Skrót LADA, od pełnej nazwy angielskiej latent autoimmune diabetes in adults, oznacza późno ujawniającą się cukrzycę typu 1 u dorosłych.
LADA to rodzaj cukrzycy typu 1, która powstaje w wyniku tworzenia się autoprzeciwciał przeciwko komórkom β. Może wystąpić w każdym wieku, na ogół występuje jednak między 30. a 70. rokiem życia (najczęściej między 40. a 50. rż.). W odróżnieniu od cukrzycy typu 1, w której objawy pojawiają się nagle, cukrzyca typu LADA rozwija się latami, a stężenie glukozy we krwi zwiększa się stopniowo.
Zwykle zwiększoną glikemię rozpoznaje się przypadkowo podczas rutynowych badań okresowych. Chorzy na cukrzycę typu LADA mają prawidłową masę ciała lub lekką nadwagę, nie mają wywiadu rodzinnego w kierunku cukrzycy, ale często chorują na inną chorobę o podłożu autoimmunologicznym (nadczynność lub niedoczynność tarczycy, celiakię).
W celu potwierdzenia cukrzycy LADA należy oznaczyć stężenie peptydu C na czczo lub na czczo i po podaniu glukagonu dożylnie (w przebiegu cukrzycy LADA stężenie tego peptydu jest małe, bez zwiększenia po podaniu glukagonu) oraz oznaczyć stężenie przeciwciał anty-GAD (przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego) we krwi.
Czytaj więcej o badaniach biochemicznych »W przebiegu cukrzycy typu LADA dochodzi do stopniowego niszczenia komórek typu β przez przeciwciała, co powoduje powolną ich destrukcję i zmniejszenie przez nie wydzielania insuliny, dlatego jedyne metody leczenia cukrzycy LADA to podawanie insuliny i dieta cukrzycowa. Częstość występowania przewlekłych powikłań w przebiegu cukrzycy LADA jest podobna jak w przebiegu cukrzycy typu 2.
