozszerzające naczynia, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, nasenne i uspokajające, opioidy, baklofen, amifostyna czy alfa-adrenolityki stosowane w leczeniu rozrostu gruczołu krokowego). Może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze.

Ze względu na zawartość walsartanu, nie zaleca się stosowania preparatu w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na układ renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), jak np. inhibitory konwertazy angiotensyny czy aliskiren, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: niedociśnienie tętnicze, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia) oraz zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek. Jeżeli takie leczenie skojarzone (podwójna blokada układu RAA) jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe chorego powinny być monitorowane. U chorych z nefropatią cukrzycową nie należy stosować równolegle inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Stosowanie preparatu równoległe z aliskirenem u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR mniejszy niż 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane.

Ze względu na zawartość walsartanu w preparacie, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu z:

• litem, ze względu na ryzyko nasilenia neurotoksycznego działania litu; w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy monitorować stężenie litu we krwi (leki moczopędne mogą dodatkowo nasilać toksyczne działanie litu)

• z lekami mogącymi powodować zwiększenie stężenia potasu we krwi, takimi jak np.: leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, heparyna, kotrimoksazol (trimetoprim + sulfametoksazol), inhibitory ACE, NLPZ (w tym wybiórcze inhibitory COX-2), leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus); jeżeli konieczne jest ich stosowanie, należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi.

Ze względu na zawartość walsartanu w preparacie, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, selektywne inhibitory COX-2, niewybiórcze NLPZ); NLPZ mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz prowadzić do wystąpienia zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek i zwiększenia stężenia potasu we krwi; wymagana jest ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku oraz monitorowanie czynności nerek i zapewnienie odpowiedniego nawodnienia chorego

• ryfampicyna, cyklosporyna, rytonawir; możliwe nasilenie działania walsartanu.

Ze względu na zawartość amlodypiny, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu:

• z dantrolenem (we wlewie dożylnym); zaleca się unikanie podawania antagonistów wapnia takich jak amlodypina równolegle z dantrolenem, w tym u chorych podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej – ryzyko wystąpienia hiperkaliemii i zakończonych zgonem zaburzeń rytmu serca

• z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym; sok grejpfrutowy u niektórych osób może powodować nasilenie przeciwnadciśnieniowego działania amlodypiny.

Ze względu na zawartość amlodypiny, szczególna ostrożność jest wymagana, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• preparaty zwiększające aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (takie jak np. ryfampicyna, ziele dziurawca, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina) mogą powodować zmniejszenie stężenia amlodypiny we krwi i osłabiać jej działanie; należy kontrolować ciśnienie tętnicze w okresie leczenia i po jego zakończeniu, w razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie

• preparaty zmniejszające aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (takie jak np. diltiazem, werapamil, ketokonazol, itrakonazol i inne przeciwgrzybicze związki azolowe, rytonawir i inne inhibitory proteazy, erytromycyna, klarytromycyna i inne antybiotyki makrolidowe) mogą hamować metabolizm amlodypiny i powodować zwiększenie jej stężenia oraz nasilenie działania, co skutkuje zwiększonym ryzykiem niedociśnienia, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku; w razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie (w przypadku leczenia skojarzonego z klarytromycyną chory powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją)

• inne leki obniżające ciśnienie tętnicze (np. leki moczopędne, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwdepresyjne, nitrogliceryna i inne azotany) - możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego

• takrolimus – ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi; należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi i dostosować dawkowanie

• inhibitory mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) – amlodypina może zwiększać narażenie na leki z tej grupy

• cyklosporyna – u chorych po przeszczepie nerki należy monitorować stężenie cyklosporyny i dostosować dawkowanie

• simwastatyna - konieczne zmniejszenie stosowanej dawki simwastatyny (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Należy unikać równoległego stosowania hydrochlorotiazydu i litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego, należy kontrolować stężenie litu we krwi.

Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu w preparacie, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• amantadyna; możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych amantadyny

• leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) i inne leki mogące wpływać na motorykę przewodu pokarmowego; możliwe nasilenie działania tiazydowych leków moczopędnych

• insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe; możliwe zmniejszenie skuteczności działania doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny; konieczne może być dostosowanie ich dawkowania przez lekarza; należy kontrolować stężenie glukozy we krwi

• metformina; ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej związanej z ewentualną niewydolnością nerek

• leki beta adrenolityczne i diazoksyd; możliwe zwiększenie ryzyka hiperglikemii; możliwe nasilenie działania diazoksydu

• cyklosporyna; ryzyko powikłań typu dny, skutkiem zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi

• leki cytotoksyczne; ryzyko nasilenia toksycznego działania na szpik kostny leków cytotoksycznych takich jak: cyklofosfamid, metotreksat

• glikozydy naparstnicy; hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię, która nasila toksyczność glikozydów nasercowych i sprzyja zaburzeniom rytmu serca

• środki kontrastujące zawierające jod; ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u chorych odwodnionych; należy zadbać o odpowiednie nawodnienie przed zastosowaniem tych preparatów

• leki wiążące kwasy żółciowe (cholestyramina, kolestypol); możliwe zmniejszenie wchłaniania preparatu z przewodu pokarmowego; należy zachować odpowiednie odstępy czasowe pomiędzy przyjęciem tych leków i przyjęciem hydrochlorotiazydu, zgodnie z zaleceniami lekarza

• leki powodujące utratę potasu (np. kortykosteroidy, tetrakozaktyd, amfoterycyna B, karbenoksolon, ACTH, penicylina G, kwas salicylowy i jego pochodne, leki przeczyszczające, niektóre leki moczopędne, leki przeciwarytmiczne); nasilone ryzyko hipokaliemii (zmniejszenia stężenia potasu we krwi); jeżeli konieczne jest ich stosowanie należy monitorować stężenie potasu we krwi

• leki wpływające na stężenie sodu we krwi (np. leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe); ryzyko hiponatremii (zmniejszenie stężenia sodu we krwi); jeżeli konieczne jest ich stosowanie należy monitorować stężenie sodu we krwi

• leki, które mogą powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, w tym szczególnie leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (jak np. chinidyna, hydrochinidyna, dizopiramid, amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid) oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne (jak np. pochodne fenotiazyny: chlorpromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna, pochodne butyrofenonu: droperydol, haloperydol oraz benzamidy: amisulpiryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd i inne); zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes w związku z ryzykiem hipokaliemii

• leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon, allopurynol); preparat może powodować zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi; konieczne może być dostosowanie dawkowania ww. leków; możliwe też nasilenie reakcji nadwrażliwości na allopurynol

• leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryny); ryzyko nasilenia ich działania

• metylodopa; ryzyko rozwoju niedokrwistości hemolitycznej

• adrenalina, noradrenalina; możliwe osłabienie ich działania

• sole wapnia, witamina D; zwiększenia stężenia wapnia we krwi i ryzyko hiperkalcemii.

Jak każdy lek, również Exforge HCT, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Do często występujących działań niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu należą: zmniejszenie stężenia potasu we krwi (hipokaliemia), bóle i zawroty głowy, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, częstomocz, zmęczenie, obrzęki obwodowe.

Niezbyt często: brak łaknienia, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia), zwiększenie stężenia lipidów we krwi, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia), zaburzenia koordynacji ruchów, bezsenność lub senność, zawroty głowy związane ze zmianą pozycji ciała, zaburzenia smaku, letarg, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), neuropatia obwodowa, omdlenia, zaburzenia widzenia, niedociśnienie ortostatyczne (związane ze zmianą pozycji ciała), uczucie kołatania serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), zapalenie żył, zakrzepica żylna, kaszel, duszność, ból gardła i krtani, ból brzucha, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, nieprzyjemny zapach z ust, biegunka, nudności, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obrzęki stawów (w tym obrzęk kostek), kurcze mięśni, bóle pleców, bóle kończyn, bóle mięśni, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, ostra niewydolność nerek, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), osłabienie, zaburzenia chodu, złe samopoczucie, niepokój, bóle w klatce piersiowej niezwiązane z sercem, nadmierne pocenie się, świąd.

Dodatkowo nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych zgłaszanych wcześniej dla każdego ze składników preparatu stosowanych niezależnie.

Możliwe działania niepożądane związane z zawartością amlodypiny:

Często: bóle i zawroty głowy, senność, zmęczenie, zaburzenia widzenia (w tym widzenie podwójne), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy i uderzenia gorąca, duszność, nudności, niestrawność, ból brzucha, biegunka, zaparcia, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek, zmęczenie i osłabienie.

Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju, depresja, uczucie mrowienia lub drętwienia (parestezje), niedoczulica, drżenia, omdlenia, zaburzenia smaku, szumy uszne, zawał serca, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, migotanie przedsionków), ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze, złe samopoczucie, obrzęk, kaszel, nieżyt błony śluzowej nosa, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, łysienie, obfite pocenie się, wysypka, świąd, pokrzywka, przebarwienia skóry, plamica, nasilenie łuszczycy, bóle mięśni, bóle stawów, ból pleców, zaburzenia oddawania moczu, impotencja, ginekomastia, zwiększenie/zmniejszenie masy ciała.

Rzadko stany splątania/dezorientacja.

Bardzo rzadko: małopłytkowość, zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia), zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia), reakcje alergiczne, wzmożone napięcie mięśniowe (hipertonia), neuropatia obwodowa, zawał serca, zapalenie naczyń, zapalenie żołądka, zapalenie trzustki, rozrost dziąseł, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, nadwrażliwość na światło), obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu).

Częstość nieznana: zespół pozapiramidowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka.

Możliwe działania niepożądane związane z zawartością walsartanu:

Niezbyt często: kaszel, zawroty głowy, zmęczenie, bóle brzucha.

Z nieznaną częstością: zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), małopłytkowość, zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (neutropenia), zmniejszenie wartości hematokrytu i stężenia hemoglobiny, zapalenie naczyń, zaburzenie czynności wątroby, zwiększenie stężenia bilirubiny, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, krtani mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), wysypka, świąd, pęcherzowe zapalenie skóry, bóle mięśni, reakcje nadwrażliwości, w tym choroba posurowicza.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy jelit.

Możliwe działania niepożądane związane z zawartością hydrochlorotiazydu:

Bardzo często: hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi) oraz zwiększenie stężenia lipidów (cholesterolu, trójglicerydów) we krwi.

Często: hiperurykemia (zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi), hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi), hipomagnezemia (zmniejszenie stężenia magnezu we krwi), niedociśnienie ortostatyczne (które może być nasilone przez spożywanie alkoholu lub przyjmowanie niektórych leków), zmniejszony apetyt, wymioty, nudności, biegunka, ból brzucha, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), pokrzywka, wysypka i inne reakcje skórne.

Niezbyt często: ostre zaburzenie czynności nerek.

Rzadko: zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość), plamica, hiperkalcemia (zwiększenie stężenia wapnia we krwi), hiperglikemia (zwiększenie stężenia glukozy we krwi), wydalanie glukozy z moczem (glukozuria), zaostrzenie cukrzycy, nieodpowiednia kontrola cukrzycy, zaburzenia snu, depresja, bóle głowy, zawroty głowy, uczucie mrowienia lub drętwienia (parestezje), zaburzenia widzenia, zaburzenia rytmu serca, dyskomfort w jamie brzusznej, zaparcia, wewnątrzwątrobowy zastój żółci (cholestaza wewnątrzwątrobowa), żółtaczka, nadwrażliwość na światło.

Bardzo rzadko: zaburzenia hematologiczne (w tym zmniejszenie liczby krwinek białych [leukopenia], istotne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], niedokrwistość hemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego), zespół ostrej niewydolności oddechowej (ang. ARDS), obrzęk płuc, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zasadowica metaboliczna (hipochloremiczna), toczeń rumieniowaty układowy i jego nasilenie, martwicze zapalenie naczyń, reakcje nadwrażliwości i ciężkie reakcje skórne, w tym martwica toksyczna rozpływna naskórka.

Częstość nieznana: nieczerniakowy rak skóry (rak podstawnokomórkowy, rak płaskonabłonkowy), niedokrwistość aplastyczna, zaburzenia oka (wysięk naczyniówkowy, zaburzenia widzenia, krótkowzroczność, ostra jaskra z zamykającym się kątem przesączania), rumień wielopostaciowy, skurcze mięśni, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, osłabienie, gorączka.